{"id":5984,"date":"2014-03-27T18:48:37","date_gmt":"2014-03-27T17:48:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5984"},"modified":"2014-03-28T10:47:16","modified_gmt":"2014-03-28T09:47:16","slug":"muzyka-znow-na-minusie-czyli-zagladam-w-cyfry","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/03\/27\/muzyka-znow-na-minusie-czyli-zagladam-w-cyfry\/","title":{"rendered":"Muzyka zn\u00f3w na minusie, czyli zagl\u0105dam w cyfry"},"content":{"rendered":"

Ogl\u0105danie klipu „Chleb” w k\u00f3\u0142ko (bo kto by nabi\u0142 tyle ods\u0142on?) spowodowa\u0142o, \u017ce z pewnym op\u00f3\u017anieniem zaj\u0105\u0142em si\u0119 wa\u017cnym, og\u0142oszonym u nas wczoraj raportem o sprzeda\u017cy cyfrowej muzyki. Firmuj\u0105 go jak co roku dwie instytucje: IFPI (\u015bwiatowa) i ZPAV (polska). na pocz\u0105tek z\u0142e wie\u015bci. Podliczona og\u00f3\u0142em warto\u015b\u0107 przemys\u0142u muzycznego na \u015bwiecie, kt\u00f3ra poprzednio wzros\u0142a (o czym donosi\u0142em przed rokiem<\/a>), teraz zmala\u0142a z roku na rok o 3,9%*. Dalej leci na \u0142eb sprzeda\u017c fizycznych no\u015bnik\u00f3w (-11,7%). Ro\u015bnie ci\u0105gle sprzeda\u017c no\u015bnik\u00f3w cyfrowych (+4,3%), za co odpowiedzialne s\u0105 g\u0142\u00f3wnie serwisy streamingowe (to rok do roku +51%, 28 mln os\u00f3b p\u0142aci ju\u017c abonamenty). A ostatni sektor, kt\u00f3ry notuje gwa\u0142towny wzrost to „Eksploatacja nagra\u0144 d\u017awi\u0119kowych” (+19%). Czyli nie kupujemy CD, sprzeda\u017c mp3 s\u0142abnie, streamujemy ci\u0105gle wi\u0119cej i wi\u0119cej, ale za chwil\u0119 arty\u015bci b\u0119d\u0105 zarabia\u0107 ju\u017c g\u0142\u00f3wnie z tytu\u0142u op\u0142at za emisj\u0119 muzyki w Starbucksach i pochodnych. Albo w piekarniach, chyba \u017ce nawet piekarnie zamkn\u0105, gdy ju\u017c „Chleb” zamieni si\u0119 w globalny trend. Bo okazuje si\u0119, \u017ce te 19% w g\u00f3r\u0119 to tantiemy od lokali gastronomicznych i us\u0142ugowych, z telewizji i radia. Ale a propos „Chleba” raz jeszcze – serwisy streamingowe, w kt\u00f3rych zarabia si\u0119 z reklam (jak np. YouTube) to z kolei najwi\u0119kszy podsektor rynku cyfrowej sprzeda\u017cy muzyki w Polsce: 41%. Kto najbardziej zaszkodzi\u0142 w ubieg\u0142ym roku rynkowi muzycznemu? Czy\u017cby piraci?<\/p>\n

Nie ca\u0142kiem. Popsuli go raczej Japo\u0144czycy, drugi co do wielko\u015bci rynek krajowy z 1\/5 \u015bwiatowych przychod\u00f3w w tej dziedzinie. U nich dosz\u0142o w\u0142a\u015bnie do zaskakuj\u0105cego t\u0105pni\u0119cia -16,7%. Dlaczego? Stereotypowo nowocze\u015bni Japo\u0144czycy sw\u00f3j rynek opierali na sprzeda\u017cy bardzo tradycyjnych fizycznych no\u015bnik\u00f3w i nie zd\u0105\u017cyli si\u0119 obudowa\u0107 przemys\u0142em streamingowym, wi\u0119c dopad\u0142a ich zapa\u015b\u0107 no\u015bnika, a nie zd\u0105\u017cyli si\u0119 za\u0142apa\u0107 na wzrost zysk\u00f3w ze streamingu. Najszybciej rosn\u0105ce cyfrowe rynki \u015bwiata (w tym roku Peru i RPA) nie zdo\u0142a\u0142y wyr\u00f3wna\u0107 tej straty. <\/p>\n

Wszystkich najbardziej interesuje zwykle sprzeda\u017c album\u00f3w i singli, a t\u0119 IFPI relacjonuje ostatnio z du\u017c\u0105 regularno\u015bci\u0105. Niestety, dobre wie\u015bci z zesz\u0142ego roku (o tym, \u017ce kraje anglosaskie doganiane s\u0105 przez reszt\u0119 \u015bwiata i angielski przestaje dominowa\u0107 na listach bestseller\u00f3w) okaza\u0142y si\u0119 wr\u00f3\u017cb\u0105 na wyrost, podobnie jak zesz\u0142oroczny wzrost warto\u015bci ca\u0142ego \u015bwiatowego rynku. W roku 2013 najlepiej sprzedawa\u0142y si\u0119:<\/p>\n

