{"id":5326,"date":"2013-10-22T18:35:33","date_gmt":"2013-10-22T16:35:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5326"},"modified":"2013-10-22T18:40:10","modified_gmt":"2013-10-22T16:40:10","slug":"ciemna-strona-dire-straits","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/10\/22\/ciemna-strona-dire-straits\/","title":{"rendered":"Ciemna strona Dire Straits"},"content":{"rendered":"

Nie my\u015bla\u0142em, \u017ce kiedykolwiek wr\u00f3ci moda na leniwe podgrywanie bluesowe w stylu Marka Knopflera. A tu – bum. Czy raczej – boom, s\u0105dz\u0105c po dotychczasowych recenzjach Darkside, duetu chwalonego przeze mnie<\/a> Nicolasa Jaara i gitarzysty Davida Harringtona. No wi\u0119c kr\u00f3tko o tej p\u0142ycie, a o Unsoundzie jeszcze nieco p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n

To jedna z najlepiej ocenianych dot\u0105d p\u0142yt w tym roku, je\u015bli wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119 \u015bredni\u0105, co od razu sugeruje, \u017ce musi by\u0107 te\u017c mocno \u015brednia. „Psychic” – zestaw zdystansowanych, eleganckich form elektronicznych, kt\u00f3re z okolic lounge’u – z drobnymi nalecia\u0142o\u015bciami ambitniejszych odmian house’u i budowaniem dramaturgii metodami muzyki tanecznej, mimo ni\u017cszego tempa – przenosz\u0105 si\u0119 w stron\u0119 psychodelii i rzeczonego bluesa (to ostatnie skojarzenie tylko pog\u0142\u0119biaj\u0105 g\u0142\u0119bokie wokale). No bo ten Knopfler w\u015br\u00f3d bezpo\u015brednich odniesie\u0144 to fakt, podobnie jak David Gilmour. Pitchfork<\/a> z analogii do „Dark Side of the Moon” uczyni\u0142 podsk\u00f3rny leitmotiv swojej recenzji relacjonuj\u0105cej objawienie, kt\u00f3re moim zdaniem takowym nie jest, cho\u0107 pozostaje przyjemn\u0105 sezonow\u0105 zabawk\u0105. <\/p>\n

P\u0142yta ma momenty zdecydowanie lepsze („Freak, Go Home”) i gorsze („The Only Shrine I’ve Seen”), nierzadko tu\u017c obok siebie. Ale ca\u0142a wizja przemontowania starego rockowego motywu na nowo pachnie naftalin\u0105. Poza mas\u0105 przer\u00f3\u017cnych remiks\u00f3w „Another Brick In the Wall” – bo to w oczywisty spos\u00f3b wa\u017cniejszy punkt odniesienia ni\u017c „Dark Side…” – mia\u0142o w historii ca\u0142kiem zabawne do dzi\u015b wersje disco (Pink Project) i psychodeliczny trip Porcupine Tree – wi\u0119c powiedzmy, \u017ce wizja Jaara i Harringtona jest po prostu now\u0105 i modniejsz\u0105 reakcj\u0105. Tamte si\u0119 zestarza\u0142y, ale w swoim czasie robi\u0142y wra\u017cenie. A po trosze jest te\u017c to wszystko ho\u0142dem dla tamtej starej estetyki, po drodze zahaczaj\u0105cym o mn\u00f3stwo innych motyw\u00f3w (Gonjasufi we „Freak…”, The Beta Band w „Heart” itd.). Na pewno nie reakcj\u0105 subwersywn\u0105, \u017ce tak u\u017cyj\u0119 brzydkiego s\u0142owa, ta wizja raczej \u015bwiadczy o zwyczajnym ukochaniu pewnych ambiwalentnie dzi\u015b przyjmowanych motyw\u00f3w. S\u0142owem: na kanap\u0119 i to na ca\u0142kiem d\u0142ugo, w roli, za przeproszeniem, wyrafinowanej muzyki t\u0142a.<\/p>\n

Ostatnio by\u0142 u mnie kolega po fachu, by porozmawia\u0107 o hipsterach. I \u017cartem zwr\u00f3ci\u0142em uwag\u0119 na jego torb\u0119 – z obrazkiem z ok\u0142adki „Ciemnej strony…” Floyd\u00f3w – m\u00f3wi\u0105c, \u017ce to z pewno\u015bci\u0105 hipsteria nie jest. Zgodzi\u0142 si\u0119 i powiedzia\u0142, \u017ce taki by\u0142 jego punkt wyj\u015bcia. Album „Psychic” pokazuje, \u017ce ju\u017c niebawem zaczn\u0105 wyzywa\u0107 od hipster\u00f3w tak\u017ce fan\u00f3w Pink Floyd.<\/p>\n

DARKSIDE „Psychic”<\/strong>
\nMatador 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Freak, Go Home”, „Golden Arrow”.<\/p>\n