{"id":5481,"date":"2013-11-27T10:10:57","date_gmt":"2013-11-27T09:10:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5481"},"modified":"2013-11-27T10:19:47","modified_gmt":"2013-11-27T09:19:47","slug":"tajemnica-jedwabnika","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/11\/27\/tajemnica-jedwabnika\/","title":{"rendered":"Tajemnica Jedwabnika"},"content":{"rendered":"

Tak jak „Tajemnica kawiarni” czy „Tajemnica szko\u0142y” – rodzice sze\u015bciolatk\u00f3w wiedz\u0105, o co chodzi. Zreszt\u0105 to znajoma mama poleci\u0142a mi seri\u0119 (szwedzkich oczywi\u015bcie) krymina\u0142\u00f3w dla dzieci z „Tajemnic\u0105…” ka\u017cdorazowo w tytule. Chwyci\u0142o. Sze\u015bciolatek okaza\u0142 si\u0119 mi\u0142o\u015bnikiem tajemnic i chce pozna\u0107 je wszystkie. Od jakiego\u015b czasu pracuj\u0119 wi\u0119c troch\u0119 na chleb z mas\u0142em, a troch\u0119 na kolejne tajemnice. Od jakiego\u015b czasu – w sumie to nawet jeszcze d\u0142u\u017cej – s\u0142ucham te\u017c „Jedwabnika” projektu Dwutysi\u0119czny <\/strong>– najpierw na kasecie z Sangoplasmo, potem na kompakcie z Bociana. I nie zdradz\u0119 wielkiej tajemnicy, gdy napisz\u0119, \u017ce to jedna z bardziej tajemniczych rzeczy, na jakie ostatnio trafi\u0142em.<\/p>\n

Dwutysi\u0119czny na zewn\u0105trz przedstawiany jest jako kwartet: B\u0142a\u017cej Kr\u00f3l (UL\/KR), Jerzy Mazzoll (wiadomo), Radek Dziubek (dla mnie przede wszystkim Blimp) i Wojtek Kucharczyk (cz\u0142owiek stu projekt\u00f3w). Ale do\u015b\u0107 tajemnicze wydawa\u0142o si\u0119, kto co robi. Bo zarazem „Jedwabnik” przynosi muzyk\u0119, kt\u00f3ra od razu rysuje si\u0119 raczej jako wizja pracuj\u0105cego w domu pojedynczego muzyka ni\u017c jam-session czw\u00f3rki. Poza tym klarnet Mazzolla raz jest, raz go nie ma, elementy partii perkusyjnych raz wskazuj\u0105 bardziej na Dziubka, innym razem – na Kucharczyka (a to \u015bwiaty jednak do\u015b\u0107 odleg\u0142e), czasem te\u017c zwyczajnie dzieje si\u0119 tu zbyt ma\u0142o, \u017ceby usprawiedliwi\u0107 obecno\u015b\u0107 czterech tw\u00f3rczych facet\u00f3w w jednym pokoju. Co nie zmienia faktu, \u017ce po raz pierwszy s\u0142ucha\u0142em Dwutysi\u0119cznego jako kwartetu i tajemnic\u0105 by\u0142o dla mnie, kto co na tej kr\u00f3tkiej (28 minut) p\u0142ycie robi. <\/p>\n

