Walki o miliony klik\u00f3w ci\u0105g dalszy. M\u00f3wi\u0105c ironicznie, bo tak naprawd\u0119 mechanizm tych zestawie\u0144 \u015bwi\u0105tecznych jest zupe\u0142nie inny i musz\u0119 o nim wspomnie\u0107 przy okazji ostatniego blogowego spotkania w starym roku. Tym bardziej, \u017ce po poprzednim „Ukaza\u0142y si\u0119 te\u017c” dosta\u0142em kilka upomnie\u0144 od „zapomnianych” artyst\u00f3w czy wydawc\u00f3w. Ot\u00f3\u017c w ci\u0105gu ostatnich 12 miesi\u0119cy pojawi\u0142o si\u0119 tu jakie\u015b 150 wpis\u00f3w (co oznacza znacznie wi\u0119cej ni\u017c 150 wspomnianych, recenzowanych albo cho\u0107by odnotowanych album\u00f3w), do tego jeszcze kilkana\u015bcie na drugim blogu, niema\u0142o recenzji w „Polityce” i wzmianek w kilkudziesi\u0119ciu audycjach radiowych. Tytu\u0142y rzadko si\u0119 powtarza\u0142y, a mimo wszystko nie starczy\u0142o czasu na wszystkich. Muzyka to ju\u017c dawno nie jest dziedzina, na kt\u00f3rej \u015bledzenie mo\u017cna si\u0119 rzuci\u0107 ot, tak, w pojedynk\u0119. Coraz \u0142atwiej zadebiutowa\u0107, coraz trudniej si\u0119 przebi\u0107. Mam na to sporo dowod\u00f3w w redakcyjnej szafie i najcieplejsze noworoczne \u017cyczenia adresuj\u0119 do tych, kt\u00f3rym nie zdo\u0142a\u0142em odpisa\u0107 cho\u0107by p\u00f3\u0142 gorzkiego zdania. Nawet je\u015bli (co zdarza\u0142o si\u0119 w tym roku stosunkowo rzadko) nagrali i przes\u0142ali co\u015b, czego nie by\u0142em w stanie s\u0142ucha\u0107. <\/p>\n
An On Bast & Maciej Fortuna „Electroacoustic Transcription of Film Music by Krzysztof Penderecki” (Fortuna Music) \u266a<\/a><\/strong> \u0141adna p\u0142yta z tego wysz\u0142a – zreszt\u0105 ju\u017c jako kolejna z duetowych album\u00f3w did\u017cejki\/producentki i tr\u0119bacza – tylko ten Penderecki momentami w ilo\u015bciach homeopatycznych, a ja nie bardzo wierz\u0119 w dzia\u0142anie homeopatii Rashad Becker „Traditional Music of Notional Species vol. 1” (PAN) \u266a<\/a><\/strong> Becker \u015bwietnie wykonuje mastering winyli, ale jego debiut kompozytorski robi umiarkowane wra\u017cenie: ani to nowatorskie pod wzgl\u0119dem podej\u015bcia, ani pod wzgl\u0119dem formy, a w\u015br\u00f3d polskich wsp\u00f3\u0142czesnych syntezatorowc\u00f3w i Piotrowicz, i Mirt robili lepiej i wcze\u015bniej por\u00f3wnywalne rzeczy, wi\u0119c Becker m\u00f3g\u0142by im (i jeszcze Wilhelmowi Brasowi) wszystkim spokojnie robi\u0107… mastery Richard Buckner „Surrounded” (Merge) \u266a<\/a><\/strong> To z kolei do\u015b\u0107 niedoceniona p\u0142yta do\u015bwiadczonego songwritera, kt\u00f3rego mo\u017cna \u015bmia\u0142o zestawia\u0107 z Billem Callahanem (w tym roku akurat odrobin\u0119 przecenionym – co musz\u0119 odnotowa\u0107, cho\u0107 go uwielbiam), zaczyna\u0107 mo\u017cna od ko\u0144cowego „Lean To”<\/a> Burial „Rival Dealer” (Hyperdub) \u266a<\/a><\/strong> Diler (poczta) nie zawi\u00f3d\u0142, paczka (p\u0142yta) dotar\u0142a, mo\u017cna wi\u0119c zaczyna\u0107 prac\u0119 nad rocznym zestawieniem Karolina Cicha i Sp\u00f3\u0142ka feat. Bart Pa\u0142yga „Wieloma j\u0119zykami” (Wyd\u017awi\u0119k) \u266a<\/a> <\/strong>Jest