{"id":5771,"date":"2014-02-05T23:51:03","date_gmt":"2014-02-05T22:51:03","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5771"},"modified":"2014-02-06T08:28:08","modified_gmt":"2014-02-06T07:28:08","slug":"mainstreaming-cpuna-i-pedala-czyli-setka-burroughsa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/02\/05\/mainstreaming-cpuna-i-pedala-czyli-setka-burroughsa\/","title":{"rendered":"Mainstreaming \u0107puna i peda\u0142a, czyli setka Burroughsa"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Ma\u0142o brakowa\u0142o, bym si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0142 na setn\u0105 rocznic\u0119 urodzin<\/em> jednego z moich ulubionych ludzi kultury (nie wida\u0107?) Williama S. Burroughsa<\/strong>. W\u0142a\u015bciwie to nawet si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0142em, ale zwa\u017cywszy na to, \u017ce urodzi\u0142 si\u0119 5 lutego 1914 roku w St. Louis w Stanach Zjednoczonych, a tam maj\u0105 w stosunku do nas op\u00f3\u017anienie siedmiogodzinne – nic wielkiego si\u0119 nie sta\u0142o. Sp\u00f3\u017anienie szybko uda mi si\u0119 nadrobi\u0107, bo w ko\u0144cu pisa\u0142em o WSB<\/a> stosunkowo niedawno, a w latach 90. zd\u0105\u017cy\u0142em mu po\u015bwi\u0119ci\u0107 kilka tekst\u00f3w, z kt\u00f3rych dwa \u017cegna\u0142y go tu\u017c po \u015bmierci w roku 1997. Te do\u015b\u0107 niedoskona\u0142e, pisane z do\u015b\u0107 ograniczonym dost\u0119pem do materia\u0142\u00f3w \u017ar\u00f3d\u0142owych artyku\u0142y, mo\u017cna znale\u017a\u0107 do dzi\u015b tutaj<\/a>. <\/p>\n

Nie mia\u0142em jednak okazji podzieli\u0107 si\u0119 czytelnikami Polifonii nieco zapomnian\u0105 p\u0142yt\u0105 „Dead City Radio”, kt\u00f3ra by\u0142a dla mnie sposobem na odkrywanie niesamowitych \u015bwiat\u00f3w z tekst\u00f3w czytanych przez Burroughsa na tle muzyki podziwiaj\u0105cych go artyst\u00f3w (m.in. John Cale, Sonic Youth, Donald Fagen, a do tego wspania\u0142a NBC Symphony Orchestra). Przez d\u0142ugi czas uwa\u017ca\u0142em j\u0105 po prostu za spos\u00f3b kontaktu ze s\u0142owem m\u00f3wionym WSB, po latach jednak s\u0142ysz\u0119 co\u015b zupe\u0142nie innego – kapitaln\u0105 produkcj\u0119 Hala Willnera, kt\u00f3remu jak ma\u0142o komu uda\u0142o si\u0119 wprowadzi\u0107 tym zestawem Burroughsa tak blisko mainstreamu jak to tylko mo\u017cliwe w wypadku cz\u0142owieka, kt\u00f3ry by\u0142 symbolem wszystkiego, co tylko niemainstreamowe (poza mo\u017ce do\u015b\u0107 konserwatywnym ubiorem i s\u0142abo\u015bci\u0105 do broni – no, te orkiestrowe aran\u017cacje te\u017c pewnie mu si\u0119 podoba\u0142y).<\/p>\n

Nie mia\u0142em okazji, ale zaraz, czy setna rocznica urodzin to nie jest czasem dobra okazja? Jutro w Nokturnie zaprezentujemy fragmenty tej urokliwej p\u0142yty w radiowej Dw\u00f3jce, a ja ko\u0144cz\u0119 dzie\u0144, s\u0142uchaj\u0105c \u015bpiewanego przez WSB „Ich Bin von Kopf bis Fuss auf Liebe Eingestellt”, z powrotem – niczym bohater tej pie\u015bni w mi\u0142o\u015b\u0107 – wpadaj\u0105c w fascynacj\u0119 jednym z najdziwniejszych obywateli XX wieku.<\/p>\n

\"\"<\/a>WILLIAM S. BURROUGHS „Dead City Radio”<\/strong>
\nIsland 1990
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> a potem poczyta\u0107.<\/p>\n