![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/04\/joan-as-joan-as-police-woman-the-classic-new-212x212.jpg\" "\\"joan-as-joan-as-police-woman-the-classic-new-212x212\\"")
<\/a>Joan As Police Woman<\/strong> na jednej stronie kompaktu i czterech stronach winylowej p\u0142yty (opisanych odpowiednio jako J, A, P i W) „The Classic” (PIAS) pokazuje repertuar do\u015b\u0107 przewidywalny, osadzony w soulu, chwilami nawet gospel, \u0142adnie wykonany i napisany – jak to u artystki bywa – na bardzo r\u00f3\u017cnym poziomie. Najlepsza jest strona A, czyli druga, z dynamicznie rozwijaj\u0105cym si\u0119 „Good Together” i wyciszonym, subtelnym „Get Direct”. Uwielbiam spos\u00f3b \u015bpiewania Joan Wasser, bluesowo emocjonalny, ale przy tym perfekcyjny technicznie, i jestem do\u015b\u0107 mocno uzale\u017cniony od jej p\u0142yt, pewnie kupi\u0119 kolejn\u0105, lecz sp\u00f3jrzmy prawdzie w oczy: bez podobnej osobistej motywacji nie ustawia\u0142bym si\u0119 w kolejce. <\/p>\n<\/a>Aloe Blacc<\/strong> na p\u0142ycie numer trzy „Lift Your Spirit” (Interscope) z pewno\u015bci\u0105 podnosi na duchu, oferuj\u0105c lekko tylko podrasowany nowoczesn\u0105 produkcj\u0105 soul w stylu Steviego Wondera. To bardzo przebojowy materia\u0142 i paradoksalnie w\u0142a\u015bnie w nieco sztampowych refrenach gubi si\u0119 ca\u0142a ta Wonderowska delikatno\u015b\u0107. Wi\u0119c jak dla mnie kalifornijski wokalista mo\u017ce si\u0119 pr\u00f3bowa\u0107 \u015bciga\u0107, owszem, ale na pocz\u0105tek jednak bardziej z Cee-Lo czy Pharrellem Williamsem. <\/p>\n<\/a>Micah P. Hinson <\/strong>w dobrej formie m\u00f3g\u0142by si\u0119 z kolei \u015bciga\u0107 na poruszaj\u0105ce ballady wy\u015bpiewywane niskim g\u0142osem z Billem Callahanem czy Kurtem Wagnerem. Ale na p\u0142ycie „Micah P. Hinson and the Nothing” (Talitres) nie odnajdziemy go w najlepszej formie fizycznej. Nie chodzi o g\u0142os – Teksa\u0144czyk \u015bpiewa poruszaj\u0105co jak zwykle, ale ten album musia\u0142 nagrywa\u0107 bez u\u017cycia r\u0105k, w kt\u00f3rych w\u0142adz\u0119 straci\u0142 po wypadku samochodowym w Hiszpanii. Tam te\u017c by\u0142a nagrywana p\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 wyda\u0142a francuska wytw\u00f3rnia Talitres (ta sama, kt\u00f3ra publikuje nagrania Thee Stranded Horse). Country i folk pojawiaj\u0105 si\u0119 tu w mniej wi\u0119cej po\u0142owie repertuaru, reszta piosenek to melancholijne ballady z kwartetem smyczkowym. Ale gdy jeden \u017cywio\u0142 udaje si\u0119 powi\u0105za\u0107 z drugim – jak w „On the Way Home” – jest b\u0142yskotliwie i \u015bwietnie.<\/p>\n<\/a>Krzysztof \u015aciera\u0144ski <\/strong>na p\u0142ycie „Night Lakes” (Polskie Radio) „spe\u0142nia swoje m\u0142odzie\u0144cze marzenia”, zostaj\u0105c gitarzyst\u0105 solowym. Marzenie to prawie zniweczy\u0142 Micha\u0142 Kobojek, zasmarowuj\u0105c niekt\u00f3re utwory swoimi smooth-jazzowymi w charakterze partiami saksofonu. Nie powstrzyma mnie to przed do\u015b\u0107 oczywist\u0105 uwag\u0105, \u017ce wol\u0119 \u015aciera\u0144skiego jako basist\u0119.<\/p>\n<\/a>Vijay Iyer<\/strong> (42 lata) metrykalnie mocno jeszcze odstaje od \u015aciera\u0144skiego (59), a ju\u017c zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 znudzi\u0107 tworzon\u0105 przez siebie muzyk\u0105 i spr\u00f3bowa\u0107 si\u0142 jako kompozytor utwor\u00f3w na ma\u0142y sk\u0142ad smyczkowy, z udzia\u0142em fortepianu i subtelnie przes\u0105czaj\u0105cej si\u0119 przez aran\u017cacje elektroniki. „Mutations” wyda\u0142a mu wytw\u00f3rnia ECM i warto to kupi\u0107 dla tytu\u0142owej, 10-cz\u0119\u015bciowej kompozycji, w spos\u00f3b chyba nieuchronny nawi\u0105zuj\u0105cej do minimalist\u00f3w, ale te\u017c tak p\u0142ynnie operuj\u0105cych kameraln\u0105 orkiestr\u0105, jak gdyby Iyer przez ca\u0142e \u017cycie nic innego nie robi\u0142. Deutsche Grammophon podpisa\u0142a w\u0142a\u015bnie kontrakt z Maxem Richterem, ECM wybra\u0142a Iyera. I zn\u00f3w punkt dla wytw\u00f3rni z Monachium.