{"id":5417,"date":"2013-11-13T09:38:39","date_gmt":"2013-11-13T08:38:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5417"},"modified":"2013-11-13T10:46:26","modified_gmt":"2013-11-13T09:46:26","slug":"karki-z-zaglebia-rury","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/11\/13\/karki-z-zaglebia-rury\/","title":{"rendered":"Karki z zag\u0142\u0119bia rury"},"content":{"rendered":"

Po niedzielnym koncercie The Necks<\/strong>, czyli australijskiego tria, kt\u00f3rego nazw\u0119 t\u0142umaczy si\u0119 na polski jako wdzi\u0119czne „Karki”, got\u00f3w by\u0142bym doda\u0107 ten sugerowany mi punkt do oceny ich nowej p\u0142yty<\/a> i zaraz wyt\u0142umacz\u0119 dlaczego. B\u0119d\u0105 to zarazem refleksje po koncercie, kt\u00f3ry – mam wra\u017cenie – wywo\u0142a\u0142 rzadki ju\u017c ferment i zmusi\u0142 ludzi do dyskutowania ze sob\u0105 w warunkach innych ni\u017c \u015bciana na Facebooku. A przy okazji par\u0119 uwag na temat polskiej muzyki.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie koncert wygl\u0105da\u0142 z grubsza tak, jak zapowiadali mi go znajomi nale\u017c\u0105cy ju\u017c do sekty The Necks – bo zesp\u00f3\u0142 ten nie jest mo\u017ce szczeg\u00f3lnie popularny, ale wi\u0105\u017ce s\u0142uchaczy twardym kultem – czyli sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z dw\u00f3ch rozdzielonych przerw\u0105 cz\u0119\u015bci po czterdzie\u015bci kilka minut. I operowa\u0142 innym, kosmicznym poczuciem czasu, czego najlepsz\u0105 ilustracj\u0105 by\u0142a gra mojego ulubionego (z r\u00f3\u017cnych wzgl\u0119d\u00f3w) muzyka The Necks, czyli Tony’ego Bucka. Ot\u00f3\u017c dziesi\u0119\u0107 minut trwa\u0142o zanim wzi\u0105\u0142 do r\u0119ki pa\u0142eczk\u0119 (wcze\u015bniej wydobywa\u0142 tylko delikatne brz\u0119ki i pog\u0142osy, uderzaj\u0105c o siebie dwa miniaturowe talerze). Po czym zaraz j\u0105 od\u0142o\u017cy\u0142. Po pi\u0119tnastu minutach wykona\u0142 pierwsze – w klasycznym sensie – uderzenie w kt\u00f3rykolwiek element zestawu perkusyjnego – tyle \u017ce nie pa\u0142k\u0105, lecz miote\u0142k\u0105. Pierwszy pa\u0142eczkowy groove pojawi\u0142 si\u0119 grubo po 20 minucie, gdzie\u015b w po\u0142owie pierwszego setu. Zarazem jednak obserwacja wymieniania si\u0119 motywami przez muzyk\u00f3w by\u0142a do\u015bwiadczeniem elektryzuj\u0105cym, a same ich umiej\u0119tno\u015bci – nie tyle wirtuozeria, co doskona\u0142e skupienie i fizyczna wytrzyma\u0142o\u015b\u0107 – by\u0142y zdumiewaj\u0105ce. Podr\u00f3\u017c w stron\u0119 dronowej \u015bciany d\u017awi\u0119ku i g\u0119stych repetycji fortepianowych w pierwszym secie, a potem stopniowe wychodzenie z tego reichowskiego \u015bwiata w cz\u0119\u015bci drugiej, okaza\u0142a si\u0119 niesamowita. A zako\u0144czenia obydwu cz\u0119\u015bci by\u0142y prawdziwym majstersztykiem – i zn\u00f3w nie chodzi o poziom trudno\u015bci samych partii, ale o zgranie trzech muzyk\u00f3w. Abrahams, odwr\u00f3cony przez ca\u0142y koncert TY\u0141EM do obu koleg\u00f3w nagle doprowadza ten zap\u0119tlaj\u0105cy si\u0119 motyw do pewnego rodzaju kadencji, idealnego zamkni\u0119cia – i wszyscy ko\u0144cz\u0105 to idealnie w punkt.<\/p>\n