zwykle w nagraniach Cichej jaki\u015b nadmiar, pewnie to nadmiar talentu, ale i ten album z bia\u0142ostockim multikulti w 9 j\u0119zykach bardziej imponuje ni\u017c przyci\u0105ga Deafheaven „Sunbather” (Deathwish) \u266a<\/a><\/strong> Ci\u0119\u017cki post-rock z blackmetalowymi wrzaskami, czyli stanowczo co\u015b, co si\u0119 nosi na s\u0142uchawkach w tym sezonie, a nawet opatruje oddzielnym terminem blackgaze – niez\u0142a p\u0142yta, cho\u0107 bez metalowych stylizacji mog\u0142aby si\u0119 wydawa\u0107 pustawa Disclosure „Settle” (PMR) \u266a<\/a><\/strong> Odbi\u0142em si\u0119 od tego naprawd\u0119 dobrze brzmi\u0105cego piosenkowo-klubowego albumu latem, gdy wyda\u0142 mi si\u0119 nieco zbyt ch\u0142odny, teraz wr\u00f3ci\u0142em, ale okaza\u0142 si\u0119 troch\u0119 zbyt letni Matt Elliott „Only Myocardial Infarction Can Break Your Heart” (Ici, d’ailleurs…) \u266a<\/a><\/strong> Diablo zdolny i piekielnie romantyczny Elliott nie odpuszcza i nie schodzi poni\u017cej poziomu, a w utworze „The Right to Cry” wychodzi ponad poziom dost\u0119pny dla zwyk\u0142ych \u015bmiertelnik\u00f3w Ensemble Economique „Light That Comes, Light That Goes” (Denovali) \u266a<\/a><\/strong> Nie zrobi\u0142 mi w tym roku Tim Hecker tego, co zrobi\u0142 pracowity Brian Pyle (pami\u0119tacie kaset\u0119 w Sangoplasmo<\/a>?) ze swoim terenowo-syntezatorowym albumem prowadzonym dziwn\u0105 francusk\u0105 narracj\u0105, klip tutaj<\/a> Gaap Kvlt „Untitled” (BDTA) \u266a<\/a><\/strong> Mo\u017ce zawieruszy\u0142a mi si\u0119 gdzie\u015b ta minimalistycznie, lecz \u0142adnie wydana trzycalowa p\u0142ytka CD-R, ale ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce si\u0119 za\u0142apa\u0142em na limitowany nak\u0142ad, bo kvltowy (w tym przypadku bez prze\u0142o\u017cenia na metalowy kvlt) ukrywaj\u0105cy si\u0119 pod pseudonimem wykonawca robi\u0142 w tym roku konkurencj\u0119 dla Demdike Stare, troch\u0119 subtelniej \u0142\u0105cz\u0105c elektronik\u0119 i nagrania terenowe w pos\u0119pnym klimacie – tej p\u0142ytki w sieci nie pos\u0142uchacie, ale wi\u0119cej z bogatego dorobku GK tutaj<\/a> The Haxan Cloak „Excavation” (Tri Angle) \u266a<\/a> <\/strong>Bobby Krlic swoimi niskimi cz\u0119stotliwo\u015bciami tak ewidentnie szuka tzw. br\u0105zowej nuty, \u017ce strach si\u0119 ba\u0107 – gdyby\u017c jeszcze za brzmieniem posz\u0142y utwory, by\u0142by roczny top, a tak wygl\u0105da na ciekawe momentami b\u0142\u0105dzenie po syntezatorowej skali Martyna Jakubowicz „Burzliwy b\u0142\u0119kit Joanny” (Universal) \u266a<\/a><\/strong> Piosenki Joni Mitchell po polsku i pewnie w jednym z lepszych mo\u017cliwych wykona\u0144, trudno przy\u0107mi\u0107 orygina\u0142y, ale pr\u00f3b\u0119 doceni\u0107 nietrudno NHK’Koyxen „Dance Classics vol. III” (PAN) \u266a<\/a><\/strong> Tr\u00f3jka nie gorsza ni\u017c dw\u00f3jka i nie chodzi bynajmniej o radio – trzecia p\u0142yta Kouhei Matanagi z kolekcji tanecznych klasyk\u00f3w nie przynosi jakiego\u015b od\u015bwie\u017cenia formu\u0142y, ale brzmi niebywale, a przy tym jeszcze bardziej niebywale wygl\u0105da \u00c1ine