<\/p>\n<\/a>Ekipa grupy Pulsarus <\/strong>nie ma w tej chwili gitarzysty, ale dla \u015aciera\u0144skiego nie by\u0142oby w tej g\u0119stej koncepcji miejsca. Nawet jako basisty, bo Jacek Mazurkiewicz \u015bwietnie sobie radzi trzymaj\u0105c w ryzach – wraz z perkusist\u0105 Jakubem Rutkowskim – rwan\u0105 pulsacj\u0119 rytmiczn\u0105, a wspomaga ich Stefan Orins na elektrycznym pianinie. Sami opisuj\u0105 si\u0119 jako zesp\u00f3\u0142 zawieszony gdzie\u015b mi\u0119dzy Lennonem (kt\u00f3rego „Imagine” w bardzo mocno odp\u0142ywaj\u0105cej od orygina\u0142u przer\u00f3bce otwiera p\u0142yt\u0119) a Bartokiem. Co te\u017c od razu naprowadza na s\u0142uszne w tym wypadku skojarzenia ze scen\u0105 Rock In Opposition i jej okolicami. Pewne w\u0105tki awangardowej fuzji rocka i jazzu zesp\u00f3\u0142 Dominika Strycharskiego podejmuje. \u015awietne, kre\u015blone w pi\u0119knym, kolorowym wielog\u0142osie partie sekcji d\u0119tej z okazjonalnymi freejazzowymi erupcjami momentami wprowadzaj\u0105 autor\u00f3w p\u0142yty „Bee Itch” (ForTune) do ligi \u015bwiatowej. <\/p>\n<\/a>Skoro ju\u017c mowa o okolicach jazzu, to nie\u017ale si\u0119 ta dziedzina \u0142\u0105czy ostatnio z poezj\u0105. Je\u015bli kto\u015b ma w pami\u0119ci znakomity album Wac\u0142awa Zimpla do wierszy Krystyny Mi\u0142ob\u0119dzkiej, tutaj te\u017c odnajdzie Zimpla, ale w wi\u0119kszym gronie polskich muzyk\u00f3w, i tym razem pod kierownictwem Ola Walickiego<\/strong>. „Kot (czy te\u017c kotka?)” (Instytut Kultury Miejskiej) odnosi si\u0119 do poezji \u015bwiatowej autor\u00f3w nominowanych do nagrody Europejski Poeta Wolno\u015bci. I otwiera od razu mocnym akcentem w postaci wiersza Ryszarda Krynickiego „Port lotniczy. Monachium, tranzyt”. Kole\u017cance w\u0142a\u015bnie odwo\u0142ali tranzyt w Monachium ze wzgl\u0119du na strajk Lufthansy, wi\u0119c jestem w temacie. Ale tak naprawd\u0119 nawet przy niekt\u00f3rych kompletnie dla mnie niezrozumia\u0142ych wierszach (\u015bwietnie oprawiony muzycznie dyptyk Albanki Luljety Lleshanaku) w temacie pozostaj\u0119. Bo ta opowie\u015b\u0107 Walickiego i kompanii jest troch\u0119 jak pomys\u0142y Micha\u0142a G\u00f3rczy\u0144skiego na opowie\u015bci muzyczne o j\u0119zykach \u015bwiata – w wy\u0142apywaniu muzyk\u0105 charakteru j\u0119zyka jako brzmienia jest kapitalnie uniwersalna (b\u0119dziemy o tym z autorem rozmawia\u0107 w dzisiejszym Nokturnie w Dw\u00f3jce)<\/p>\n<\/a>Do\u015b\u0107 konsekwentnie opisuj\u0119 – tutaj i nie tylko – wszystkie p\u0142yty Jacka Lachowicza, u kt\u00f3rego ceni\u0119 talent do pisania piosenek prostych, ale subtelnych, pozbawionych siermi\u0119gi. Album firmowany nazw\u0105 L.A.S.<\/strong> i zatytu\u0142owany „Szum” (Sonic) nie odbiega od tej definicji, cho\u0107 pod wzgl\u0119dem produkcji wydaje si\u0119 troch\u0119 ch\u0142odniejszy ni\u017c poprzednie. „Opada mg\u0142a” z Ani\u0105 Brachaczek u\u015bmiecha si\u0119 do jakiej\u015b ma\u0142o charakternej konwencji tanecznej, bez dynamiki, zatrzymuje si\u0119 jakby w p\u00f3\u0142 drogi. Z drugiej strony „Cichy dom” to w\u0142a\u015bnie \u00f3w Lachowicz w \u015bwietnej formie, bez wychodzenia ze swojego dotychczasowego \u015bwiata. Je\u015bli mam te dwie wizje ze sob\u0105 zderza\u0107, wol\u0119 drug\u0105. <\/p>\n