{"id":5266,"date":"2013-10-08T18:23:32","date_gmt":"2013-10-08T16:23:32","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5266"},"modified":"2013-10-08T18:26:58","modified_gmt":"2013-10-08T16:26:58","slug":"alice-i-laura-laura-i-neko-neko-i-nico","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/10\/08\/alice-i-laura-laura-i-neko-neko-i-nico\/","title":{"rendered":"Alice i Laura, Laura i Neko, Neko i Nico"},"content":{"rendered":"

Ten wpis powstaje od dw\u00f3ch tygodni, co nie znaczy, \u017ce zajm\u0119 si\u0119 tym razem muzyk\u0105 trudn\u0105, nieprzyst\u0119pn\u0105 czy nawet szczeg\u00f3lnie wymagaj\u0105c\u0105. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce dni, kiedy blog zamiera, sygnalizuj\u0105 najcz\u0119\u015bciej, \u017ce zas\u0142uchuj\u0119 si\u0119 w do\u015b\u0107 prostych piosenkach – tak dla odreagowania nawa\u0142u obowi\u0105zk\u00f3w. Pozytyw\u00f3w b\u0119dzie dzi\u015b za to co niemiara. Poczynaj\u0105c od tego, \u017ce to jedne z najlepszych p\u0142yt ze \u015bwiata muzyki pop z ostatnich miesi\u0119cy. A ko\u0144cz\u0105c na tym, \u017ce gdy zaczyna\u0142em ich s\u0142ucha\u0107 (to zagraniczne premiery sprzed \u0142adnych paru tygodni), nie by\u0142o ich w Polsce, a teraz prosz\u0119. Nowa Laura Veirs<\/strong> mia\u0142a premier\u0119 wczoraj. Neko Case<\/strong> te\u017c – rzutem na ta\u015bm\u0119 – uda\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie sprowadzi\u0107. <\/p>\n

Parokrotnie pisa\u0142em o Veirs, postaci u nas troch\u0119 niedocenionej, nie wiem czemu, bo chocia\u017c \u015bpiewa\u0142a g\u0142\u00f3wnie folkowe piosenki, to zawsze s\u0142ycha\u0107 by\u0142o w nich rockow\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107, nawet ze szczypt\u0105 ukochanego u nas grunge’u w tle. 39-letnia Amerykanka to przyk\u0142ad jak zagospodarowa\u0107 stosunkowo skromne mo\u017cliwo\u015bci g\u0142osowe, \u015bpiewaj\u0105c i w prosty spos\u00f3b nawi\u0105zuj\u0105cy do hipisowskiego folku, i w modulowany w stylu country, czy wreszcie ud\u017awign\u0105\u0107 ci\u0119\u017car rockowej aran\u017cacji. P\u0142yty nagrywa kompletnie bez po\u015bpiechu, zazwyczaj s\u0105 doskonale u\u0142o\u017cone, producentem jest zwykle Tucker Martine – po prostu tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce jednym z najwi\u0119kszych spec\u00f3w od nagrywania folk-rocka w m\u0142odszej generacji jest jej m\u0105\u017c. Pracowali razem r\u00f3wnie\u017c tym razem, mo\u017cna wi\u0119c zak\u0142ada\u0107, \u017ce obecno\u015b\u0107 Carla Broemela z My Morning Jacket to te\u017c kwestia dobrych rodzinnych uk\u0142ad\u00f3w (Martine nagrywa\u0142 p\u0142yty tego zespo\u0142u, podobnie jak The Decemberists). Na basie gra tu Karl Blau, kt\u00f3ry za chwil\u0119 pewnie zawita do Krakowa w sk\u0142adzie Earth, pianista i organista Rob Burger reprezentuje stajni\u0119 Johna Zorna. <\/p>\n

„Warp and Weft” to nie gorsza od innych, moim zdaniem nawet wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 p\u0142yta, kt\u00f3ra pokazuje szeroko\u015b\u0107 horyzontu muzycznego Laury Veirs. Z jednej strony sama si\u0119ga po gitar\u0119 elektryczn\u0105 i proponuje folk-rockowe utwory (w stylu „Sun Song” kojarz\u0105cego si\u0119 mocno ze stylem Calexico) albo przebojowy „That Alice” z gitarowym wyj\u015bciem w stron\u0119 grupy Crazy Horse. Ale te\u017c ten sam utw\u00f3r kryje w sobie opowie\u015b\u0107 o Alice Coltrane i ho\u0142d dla tej artystki. Na tym tle nie jest takim zn\u00f3w kompletnym zaskoczeniem fina\u0142 albumu z kompozycj\u0105 „White Cherry”, jazzowym utworem o wschodnim klimacie (sitar, kontrabas, saksofon), kt\u00f3ry mierzy dok\u0142adnie w stylistyk\u0119 klasycznych p\u0142yt wdowy po Coltrane’ie z lat 70. (Tutaj musz\u0119 sobie pozwoli\u0107 na ma\u0142y skok w bok i wklejk\u0119, prosz\u0119 mi wybaczy\u0107)<\/p>\n