Druga cz\u0119\u015b\u0107 rocznych podsumowa\u0144 p\u0142ytowego roku w prasie papierowej to magazyn „Uncut”, kt\u00f3ry swoje styczniowe wydanie zawsze publikuje na pocz\u0105tku grudnia. W dodatku jako jeden z nielicznych magazyn\u00f3w zachowali zdrowy rozs\u0105dek i mimo linii daj\u0105cej pierwsze\u0144stwo staremu rockowi i folkowi (troch\u0119 bardziej jednak otwartej \u015bwiatopogl\u0105dowo ni\u017c „Mojo”) co roku kogo\u015b ciekawego w tych podsumowaniach odkrywaj\u0105 lub przynajmniej odkry\u0107, wypromowa\u0107 pr\u00f3buj\u0105. W tym roku opublikowali – uwaga – 80-tk\u0119 album\u00f3w roku 2013, kt\u00f3rej nie b\u0119d\u0119 tu rzecz jasna w ca\u0142o\u015bci przeklepywa\u0107, ale niech b\u0119dzie standardowe 25 pozycji plus kilka ciekawszych dalszych lokat:<\/p>\n
1. My Bloody Valentine<\/strong> – m b v (My Bloody Valentine) Dalej m.in. dwie p\u0142yty Marka Kozelka (35 i 36), Arcade Fire na 42, pojawia si\u0119 The Necks (na 52), Anna Calvi na 64. Pe\u0142na lista w styczniowym wydaniu magazynu „Uncut”<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Druga cz\u0119\u015b\u0107 rocznych podsumowa\u0144 p\u0142ytowego roku w prasie papierowej to magazyn „Uncut”, kt\u00f3ry swoje styczniowe wydanie zawsze publikuje na pocz\u0105tku grudnia. W dodatku jako jeden z nielicznych magazyn\u00f3w zachowali zdrowy rozs\u0105dek i mimo linii daj\u0105cej pierwsze\u0144stwo staremu rockowi i folkowi (troch\u0119 bardziej jednak otwartej \u015bwiatopogl\u0105dowo ni\u017c „Mojo”) co roku kogo\u015b ciekawego w tych podsumowaniach odkrywaj\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5526,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1560,1,558,7,1228,557],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5524"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5524"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5524\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5527,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5524\/revisions\/5527"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5526"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5524"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5524"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5524"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n2. David Bowie<\/strong> – The Next Day (ISO)
\n3. Nick Cave & The Bad Seeds<\/strong> – Push the Sky Away (Bad Seed Ltd)
\n4. John Grant<\/strong> – Pale Green Ghosts (Bella Union)
\n5. Laura Marling<\/strong> – Once I Was An Eagle (Virgin)
\n6. Bill Callahan<\/strong> – Dream River (Drag City)
\n7. Roy Harper<\/strong> – Man & Myth (Bella Union)
\n8. Kurt Vile<\/strong> – Wakin on a Pretty Daze (Matador)
\n9. Arctic Monkeys <\/strong>– AM (Domino)
\n10. Boards Of Canada<\/strong> – Tomorrow’s Harvest (Warp)
\n11. Matthew E White<\/strong> – Big Inner (Domino)
\n12. Prefab Sprout<\/strong> – Crimson\/Red (Icebreaker)
\n13. Daft Punk<\/strong> – Random Access Memories (Columbia)
\n14. The National <\/strong>– Trouble Will Find Me (4AD)
\n15. Julia Holter <\/strong>– Loud City Song (Domino)
\n16. Thee Oh Sees<\/strong> – Floating Coffin (Castleface)
\n17. Kanye West <\/strong>– Yeezus (Roc-A-Fella)
\n18. Parquet Courts<\/strong> – Light Up Gold (Wkat’s Your Rupture?)
\n19. Endless Boogie <\/strong>– Long Island (No Quarter)
\n20. Vampire Weekend<\/strong> – Modern Vampires of the City (XL)
\n21. Broadcast<\/strong> – Berberian Sound Studio OST (Warp)
\n22. The Knife<\/strong> – Shaking the Habitual (Rabid)
\n23. Jonathan Wilson<\/strong> – Fanfare (Bella Union)
\n24. Unknown Mortal Orchestra<\/strong> – II (Jagjaguwar)
\n25. Caitlin Rose<\/strong> – The Stand-In (Names)<\/p>\n
\nWida\u0107, \u017ce w redakcji lubi si\u0119 Bella Union, ale te\u017c \u017ce docenia si\u0119 cz\u0105stkowe zestawienia, z regu\u0142y \u015bmielsze – bo odzwierciedlaj\u0105 gusty pojedynczych os\u00f3b – a przede wszystkim podsumowuj\u0105 reedycje. Co prawda na szczycie listy reedycji okrutnie przewidywalny Bob Dylan („Another Self Portrait 1969-1971”), ale dalej m.in. Nilsson, Robbie Basho, William Oneyeabor czy Iasos. Ca\u0142o\u015b\u0107 tylko utwierdza mnie w przekonaniu, \u017ce do „Uncuta” warto zagl\u0105da\u0107 przez ca\u0142y rok – \u017ceby nie by\u0142o, \u017ce umieszczam tu te zestawienia tylko po to, \u017ceby ponarzeka\u0107.<\/p>\n