Tu uwaga dotycz\u0105ca ob\u0142\u0105ka\u0144czo wolnego (rzecz jasna) tempa. \u00d3w temat to w takich warunkach jakie\u015b 30-40 sekund. Powtarzamy dwa-trzy razy – i licznik bije jak szalony. Nie spodziewajcie si\u0119 na „Terrestrials” szybkich rozstrzygni\u0119\u0107. Prze\u0142amanie dynamiki w pierwszym nagraniu nast\u0119puje bodaj w dziewi\u0105tej minucie. Charakterystyczna dla Sunn O))) dronowa \u015bciana d\u017awi\u0119ku objawia si\u0119 w pe\u0142ni tak naprawd\u0119 w sz\u00f3stej minucie utworu numer dwa. Numer trzy, czyli „Eternal Return”, to ju\u017c w zasadzie uspokajanie po kulminacji, kt\u00f3r\u0105 jednak trudno by\u0142o jednoznacznie wskaza\u0107. W tych warunkach kilkana\u015bcie minut to nad wyraz kr\u00f3tko i mam wra\u017cenie, \u017ce tego radykalnego spi\u0119trzenia emocji troch\u0119 mi zabrak\u0142o, brzmia\u0142o to wi\u0119c bardzo podobnie do koncertu Ulver, kt\u00f3ry mia\u0142em okazj\u0119 ogl\u0105da\u0107 kilka lat temu – w chwilach, gdy oczekiwa\u0142em prostego i ostatecznego ciosu w szcz\u0119k\u0119, ca\u0142a rozbudowana dru\u017cyna zaczyna\u0142a si\u0119 troszk\u0119 potyka\u0107 o w\u0142asne nogi. <\/p>\n
<\/p>\n „Terrestrials” ju\u017c na rynku od pocz\u0105tku lutego. Teraz b\u0119dzie o p\u0142ycie, kt\u00f3rej premier\u0119 zapowiedziano dopiero na zbli\u017caj\u0105cy si\u0119 festiwal CoCart w Toruniu<\/a> (21-22 lutego), czyli drugim albumie – nie wliczam tej EP-ki<\/a> – polskiej improwizowanej supergrupy Innercity Ensemble<\/strong>. O tej formacji z nowej p\u0142yty dowiedzia\u0142em si\u0119 znacznie wi\u0119cej nowego – tym bardziej, \u017ce na pocz\u0105tku w stosunku do potencja\u0142u (przypomn\u0119 list\u0119 nazwisk: Radek Dziubek, Rafa\u0142 Iwa\u0144ski, Wojtek Jachna, Rafa\u0142 Ko\u0142acki, Artur Ma\u0107kowiak, Tomek Popowski, Kuba Zio\u0142ek, teraz go\u015bcinnie Witold Bargiel) by\u0142o jednak nieco rozczarowuj\u0105co. Teraz zyskujemy pe\u0142n\u0105 wizj\u0119 kolektywu, w kt\u00f3rym oczywi\u015bcie du\u017cy akcent pada na rozbudowan\u0105 sekcj\u0119 perkusyjn\u0105, ale poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci formacji si\u0119 doskonale uzupe\u0142niaj\u0105, odbieraj\u0105c od siebie p\u0142ynnie ci\u0119\u017car rozgrywania ca\u0142o\u015bci. Daje to obraz jednocze\u015bnie urozmaicony, z drugiej strony – podzielony jednak, mam wra\u017cenie, do\u015b\u0107 konsekwentnie na dwie cz\u0119\u015bci: „Black” i „White”. Na jednej dominuj\u0105 l\u017cejsze rytmiczne patenty, miarowa pulsacja, pojawia si\u0119 nawet lekko synkopowany rytm. Na drugiej mamy wi\u0119cej mocnych, zwolnionych, pow\u0142\u00f3czystych fragment\u00f3w gitarowych id\u0105cych w stron\u0119 postrocka czy postmetalu. Czyli zawarto\u015b\u0107 siarki by\u0142aby wi\u0119ksza w cz\u0119\u015bci „bia\u0142ej”, co z kolei wydawa\u0142oby si\u0119 niestereotypowe, ale mo\u017ce przez s\u0142uchanie tego wszystkiego w wersji cyfrowej ju\u017c mi si\u0119 co\u015b pomiesza\u0142o… <\/p>\n Oczywi\u015bcie klasyfikacja dowolnego utworu na p\u0142ycie to pewne uproszczenie – ka\u017cdy jest oddzielnie przemy\u015blanym mikro\u015bwiatem, dochodz\u0105 w\u0105tki orientalne, folkowe, egzotyczne instrumenty, elektronika – nad wyraz ma\u0142o jest w tych nagranych w trzy dni improwizacjach powtarzalnej siermi\u0119gi, kt\u00f3ra teoretycznie w nagraniach tak du\u017cego sk\u0142adu muzyk\u00f3w powinna dominowa\u0107. We\u017amy „Black 6” – b\u0142yskotliwe i zaskakuj\u0105ce, bo na tym, co wygl\u0105da z pozoru na banalny groove rytmiczny grany na congach, buduje ca\u0142o\u015b\u0107 zupe\u0142nie nieoczywist\u0105. I mimo \u017ce zn\u00f3w – jak u Ulver – wszystko rozwija si\u0119 nies\u0142ychanie wolno, to jednak ka\u017cda minuta popycha t\u0119 form\u0119 do przodu, a partia tr\u0105bki (instrument Wojtka Jachny, to zn\u00f3w skojarzenie z „Terrestrials”, jest kluczowy dla budowanych przez IE melodii) prowadz\u0105ca utw\u00f3r od czwartej minuty zupe\u0142nie zmienia jego klimat. Je\u015bli mia\u0142bym jednym zdaniem zach\u0119ci\u0107 kogo\u015b do s\u0142uchania tej p\u0142yty, pr\u00f3bowa\u0142bym go zwabi\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci tym, \u017ce p\u0142yt\u0105 Innercity Ensemble trudno si\u0119 znudzi\u0107, \u0142atwo te\u017c dosta\u0107 kilka dobrze mierzonych emocjonalnych uderze\u0144 (szczeg\u00f3lnie w cz\u0119\u015bci „bia\u0142ej”), przy czym album Sunn O))) i Ulvera – cho\u0107 mo\u017ce bardziej stylowy i na pewno rewelacyjnie wyprodukowany – okazuje si\u0119 z lekka nu\u017c\u0105cy przy kolejnych ods\u0142uchach. <\/p>\n Troch\u0119 muzyki IE oraz rozmowa z Rafa\u0142em Iwa\u0144skim (IE, ale te\u017c Hati) o festiwalu CoCart, kt\u00f3rego jest jednym z kurator\u00f3w, ju\u017c dzi\u015b po 23.35 w radiowej Dw\u00f3jce w ramach Nokturnu.<\/p>\n![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/02\/sunn_ulver.png\" "\\"sunn_ulver\\"")
<\/a>SUNN O))) & ULVER „Terrestrials”<\/strong>
\nSouthern Lord 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Let There Be Light”.<\/p>\n