Potem rzecz jasna dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 zmontowa\u0142 Kr\u00f3l, ale z r\u00f3\u017cnych fragment\u00f3w muzyki pozosta\u0142ej tr\u00f3jki – czyli ludzi, kt\u00f3rzy na pewnym etapie (dok\u0142adniej: w okolicach roku 2000 – st\u0105d nazwa) okazali si\u0119 dla niego w jaki\u015b spos\u00f3b inspiruj\u0105cy. To bardzo \u0142adne wyja\u015bnienie tajemnicy i fajny, rzadki przypadek na polskim rynku, gdy kto\u015b si\u0119 odnosi do inspiracji p\u0142yn\u0105cych od tw\u00f3rc\u00f3w z poprzedniego – powiedzmy najog\u00f3lniej – pokolenia. I to st\u0105d, a nie ze \u015bwiata. Teraz wi\u0119c s\u0142ucham tego inaczej, pr\u00f3buj\u0105c wychwyci\u0107, co te\u017c na tym albumie muzyk UL\/KR wzi\u0105\u0142 od poszczeg\u00f3lnych tw\u00f3rc\u00f3w. Bo \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 ma te\u017c rys indywidualny – nie w\u0105tpi\u0119. Jest – jak to bywa u Kr\u00f3la – zarazem niebanalne i zwyczajnie \u0142adne. W ambientowych sadzawkach p\u0142ywaj\u0105 tu przer\u00f3\u017cne drobiazgi d\u017awi\u0119kowe, na szumach i drobnych zak\u0142\u00f3ceniach klarnet tworzy dronowe nenufary. Wszystko sprawia wra\u017cenie lekkiego przeskalowania – tak jakby dobra\u0107 elementy nieproporcjonalnie ma\u0142e i du\u017ce, a potem umie\u015bci\u0107 je w jednym \u015bwiecie. Je\u015bli mia\u0142bym po por\u00f3wnania si\u0119ga\u0107 zn\u00f3w do dzieci\u0119cego \u015bwiata, to te nenufary (prawda, \u017ce do\u015b\u0107 abstrakcyjne w tym kontek\u015bcie – ale jestem fanem Viana i Moneta, a nenufary by\u0142y u obu) mog\u0142y mi si\u0119 skojarzy\u0107 poprzez, na przyk\u0142ad, przeskalowan\u0105 ba\u015bniow\u0105 Calineczk\u0119. Mo\u017ce jaki\u015b flashback sprzed lat, jak u autora tej p\u0142yty?<\/p>\n

A propos autor\u00f3w i tego przeskalowania na poziomie brzmie\u0144: pi\u0105tym i – uwa\u017cam – wcale nie mniej wa\u017cnym ni\u017c pozosta\u0142a czw\u00f3rka tw\u00f3rc\u0105 albumu wydaje si\u0119 Micha\u0142 Kupicz, kt\u00f3ry zmasterowa\u0142 (mam wra\u017cenie – oczywi\u015bcie pisz\u0119 to, nie znaj\u0105c materia\u0142u wyj\u015bciowego – tylko w oparciu o efekt ko\u0144cowy) do\u015b\u0107 perfekcyjnie ten cykl sze\u015bciu d\u017awi\u0119kowych obrazk\u00f3w. O reszcie niema\u0142o ju\u017c napisano. Bartosz Nowicki<\/a> ju\u017c dawno temu – jak znalaz\u0142em – te\u017c opisywa\u0142 album por\u00f3wnaniami, bardzo zreszt\u0105 celnymi, rodem ze \u015bwiata przyrody. Jakub Knera<\/a> zwraca\u0142 uwag\u0119, \u017ce tego klarnetu Mazzolla* jest tu za du\u017co. Te\u017c odnosi\u0142em wra\u017cenie, \u017ce dominuje, ale mo\u017ce chodzi bardziej o to, \u017ce on jest elementem naj\u0142atwiejszym do zidentyfikowania – wyrazistym brzmieniem charakternego tradycyjnego instrumentu po\u015br\u00f3d elektronicznej – g\u0142\u00f3wnie – wyklejanki. Zarazem te\u017c jednej z ciekawszych wyklejanek, jakie doros\u0142y s\u0142uchacz polskiej muzyki ostatnio dosta\u0142. Rzecz do wielokrotnego odbioru. Bo oczywisto\u015b\u0107 jest fajna, czytelno\u015b\u0107 jest w porz\u0105dku, wyrazisto\u015b\u0107 jest ok, ale tajemnica starcza na d\u0142u\u017cej. Zapytajcie sze\u015bciolatka.<\/p>\n

\"\"<\/a>DWUTYSI\u0118CZNY „Jedwabnik”<\/strong>
\nSangoplasmo\/Bocian 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Pani Jedwabnik\u00f3w”, „Sadachbia”. No i oczywi\u015bcie tytu\u0142, z kt\u00f3rego (pod\u015bwiadomie) podchwyci\u0142em pewnie ten motyw tajemnicy: „W miar\u0119 jak w\u0119drujesz podn\u00f3\u017cem g\u00f3ry, tajemnica si\u0119 pog\u0142\u0119bia”.<\/p>\n