Za drugim razem wydarzy\u0142o si\u0119 dok\u0142adnie to samo, tyle \u017ce drugi set wydawa\u0142 si\u0119 bardziej jeszcze intensywny, mocniejszy. Lecz zarazem czas – sp\u0119dzany na czekaniu na kolejn\u0105, cz\u0119sto kompletnie niezauwa\u017caln\u0105 transformacj\u0119 d\u017awi\u0119ku – p\u0142yn\u0105\u0142 r\u00f3wnie szybko. Dwa dni wcze\u015bniej widzia\u0142em na bydgoskim M\u00f3zg Festivalu koncert znakomitej grupy Medeski, Martin & Wood<\/strong> – tym razem bez organ\u00f3w, z fortepianem w roli g\u0142\u00f3wnej. Te\u017c bardzo intensywny, w pewnym sensie nawet rockowo-transowy, na pewno bardziej spektakularny od The Necks, ale w czysto\u015bci, stanowczo\u015bci tego scenicznego gestu mimo wszystko s\u0142abszy. <\/p>\n

\"\"<\/a>Nieopodal Bydgoszczy – w Toruniu (o kt\u00f3rym sobie \u017cartuj\u0105 w ojczy\u017anie M\u00f3zgu, ale pomost do dzia\u0142a\u0144 artystycznych oba miasta tworz\u0105 znakomity) – mie\u015bci si\u0119 z kolei polskie zag\u0142\u0119bie rur, dzwon\u00f3w, gong\u00f3w i innych perkusjonali\u00f3w. Nie wiem, czy by\u0142o to s\u0142ycha\u0107 w rozpoczynaj\u0105cym si\u0119 w tym tygodniu festiwalu Pole widzenia – pole s\u0142yszenia<\/a>, bo tam g\u0142\u00f3wnym bohaterem b\u0119dzie Lutos\u0142awski (cho\u0107 ciekawie si\u0119 zapowiada premiera p\u0142yty Prent\u00f3w i koncert Reinholda Friedla – rozmawiali\u015bmy o tym w zesz\u0142otygodniowym Nokturnie<\/a>). Ale z okolic\u0105 zwi\u0105zany jest perkusyjno-elektroniczny duet Hati, kt\u00f3remu po\u015bwi\u0119cili\u015bmy ostatnio nieco wi\u0119cej miejsca na antenie. Po pierwsze, ukaza\u0142o si\u0119 wznowienie ich wa\u017cnej p\u0142yty „Zero Coma Zero”<\/strong> (Zoharum, album jest te\u017c sk\u0142adnikiem do\u015b\u0107 wyj\u0105tkowego drewnianego boksu<\/a>), nagranej w po\u0142owie poprzedniej dekady, lecz nieco surowszej ni\u017c ostatnie prace duetu, ale za to ciekawszej pewnie dzi\u015b w kontek\u015bcie tego, jak si\u0119 potoczy\u0142a historia Rafa\u0142a Iwa\u0144skiego i Dariusza Wojtasia, bo to oni s\u0105 odpowiedzialni za te nagrania. <\/p>\n

\"\"<\/a>Iwa\u0144ski zrealizowa\u0142 te\u017c kilka kolejnych projekt\u00f3w (o kt\u00f3rych opowiada\u0142 w ubieg\u0142ym tygodniu w Dw\u00f3jce). Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty „Voices of the Cosmos” – nagran\u0105 wsp\u00f3lnie z Electric Uranusem, moim zdaniem ciekawsz\u0105 ni\u017c pierwsza (tu fragment<\/a>). No i solowy album „Dead City Voice”<\/strong> (Eter\/Zoharum\/Instant Classic) wydany jako X-Navi:et, kt\u00f3ry ocenia\u0142bym podobnie do poprzedniej p\u0142yty<\/a> zrealizowanej pod tym szyldem, cho\u0107 trzeba przyzna\u0107, \u017ce przynosi momenty intensywniejsze i o ile tamten opowiada\u0142 histori\u0119 jakiej\u015b ma\u0142ej apokalipsy, to ten kre\u015bli obraz \u015bwiata na kraw\u0119dzi zag\u0142ady – tak jakby rzecz rozgrywa\u0142a si\u0119 w innej skali. \u015arodki to zn\u00f3w przede wszystkim elektronika i nagrania terenowe, a ca\u0142o\u015b\u0107 ponownie ukaza\u0142a si\u0119 ponownie na grubym, dobrze wyt\u0142oczonym winylu (Zoharum), ale tym razem r\u00f3wnie\u017c na kasecie (Instant Classic). Interesuj\u0105co pisa\u0142 o zwi\u0105zkach tej p\u0142yty z Williamem Burroughsem Micha\u0142 Fundowicz na \u0142amach Nowej Muzyki<\/a>.
\nMi\u0142o\u015bnicy perkusyjnej tw\u00f3rczo\u015bci Iwa\u0144skiego powinni za to poczeka\u0107 na now\u0105 p\u0142yt\u0119 Hati, kt\u00f3ra ju\u017c niebawem – nak\u0142adem Monotype (tu fragment<\/a>).<\/p>\n