{"id":5287,"date":"2013-10-11T14:41:14","date_gmt":"2013-10-11T12:41:14","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5287"},"modified":"2013-10-11T16:16:32","modified_gmt":"2013-10-11T14:16:32","slug":"gitarowe-slonie-rhys-chatham-na-unsoundzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/10\/11\/gitarowe-slonie-rhys-chatham-na-unsoundzie\/","title":{"rendered":"Gitarowe s\u0142onie – Rhys Chatham na Unsoundzie"},"content":{"rendered":"

G\u0142\u00f3wny temat tegorocznego Unsoundu to „Interferencja”. Jak do niego podchodzisz?
\nRhys Chatham:<\/strong> – Charlemagne <\/em>(Palestine – przyp. aut.) i ja wywodzimy si\u0119 z undergroundowej sceny lat 70. Undergroundowej, czyli niekomercyjnej, tworzonej przez artyst\u00f3w – muzyk\u00f3w, choreograf\u00f3w, performer\u00f3w – zamieszkuj\u0105cych lofty na Manhattanie, gdzie czynsz by\u0142 niski. Sztuka, kt\u00f3r\u0105 tworzono w tych loftach, by\u0142a nowatorska pod wieloma wzgl\u0119dami. Teraz – paradoksalnie – na mieszkanie w tych samych przestrzeniach sta\u0107 tylko artyst\u00f3w zarabiaj\u0105cych w Hollywood. Postanowili\u015bmy wi\u0119c na krakowskim koncercie odtworzy\u0107 atmosfer\u0119 tamtej epoki, trzymaj\u0105c si\u0119 g\u0142\u00f3wnej idei Unsoundu – prezentowania muzyki na amorficznej granicy mi\u0119dzy rozrywk\u0105 a wyzwaniem artystycznym.<\/em><\/p>\n

D\u0142ugo nie grali\u015bcie razem. Pami\u0119tasz wasz ostatni wsp\u00f3lny wyst\u0119p?<\/strong>
\n– Ostatnio wyst\u0105pili\u015bmy na koncercie dla radia WBAI na pocz\u0105tku lat 70. w trio: ja, Charlemagne i Tony Conrad. Wkr\u00f3tce p\u00f3\u017aniej Charlemagne wyjecha\u0142 na kilka lat do Kalifornii, a kiedy wr\u00f3ci\u0142, jego styl muzyczny si\u0119 zmieni\u0142 i nie przypomina\u0142 niczego, co znali\u015bmy. Pracowa\u0142 wtedy nad solowym projektem „Strumming Music”. Z kolei Tony opu\u015bci\u0142 Nowy Jork, by pracowa\u0107 w Antioch College, wi\u0119c po\u017cegnali\u015bmy trio raz na zawsze i ka\u017cdy poszed\u0142 muzycznie w swoj\u0105 stron\u0119.<\/em><\/p>\n

I ty, i Charlemagne trafili\u015bcie w ko\u0144cu do Europy. Czy miejsce zamieszkania jest dzi\u015b wa\u017cne dla tego, co robicie?<\/strong>
\n– Mieszkam w Pary\u017cu od 25 lat i czuj\u0119 si\u0119 si\u0119 tu \u015bwietnie. Ale nie wyprowadzi\u0142em si\u0119 do Francji ze wzgl\u0119du na muzyk\u0119 – o\u017ceni\u0142em si\u0119 z poznan\u0105 w Nowym Jorku Francuzk\u0105, kt\u00f3ra chcia\u0142a wr\u00f3ci\u0107 do Pary\u017ca. Potraktowa\u0142em to jako wyzwanie – i tak ju\u017c zosta\u0142o.<\/em><\/p>\n

Charlemagne mieszka w Belgii, wi\u0119c masz do niego bli\u017cej…<\/strong>
\n– Tak, bardzo \u0142atwo mi si\u0119 z nim spotka\u0107. Dzi\u015b w godzin\u0119 mo\u017cna pokona\u0107 poci\u0105giem tras\u0119 z Pary\u017ca do Brukseli. Wpadli\u015bmy na siebie par\u0119 razy w Pary\u017cu, zaprosi\u0142 mnie do Belgii, troch\u0119 razem nagrywali\u015bmy – i tak odnowili\u015bmy kontakt i wsp\u00f3\u0142prac\u0119, dzi\u0119ki temu zn\u00f3w razem gramy.<\/em><\/p>\n

