{"id":5864,"date":"2014-03-11T13:00:28","date_gmt":"2014-03-11T12:00:28","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5864"},"modified":"2014-03-11T13:03:01","modified_gmt":"2014-03-11T12:03:01","slug":"plyta-ktora-zniszczyla-mi-tydzien-luty-2014","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/03\/11\/plyta-ktora-zniszczyla-mi-tydzien-luty-2014\/","title":{"rendered":"P\u0142yta, kt\u00f3ra zniszczy\u0142a mi tydzie\u0144 (LUTY 2014)"},"content":{"rendered":"

No wi\u0119c s\u0105 wyliczanki, kt\u00f3re potrafi\u0105 zniszczy\u0107 armi\u0119. Pami\u0119tacie mo\u017ce Henry’ego Kuttnera? Lewa, lewa, Lewanty\u0144czyk spolegliwy lewatyw\u0119 dobrze znosi, chocia\u017c mu si\u0119 nie przelewa, lewa, lewa…<\/em> To by\u0142o w\u0142a\u015bnie co\u015b takiego. Za zniszczenie ubieg\u0142ego tygodnia w moim przypadku – odbierane tu w postaci braku wpis\u00f3w – odpowiedzialna Dorota Mas\u0142owska<\/strong> i jej „Kanapki z hajsem, ze smalcem i z hajsem”. Ca\u0142a p\u0142yta „Spo\u0142ecze\u0144stwo jet niemi\u0142e” (Galeria Raster) jest \u015brednia co najwy\u017cej, mn\u00f3stwo rzeczy mo\u017cna by na niej zrobi\u0107 lepiej i bardziej konsekwentnie, ale oczywi\u015bcie frazy wrzynaj\u0105 si\u0119 w m\u00f3zg. A to niszczy tydzie\u0144 pracy w biurze. Wi\u0119cej zniszcze\u0144, ale przy okazji tak\u017ce euforycznych moment\u00f3w w podsumowaniu p\u0142ytowym lutego poni\u017cej. Jak zwykle dziesi\u0119\u0107 r\u00f3\u017cnej klasy i r\u00f3\u017cnych w stylistyce p\u0142yt spo\u015br\u00f3d wielu, jakie do mnie dotar\u0142y w ubieg\u0142ym miesi\u0105cu. <\/p>\n

Tak naprawd\u0119 tydzie\u0144 zepsu\u0142a mi WE WILL FAIL<\/strong>, czyli jedna z licznych w lutym premier z rozwijaj\u0105cego si\u0119 ostatnio dynamicznie Monotype<\/a>. P\u0142yta Aleksandry Gr\u00fcnholz, artystki uto\u017csamianej g\u0142\u00f3wnie ze sztukami wizualnymi, zatytu\u0142owana „Verst\u00f6rung” – z inspiracji literack\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Thomasa Bernharda – to wizja do\u015b\u0107 osobna i precyzyjna, z kt\u00f3r\u0105 do\u015b\u0107 d\u0142ugo musia\u0142em si\u0119 oswaja\u0107. St\u0105d ta destrukcja. Bo gdy tylko ta elektroniczna, czerpi\u0105ca na r\u00f3wni z techno i dusznej atmosfery nowej fali muzyka przesta\u0142a mnie dra\u017cni\u0107, zacz\u0119\u0142a uzale\u017cnia\u0107. Bernhard pisa\u0142 co\u015b o niemo\u017cliwo\u015bci komunikacji i z tej p\u0142yty wyziera pos\u0119pny ton wiecznej tajemnicy. To muzyka, z kt\u00f3r\u0105 – mimo jej powierzchownej prostoty – trudno nawi\u0105za\u0107 g\u0142\u0119bszy kontakt. Owszem, znalaz\u0142em punkty zaczepienia w postaci znakomitego utworu numer dwa, wci\u0105gaj\u0105cej tr\u00f3jka i niemal wieczno\u015b\u0107 trwaj\u0105cej, mrocznej sz\u00f3stki (w tytu\u0142ach s\u0105 numery), ka\u017cdorazowo jednak trudno mi by\u0142o si\u0119 z t\u0105 p\u0142yt\u0105 po\u017cegna\u0107, nawet je\u015bli uwiera, to co\u015b w niej przyci\u0105ga jak magnes. Kiedy si\u0119 od niej odklei\u0142em, by\u0142 ju\u017c marzec i chocia\u017c ci\u0105gle uwa\u017cam, \u017ce nier\u00f3wna i trudno uzasadni\u0107 jej przyci\u0105ganie, to mam wra\u017cenie, \u017ce Monotype mo\u017ce z ni\u0105 spokojnie wi\u0105za\u0107 nawet pewne eksportowe nadzieje.<\/p>\n