O’Dwyer „Anything Bright or Startling?” (A Second Language) \u266a<\/a><\/strong> Irlandzka odpowied\u017a na Joann\u0119 Newsom, mniej wokali, wi\u0119cej harfy i w charakterze wi\u0119cej nabo\u017ce\u0144stwa ni\u017c eposu rycerskiego – og\u00f3lnie jednak raczej mniej ni\u017c wi\u0119cej Orchestra Of Spheres „Vibration Animal Sex Brain Music” (Fire) \u266a<\/a><\/strong> Kolejna bardzo ciekawa p\u0142yta inspirowana muzyk\u0105 afryka\u0144sk\u0105 i azjatyck\u0105 (g\u0119sta, funkuj\u0105ca rytmika, wah-wah, perkusjonalia, marimby, elektryczny gamelan, stroje jak u Goat itd.) zespo\u0142u z r\u00f3wnie egzotycznej Nowej Zelandii, okradzionego ze sprz\u0119tu w nieco mniej egzotycznej Polsce, pod Krakowem, nied\u0142ugo po nagraniu albumu Parquet Courts „Light Up Gold” (What’s Your Rupture?) \u266a<\/a><\/strong> Ca\u0142e to szale\u0144stwo wok\u00f3\u0142 tego melodyjnego i punkuj\u0105cego zespo\u0142u przypomina mi troch\u0119 szum wok\u00f3\u0142 The Gaslight Anthem (cho\u0107 sam zesp\u00f3\u0142 bardziej Pavement) – ich akcje zosta\u0142y szybko i mocno wywindowane, tyle \u017ce Parquet Courts troch\u0119 trudniej si\u0119 oprze\u0107 Psychocukier „Diamenty” (Psychocukier) \u266a<\/a><\/strong> To wydawnictwo (po interwencji) uwzgl\u0119dni\u0142em ju\u017c w komentarzach pod poprzednim wpisem, wi\u0119c \u017ceby nie by\u0142o \u017ce faworyzuj\u0119 i dosypuj\u0119 cukru, teraz tylko poogl\u0105da\u0142em sobie obrazki R\u00f3\u017cni wykonawcy „Afrobeat Airways 2. Return Flight to Ghana 1974-1983” (Analog Africa) \u266a<\/a><\/strong> Druga ods\u0142ona serii nagra\u0144 starych orkiestr afrobeatowych z Ghany, sporo taniego funku i oldskulowych improwizacji, bez zaskocze\u0144, ale jeszcze nie trafi\u0142em na wydawnictwo Analog Africa niewarte zakupu R\u00f3\u017cni wykonawcy „Heart & Soul Presents Songs of Joy Division” (2.47 Records) \u266a<\/a> <\/strong>Z nimi jak z Beatlesami – nie sprofanowa\u0107 utwor\u00f3w Joy Division to ju\u017c spore osi\u0105gni\u0119cie, a producencki album „Heart & Soul” tego unikn\u0105\u0142, pod\u0105\u017caj\u0105c w rejony mo\u017ce bezpieczne („Passover” blisko Depeche Mode, \u015bwietna Rykarda Parasol w „Decades” itd.), ale… bezpieczne Savages „Silence Yourself” (Pop Noir) \u266a<\/a><\/strong> Mroczne postpunkowe granie, kt\u00f3re poza dobrym warsztatem i paroma naprawd\u0119 \u015bwietnymi momentami („I Am Here” w stylu Siouxsie & The Banshees) niesie jedn\u0105 pozytywn\u0105 cech\u0119: z tego si\u0119 wyrasta Sorry Boys „Vulcano” (Mystic) \u266a<\/a><\/strong> Przyzwoitej jako\u015bci pop w wersji niezale\u017cnej, troch\u0119 smutnawe, ale bez odrobiny krajowej siermi\u0119gi The Space Lady „The Space Lady’s Greatest Hits” (Night School) \u266a<\/a><\/strong> Uniwersytecka pie\u015bniarka wyposa\u017cona w klawisz casio gra na ulicy w latach 80. mieszank\u0119 utwor\u00f3w o kosmicznym charakterze, przebrana w fiku\u015bny str\u00f3j z galijskim he\u0142mem – tak niesamowite, \u017ce musi pachnie\u0107 mistyfikacj\u0105, tymczasem najwyra\u017aniej prawdziwe<\/a> Tamikrest „Chatma” (Glitterbeat) \u266a<\/a><\/strong> Ten zesp\u00f3\u0142 troch\u0119 przegra\u0142 konkurencj\u0119 o \u0142amy gazetowe z Bombino, ale p\u0142yty bym stanowczo nie wyrzuca\u0142, to ci\u0105gle jeden z lepszych afryka\u0144skich album\u00f3w w roku Adrian Utley’s Guitar Orchestra „In C” (Invada) \u266a<\/a><\/strong> Projekt gitarzysty Portishead prezentowa\u0142 t\u0119 nieco postrockow\u0105 w brzmieniu wersj\u0119 klasycznej kompozycji Rileya r\u00f3wnie\u017c w Polsce (patrz link) – to mocno zdyscyplinowana rytmicznie wizja, przechodz\u0105ca od razu do matematycznego sedna z pomini\u0119ciem gry wst\u0119pnej We Draw A „Silent Tide” (Brennnessel) \u266a<\/a><\/strong> Bardziej odpr\u0119\u017caj\u0105cy ni\u017c zagrzewaj\u0105cy do ta\u0144ca kuzyn poprzedniej EP-ki „Glimpse” – \u0142\u0105cznie zapowied\u017a, kto wie, by\u0107 mo\u017ce najlepszej du\u017cej p\u0142yty w katalogu wytw\u00f3rni na „B” Krzysztof Zalewski „Zelig” (Kayax) \u266a<\/a><\/strong> Ostry, wyrazisty, jak nie idol z „Idola” (Czego najbardziej si\u0119 boisz? \/ Przeci\u0119tno\u015bci l\u0119kam si\u0119 w chuj<\/em>), ale ka\u017cdemu trzeba da\u0107 troch\u0119 czasu – Zalewski w tej wersji to ci\u0105gle nie jest propozycja dla mnie (nie lubi\u0119 transakcentacji w \u015bpiewaniu), ale jest to ju\u017c jaka\u015b propozycja Filip Zawada „Snow Is a Sun For the Eskimo” (OPT) \u266a<\/a><\/strong> Nawet autor p\u0142yty (zna\u0107 go mo\u017cecie z AGD i Pustek) ma prawo by\u0107 zdziwiony tym, co mu wysz\u0142o na tej fortepianowej p\u0142ycie, wi\u0119c co ja mam powiedzie\u0107 – sami sprawd\u017acie kt\u00f3rego\u015b zimowego wieczoru. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Walki o miliony klik\u00f3w ci\u0105g dalszy. M\u00f3wi\u0105c ironicznie, bo tak naprawd\u0119 mechanizm tych zestawie\u0144 \u015bwi\u0105tecznych jest zupe\u0142nie inny i musz\u0119 o nim wspomnie\u0107 przy okazji ostatniego blogowego spotkania w starym roku. Tym bardziej, \u017ce po poprzednim „Ukaza\u0142y si\u0119 te\u017c” dosta\u0142em kilka upomnie\u0144 od „zapomnianych” artyst\u00f3w czy wydawc\u00f3w. Ot\u00f3\u017c w ci\u0105gu ostatnich 12 miesi\u0119cy pojawi\u0142o si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5625,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,48,18,12,312,120,558,1228,4,557],"tags":[1599,1593,1590,1603,1583,1582,1584,1585,1586,1602,1587,1594,1595,225,1601,1604,941,1589,1591,1592,928,1580,1581,1596,1597,146,1588,1598,1600],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5595"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5595"}],"version-history":[{"count":29,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5595\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5628,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5595\/revisions\/5628"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5625"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5595"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5595"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5595"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}