Co dla ciebie, jako by\u0142ego cz\u0142onka The Dream Syndicate, znacz\u0105 dzi\u015b sny – jako inspiracja albo efekt dzia\u0142ania muzyki.<\/strong>
\n– Hm, muzyka pojawia si\u0119 na pewno w wi\u0119kszo\u015bci moich sn\u00f3w. Albo jestem na pr\u00f3bie, albo na koncercie, zwykle \u015bni\u0119 o sytuacjach muzycznych. Jasne, pojawia si\u0119 te\u017c seks, ale zazwyczaj towarzyszy mu r\u00f3wnie\u017c muzyka!<\/em><\/p>\n

Pracowa\u0142e\u015b ju\u017c z wielkimi sk\u0142adami gitarowymi, grali twoje utwory najlepsi muzycy. O jakich niemo\u017cliwych sk\u0142adach czy projektach marzysz?<\/strong>
\n– Marz\u0119 o orkiestrze 100 s\u0142oni otaczaj\u0105cych widowni\u0119 na jakim\u015b festiwalu pod go\u0142ym niebem. Ka\u017cdy s\u0142o\u0144 ni\u00f3s\u0142by na grzbiecie elektrycznego gitarzyst\u0119. Dla s\u0142onia to \u017caden ci\u0119\u017car – gitarzysta plus 50-watowy wzmacniacz na baterie. Pewien producent by\u0142 zainteresowany projektem i pr\u00f3bowali\u015bmy go nawet zrealizowa\u0107 – w Lille we Francji, kilka lat temu. Niestety, od strony logistycznej ten pomys\u0142 to prawdziwy koszmar i przy tej okazji si\u0119 to nie uda\u0142o.<\/em><\/p>\n

A je\u015bli chodzi o same zestawienia gitar? Jest jaki\u015b rodzaj zespo\u0142u, kt\u00f3ry chcia\u0142by\u015b stworzy\u0107?<\/strong>
\n– W tej dziedzinie marzenia zrealizowa\u0142em – mia\u0142em szcz\u0119\u015bcie pracowa\u0107 z grupami 100, a nawet 200 gitarzyst\u00f3w. My\u015bl\u0119, \u017ce oczekiwanie jeszcze wi\u0119kszego sk\u0142adu by\u0142oby ju\u017c zwyk\u0142\u0105 chciwo\u015bci\u0105, nie s\u0105dzisz? Chocia\u017c jest jedna rzecz, o kt\u00f3rej marz\u0119: chcia\u0142bym zebra\u0107 w jednym mie\u015bcie wszystkich tych gitarzyst\u00f3w, kt\u00f3rzy brali udzia\u0142 w moich projektach G100, no i zagra\u0107 jeden wsp\u00f3lny koncert. A poniewa\u017c grali\u015bmy „100 gitar” w co najmniej 25 miastach \u015bwiata, oznacza\u0142oby to orkiestr\u0119 ponad 2000 gitarzyst\u00f3w. To jest brzmienie, kt\u00f3re chcia\u0142bym us\u0142ysze\u0107 <\/em>(Rhys Chatham szcz\u0119\u015bliwie nie zna\u0142 wroc\u0142awskich pr\u00f3b bicia Rekordu Guinnessa – ostatnio zebrano tam ponad 7 tys. gitarzyst\u00f3w – przyp. aut.).<\/p>\n

By\u0142e\u015b jednym z animator\u00f3w wa\u017cnej sceny no wave. Dlaczego jest to zjawisko ci\u0105gle tak s\u0142abo udokumentowane?<\/strong>
\n– Czy jest \u017ale udokumentowane? Nie wiem. Od r\u0119ki mog\u0119 wyliczy\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 Thurstona Moore’a, ksi\u0105\u017ck\u0119 Marka Mastera, no i niebawem b\u0119dzie jeszcze publikacja Adele Bertei z The Contortions. S\u0105 te\u017c kompilacje wytw\u00f3rni Soul Jazz.
\nNie mam pewno\u015bci, czy b\u0119d\u0105 jakie\u015b kolejne p\u0142yty przypominaj\u0105ce nurt no wave, ale na pewno wyjdzie m\u00f3j solowy album – „Harmonie du soir”. Wyda go wytw\u00f3rnia Northern Spy. Zawiera m\u00f3j nowy utw\u00f3r na sze\u015bciu gitarzyst\u00f3w, basist\u0119 i perkusist\u0119. To pierwsza nowa kompozycja od lat 80. B\u0119dzie tam r\u00f3wnie\u017c utw\u00f3r na 60-osobowy zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w d\u0119tych. Album wychodzi w listopadzie.<\/em><\/p>\n

