{"id":5926,"date":"2014-03-19T17:31:53","date_gmt":"2014-03-19T16:31:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5926"},"modified":"2014-03-19T17:33:15","modified_gmt":"2014-03-19T16:33:15","slug":"dziala-bo-zepsute","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/03\/19\/dziala-bo-zepsute\/","title":{"rendered":"Dzia\u0142a, bo zepsute"},"content":{"rendered":"

Za \u0142adna jest ta ok\u0142adka, trzeba j\u0105 troch\u0119 zepsu\u0107 – mawia\u0142 jeden z redaktor\u00f3w, z kt\u00f3rymi mia\u0142em okazj\u0119 pracowa\u0107. Wykszta\u0142cony na ASP, dobrze wiedzia\u0142, \u017ce mocne reakcje wzbudzaj\u0105 rzeczy z trudnej do zlokalizowania granicy mi\u0119dzy „\u0142adne” a „ciekawe”. Je\u015bli popatrzymy na \u015bwiat sztuk plastycznych, niezwykle cz\u0119sto artyst\u0119 od wyrobnika odr\u00f3\u017cnia nie to, \u017ce potrafi namalowa\u0107 czy sfotografowa\u0107, ale to, \u017ce potrafi umiej\u0119tnie zepsu\u0107. Czy mo\u017ce raczej – nadpsu\u0107, wie wchod\u017amy w stref\u0119 opisywan\u0105 dwa wpisy ni\u017cej. Annie Clark, czyli St. Vincent<\/strong>, te\u017c potrafi – w\u0142a\u015bciwie o tym jest jej najnowsza p\u0142yta. Co wi\u0119cej, Clark udowadnia, \u017ce to psucie (o czym m\u00f3j kolega te\u017c co\u015b wspomina\u0142) jest czym\u015b, czego si\u0119 mo\u017cna nauczy\u0107. Z p\u0142yty na p\u0142yt\u0119 coraz lepiej wywa\u017ca proporcje mi\u0119dzy subtelnym liryzmem melodii a zbyt mocnymi szarpni\u0119ciami sekcji rytmicznej i zbyt mocno wyeksponowanymi na pierwszym planie gitarowymi riffami. Teraz wysz\u0142o jej to moim zdaniem najlepiej w karierze. <\/p>\n

Mia\u0142em ambiwalentny stosunek do Clark. Duet z Byrne’em nie bardzo mi si\u0119 podoba\u0142. Tutaj te\u017c najpierw uj\u0119\u0142o mnie co\u015b, do czego mam s\u0142abo\u015b\u0107. Po prostu kilka moment\u00f3w na p\u0142ycie „St. Vincent” (artystka s\u0142usznie wyczu\u0142a, \u017ce to jest ten moment, gdy nagrywa p\u0142yt\u0119-autodefinicj\u0119 i nie trzeba szuka\u0107 innego tytu\u0142u) zdaje si\u0119 przekonywa\u0107, \u017ce nie John Congleton, tylko Dave Fridmann pracowa\u0142 przy niej jako producent. A pro\u015bciej rzecz ujmuj\u0105c – momenty te kojarz\u0105 mi si\u0119 brzmieniowo z popowymi ekscesami The Flaming Lips. Chodzi g\u0142\u00f3wnie o przesterowane gitary w utworze „Hue Newton” czy pi\u0119kny „Regret”, kt\u00f3ry \u015bcian\u0105 gitary mia\u017cd\u017cy pi\u0119kn\u0105, pe\u0142n\u0105 niuans\u00f3w melodi\u0119. <\/p>\n

Osoba numer dwa w ca\u0142ej tej akcji to dla mnie Homer Steinweiss, perkusista, kt\u00f3rego \u015bwiat zna najmocniej z nagra\u0144 Amy Winehouse, ale na co dzie\u0144 grywa przede wszystkim w The Dap-Kings z Sharon Jones – jeden z najlepszych obecnie b\u0119bniarzy \u015bwiata, perfekcyjnie mieszcz\u0105cy si\u0119 w formule p\u0142yty: gra funkowe, teoretycznie proste rytmy, ale na nowo buduje swoj\u0105 b\u0119bniarsk\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 z utworu na utw\u00f3r i zawsze co\u015b w jego grze (mo\u017ce to kwestia produkcji i bardzo ciekawej pracy planami) uwiera. Harmonicznymi punktami oparcia dla wokali s\u0105 za to linie syntezatora Mooga oraz gitary, o brzmieniu na tyle oryginalnym, \u017ce o Annie Clark zaczyna si\u0119 rozmawia\u0107 w kategoriach innowatorki czy wirtuozerki. Sam bym w to nie miesza\u0142 pojawiaj\u0105cych si\u0119 tu i \u00f3wdzie Hendrixa czy Prince’a. To jeszcze inna wra\u017cliwo\u015b\u0107, kt\u00f3ra od pierwszego bierze brud przesteru, od drugiego – po\u0142ysk hi-tech. Ale spojrzenie St. Vincent na instrument jest prawie tak \u015bwie\u017ce, jak ostatnio bywa\u0142o u Jacka White’a, jeste\u015bmy wi\u0119c na p\u00f3\u0142ce z m\u0142odymi mistrzami. <\/p>\n

Wbrew pseudonimowi St. Vincent jest bardziej \u015bwietna ni\u017c \u015bwi\u0119ta. Nie chodzi o to, \u017ce woli mi\u0142o\u015b\u0107 w\u0142asnej matki od mi\u0142o\u015bci Chrystusa („I Prefer Your Love”). Chodzi o to, \u017ce – cho\u0107by i liryczna – nie pod\u0105\u017ca do ko\u0144ca \u015bcie\u017ck\u0105 Kate Bush, a – cho\u0107by i do\u015b\u0107 idealistyczna – nie wy\u015bpiewuje hymn\u00f3w z \u017carliwo\u015bci\u0105 Sinead O’Connor. Cho\u0107 ma troch\u0119 z jednej i drugiej, a potrafi za\u015bpiewa\u0107 zwyczajnie prosto i pi\u0119knie (w „Prince Johnny”). Rzecz w tym, \u017ce jej muzyka przynosi i funk. Lekko przybrudzony przesterem, dysonansem, albo syntetyczn\u0105 parti\u0105 z przesadnie wyeksponowanym filtrem rezonansowym. Co\u015b brudnego. Niedobrego. Zepsutego. Fascynuj\u0105cego, bo zmuszaj\u0105cego do ponownego s\u0142uchania. <\/p>\n

\"\"<\/a>ST. VINCENT „St. Vincent”<\/strong>
\nSeven Four 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Regret”, „Prince Johnny”, „Huey Newton”.<\/p>\n