
{"id":5538,"date":"2013-12-12T09:50:23","date_gmt":"2013-12-12T08:50:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5538"},"modified":"2013-12-12T09:50:23","modified_gmt":"2013-12-12T08:50:23","slug":"rolling-stone-tez-wybral-plyty-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/12\/12\/rolling-stone-tez-wybral-plyty-roku\/","title":{"rendered":"ROLLING STONE te\u017c wybra\u0142 p\u0142yty roku"},"content":{"rendered":"<p>Ameryka\u0144ski dwutygodnik (taka uwaga dla \u015bledz\u0105cych tylko pras\u0119 internetow\u0105) ci\u0105gle kreuje si\u0119 na co\u015b w rodzaju popowej odpowiedzi na &#8222;Time&#8217;a&#8221;. Jest nieruchawy, zachowawczy, pr\u00f3buje kreowa\u0107 &#8222;wielkie&#8221; tematy, zapominaj\u0105c cz\u0119sto o szczeg\u00f3le, regularnie zawy\u017ca oceny artystom starszym i hitom komercyjnym, miewa oceny i wybory do\u015b\u0107 kuriozalne, no i cierpi na brak dobrej zmiany pokoleniowej (po Davidzie Fricke d\u0142ugo nic &#8211; a m\u0142odsi poszli pisa\u0107 dla &#8222;New Yorkera&#8221; lub do Internetu) &#8211; ale za to ci\u0105gle \u015bledzi listy bestseller\u00f3w, stara si\u0119 komentowa\u0107 ameryka\u0144skie sukcesy i s\u0142awy, co bywa po\u017cyteczne. I my\u015bl\u0119, \u017ce na koniec roku &#8211; paradoksalnie &#8211; zestawienie &#8222;RS&#8221;, cho\u0107 si\u0119 oczywi\u015bcie rozmijam w s\u0105dach, m\u00f3wi o \u015bwiecie muzyki wi\u0119cej ni\u017c to w &#8222;The Wire&#8221;. Kontrowersje dotycz\u0105ce sensowno\u015bci podsumowa\u0144, kt\u00f3re si\u0119 pojawia\u0142y w ostatnich komentarzach, oczywi\u015bcie s\u0105 w pe\u0142ni uzasadnione. Zaznacz\u0119 wi\u0119c, \u017ce zestawienia przepisuj\u0119 tu z powod\u00f3w czysto praktycznych: pochodz\u0105 z prasy papierowej, a czasem wygodnie mie\u0107 wszystko w jednym miejscu. Oto wi\u0119c 25 pozycji z listy &#8222;Rolling Stone&#8217;a&#8221;:<!--more--><\/p>\n<p><strong>1. Vampire Weekend <\/strong>&#8211; Modern Vampires of the City<br \/>\n<strong>2. Kanye West <\/strong>&#8211; Yeezus<br \/>\n<strong>3. Daft Punk<\/strong> &#8211; Random Access Memories<br \/>\n<strong>4. Paul McCartney<\/strong> &#8211; New<br \/>\n<strong>5. Arcade Fire<\/strong> &#8211; Reflektor<br \/>\n<strong>6. Queens Of The Stone Age <\/strong>&#8211; &#8230;Like Clockwork<br \/>\n<strong>7. Lorde <\/strong>&#8211; Pure Heroine<br \/>\n<strong>8. The National <\/strong>&#8211; Trouble Will Find Me<br \/>\n<strong>9. Arctic Monkeys<\/strong> &#8211; AM<br \/>\n<strong>10. John Fogerty<\/strong> &#8211; Wrote a Song for Everyone<br \/>\n<strong>11. Parquet Courts <\/strong>&#8211; Light Up Gold<br \/>\n<strong>12. Jake Bugg<\/strong> &#8211; Jake Bugg<br \/>\n<strong>13. Disclosure<\/strong> &#8211; Settle<br \/>\n<strong>14. Drake<\/strong> &#8211; Nothing Was the Same<br \/>\n<strong>15. Atoms For Peace<\/strong> &#8211; Amok<br \/>\n<strong>16. David Bowie<\/strong> &#8211; The Next Day<br \/>\n<strong>17. Danny Brown<\/strong> &#8211; Old<br \/>\n<strong>18. Ashley Monroe<\/strong> &#8211; Like a Rose<br \/>\n<strong>19. Nine Inch Nails <\/strong>&#8211; Hesitation Marks<br \/>\n<strong>20. Laura Marling <\/strong>&#8211; Once I Was an Eagle<br \/>\n<strong>21. Sky Ferreira <\/strong>&#8211; Night Time, My Time<br \/>\n<strong>22. Phoenix <\/strong>&#8211; Bankrupt!<br \/>\n<strong>23. My Bloody Valentine<\/strong> &#8211; m b v<br \/>\n<strong>24. Eminem<\/strong> &#8211; The Marshall Mathers LP 2<br \/>\n<strong>25. Elton John <\/strong>&#8211; The Diving Board<\/p>\n<p>Dalej na li\u015bcie m.in. Bombino (29), Neko Case (34), Kurt Vile (38), Fuck Buttons (48) oraz &#8211; t\u0119 przedziwnie wydan\u0105 &#8222;p\u0142yt\u0119&#8221; odnotowali symbolicznie chyba jako jedyni &#8211; Beck (50) z wydanym jeszcze z zesz\u0142oroczn\u0105 dat\u0105 &#8222;Song Readerem&#8221;. We wznowieniach zn\u00f3w Dylan (1), a z ciekawszych rzeczy &#8222;The Rise and Fall of Paramount Records&#8221; &#8211; kompilacja, o kt\u00f3rej w &#8222;The Wire&#8221; pisze w ramach podsumowa\u0144 Simon Reynolds. Kto ma, r\u0119ka do g\u00f3ry, bo ch\u0119tnie si\u0119 zorientuj\u0119, ile sztuk z tej <a href=\"http:\/\/thirdmanstore.com\/featured\/the-rise-and-fall-of-paramount-records-1917-1932-volume-1\">przeokrutnie drogiej sk\u0142adanki<\/a> trafi\u0142o do Polski.<\/p>\n<p>Dzi\u0119ki za poprzednie linki do posumowa\u0144. Je\u015bli kto\u015b ma jeszcze co\u015b, jest mile widziany. Tak na marginesie &#8211; dla mnie s\u0105 to przede wszystkim listy pozwalaj\u0105ce przejrze\u0107, co jeszcze zosta\u0142o do przes\u0142uchania, bo na wiele rzeczy w ci\u0105gu roku brakowa\u0142o czasu albo pieni\u0119dzy. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ameryka\u0144ski dwutygodnik (taka uwaga dla \u015bledz\u0105cych tylko pras\u0119 internetow\u0105) ci\u0105gle kreuje si\u0119 na co\u015b w rodzaju popowej odpowiedzi na &#8222;Time&#8217;a&#8221;. Jest nieruchawy, zachowawczy, pr\u00f3buje kreowa\u0107 &#8222;wielkie&#8221; tematy, zapominaj\u0105c cz\u0119sto o szczeg\u00f3le, regularnie zawy\u017ca oceny artystom starszym i hitom komercyjnym, miewa oceny i wybory do\u015b\u0107 kuriozalne, no i cierpi na brak dobrej zmiany pokoleniowej (po Davidzie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5539,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,1560,556,558,1228,4,557],"tags":[1568],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5538"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5538"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5538\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5540,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5538\/revisions\/5540"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5539"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5538"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5538"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5538"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}