Kolejne plany?<\/strong>
\n– Wydajemy wsp\u00f3ln\u0105 p\u0142yt\u0119 z Charlemagne Palestine’em. To b\u0119dzie zestaw trzech CD z utworami, kt\u00f3re zamierzamy prezentowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c na Unsoundzie. Uka\u017ce si\u0119 nak\u0142adem belgijskiej firmy Sub Rosa wiosn\u0105 2014.<\/em><\/p>\n

Spotka\u0142e\u015b na swojej drodze artystycznej wyj\u0105tkowo du\u017co wielkich muzyk\u00f3w: Glenna Goulda, Mortona Subotnicka, La Monte Younga. Kt\u00f3ry z nich mia\u0142 najwi\u0119kszy wp\u0142yw na twoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 muzyczn\u0105?<\/strong>
\n– Jeszcze wi\u0119cej os\u00f3b pozna\u0142em mieszkaj\u0105c w Soho w latach 70. i prowadz\u0105c program muzyczny w klubie The Kitchen. To wtedy nawi\u0105za\u0142em kontakt z Maryanne Amacher, Tonym Conradem, Eliane Radigue czy La Monte Youngiem. Z Charlemagne znali\u015bmy si\u0119 ju\u017c wcze\u015bniej. Subotnicka pozna\u0142em w studiu muzyki elektronicznej na Bleeker Street na Manhattanie, ch\u0119tnie wpuszcza\u0142 do tego studia i pozwala\u0142 tam pracowa\u0107 innym muzykom. Trafi\u0142a tam r\u00f3wnie\u017c Amacher. Wtedy jeszcze tworzy\u0142em muzyk\u0119 elektroniczn\u0105 w stylu Mortona i dopiero spotkanie z Charlemagne i Maryanne spowodowa\u0142o, \u017ce skierowa\u0142em si\u0119 w stron\u0119 powoli ewoluuj\u0105cych utwor\u00f3w o d\u0142ugim czasie trwania. Wkr\u00f3tce te\u017c zacz\u0119li\u015bmy dzia\u0142a\u0107 wsp\u00f3lnie z Palestine’em. No a teraz ta historia ma epilog – gramy w Krakowie!<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a>Rhys Chatham<\/strong> – ur. w roku 1952 ameryka\u0144ski kompozytor i multiinstrumentalista, znany przede wszystkim z kompozycji na du\u017ce sk\u0142ady gitar elektrycznych, zaliczany do nurtu minimalizmu. Zaczyna\u0142 pracuj\u0105c jako stroiciel dla m.in. Glenna Goulda i La Monte Younga. W latach 70. prowadzi\u0142 jako szef muzyczny cykle koncertowe w wa\u017cnym dla sceny no wave klubie The Kitchen. Najbardziej znany z kompozycji „Guitar Trio”, kt\u00f3r\u0105 wykonywa\u0142 na ca\u0142ym \u015bwiecie z r\u00f3\u017cnymi muzykami, m.in. cz\u0142onkami Sonic Youth i Godspeed You! Black Emperor. Poprzednio pisa\u0142em<\/a> na Polifonii o jego p\u0142ycie „A Crimson Grail”. Na tegorocznym festiwalu Unsound<\/a> zagra w duecie z Charlemagne Palestine’em, 17 pa\u017adziernika w ko\u015bciele \u015bw. Katarzyny. Niniejszy wpis jest pierwszym z kilku po\u015bwi\u0119conych programowi tegorocznego Unsoundu.
\nFoto: Estelle Hanania ze strony wydawcy www.northern-spy.com<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

G\u0142\u00f3wny temat tegorocznego Unsoundu to „Interferencja”. Jak do niego podchodzisz? Rhys Chatham: – Charlemagne (Palestine – przyp. aut.) i ja wywodzimy si\u0119 z undergroundowej sceny lat 70. Undergroundowej, czyli niekomercyjnej, tworzonej przez artyst\u00f3w – muzyk\u00f3w, choreograf\u00f3w, performer\u00f3w – zamieszkuj\u0105cych lofty na Manhattanie, gdzie czynsz by\u0142 niski. Sztuka, kt\u00f3r\u0105 tworzono w tych loftach, by\u0142a nowatorska pod […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5290,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,1228,629],"tags":[391,349,290],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5287"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5287"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5287\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5295,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5287\/revisions\/5295"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5290"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5287"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5287"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5287"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}