ALBUMY<\/strong>
\n1. One Direction – Midnight Memories – 4 mln
\n2. Eminem – The Marshall Mathers LP2 – 3,8
\n3. Justin Timberlake – The 20\/20 Experience – 3,6
\n4. Bruno Mars – Unorthodox Jukebox – 3,2
\n5. Daft Punk – Random Access Memories – 3,2
\n(doci\u0105gn\u0105\u0142em do poz. 5 ze wzgl\u0119du na osobiste sympatie do DF, dalej na li\u015bcie s\u0105 Katy Perry, Michael Buble, Imagine Dragons, Lady Gaga i Beyonce)
\n
\nPIOSENKI<\/strong>
\n1. Robin Thicke – Blurred Lines – 14,8 mln
\n2. Macklemore & Ryan Lewis – Thrift Shop – 13,4
\n3. Avicii – Wake Me Up – 11,1
\n4. P!nk – Just Give Me a Reason – 9,9
\n5. Katy Perry – Roar – 9,9
\n(dalej Daft Punk, Imagine Dragons, Bruno Mars, will.i.am i Rihanna)<\/p>\n

Lepiej by\u0142o za to z repertuarem lokalnym w poszczeg\u00f3lnych krajach. Pierwsza 10 sprzeda\u017cy w Japonii i Korei Po\u0142. to WY\u0141\u0104CZNIE lokalne tytu\u0142y. W Brazylii, we W\u0142oszech i w Szwecji – w 90% repertuar lokalny. I w wi\u0119kszo\u015bci kraj\u00f3w tej lokalno\u015bci na listach bestseller\u00f3w przyrasta.<\/p>\n

Poniewa\u017c dzi\u015b by\u0142o o pieni\u0105dzach i o cyfrze, do\u0142\u0105czam p\u0142yt\u0119 Johnny’ego Casha, kt\u00f3rej s\u0142ucha\u0142em w wersji cyfrowej, czekaj\u0105c na fizyczny egzemplarz. To wydana przed dwoma dniami „Out Among the Stars” zbieraj\u0105ca utwory nagrane na pocz\u0105tku lat 80., a odnalezione i przejrzane ju\u017c po \u015bmierci artysty. Robert Sankowski pisze dzi\u015b w „Wyborczej” o tym, dlaczego Cash jest bohaterem alternatywnego \u015bwiata. I s\u0142usznie – bo to ostatni moment, by o tym pisa\u0107. „Out…” jest bowiem \u015bwiadectwem tego, \u017ce efekty wsp\u00f3\u0142pracy Casha z Rickiem Rubinem, kt\u00f3ra zaowocowa\u0142a mn\u00f3stwem \u015bwietnych nagra\u0144, wyczerpa\u0142y si\u0119 jako si\u0142a przyci\u0105gaj\u0105ca do wokalisty modn\u0105 m\u0142odzie\u017c i fan\u00f3w muzyki w og\u00f3le. Teraz dostajemy bohatera w wersji z tych gorszych lat (cho\u0107 jeszcze przed tym najczarniejszym okresem, kiedy wyst\u0119powa\u0142 w Sopocie), w aran\u017cacjach nieco bardziej sztampowych, a czasem sztampowych ca\u0142kiem, ale pod opiek\u0105 producenck\u0105 utytu\u0142owanego Billy’ego Sherrilla z CBS Nashville. W jednym utworze – w duecie z Waylonem Jenningsem, w dw\u00f3ch innych – z \u017con\u0105 June Carter Cash. I z ma\u0142ymi wycieczkami w stron\u0119 rockabilly.<\/p>\n

S\u0105 w zestawie bardzo dobre utwory, ale klasyczne dla country basowe pochody w pewnym momencie mog\u0105 nieco rozdra\u017cni\u0107 fan\u00f3w p\u00f3\u017anego Casha. Podobnie partie fortepianu. A znakomity utw\u00f3r „She Used to Love Me a Lot” brzmi lepiej we wsp\u00f3\u0142czesnej, do\u0142\u0105czonej na ko\u0144cu wersji Elvisa Costello, kt\u00f3r\u0105 – co nieco zabawne – mo\u017cna wzi\u0105\u0107 za kawa\u0142ek Franza Ferdinanda. I tutaj ta korespondencja z m\u0142odym pokoleniem si\u0119 potwierdza. Tyle \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 zostanie wystawiona na ci\u0119\u017ck\u0105 pr\u00f3b\u0119. To jest tak jak z tym raportem o muzyce cyfrowej (kt\u00f3ry autorzy pr\u00f3buj\u0105 tez prezentowa\u0107 bez uwzgl\u0119dnienia Japonii – wygl\u0105da wtedy korzystniej): by\u0142by dalszy wzrost, gdyby nie uwzgl\u0119dni\u0107 tego, \u017ce jednak mamy niewielki spadek. <\/p>\n

\"\"<\/a>JOHNNY CASH „Out Among the Stars”<\/strong>
\nSony\/Legacy 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„She Used to Love Me a Lot”, „Don’t You Think It’s Come Our Time”, „If I Told You Who It Was”. <\/p>\n

* Wszystkie dane liczbowe za Digital Music Report 2014<\/a><\/em> przygotowanym przez IFPI. Ca\u0142y raport tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ogl\u0105danie klipu „Chleb” w k\u00f3\u0142ko (bo kto by nabi\u0142 tyle ods\u0142on?) spowodowa\u0142o, \u017ce z pewnym op\u00f3\u017anieniem zaj\u0105\u0142em si\u0119 wa\u017cnym, og\u0142oszonym u nas wczoraj raportem o sprzeda\u017cy cyfrowej muzyki. Firmuj\u0105 go jak co roku dwie instytucje: IFPI (\u015bwiatowa) i ZPAV (polska). na pocz\u0105tek z\u0142e wie\u015bci. Podliczona og\u00f3\u0142em warto\u015b\u0107 przemys\u0142u muzycznego na \u015bwiecie, kt\u00f3ra poprzednio wzros\u0142a (o […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5985,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,3,312,120,7,633,1660,4,525],"tags":[1259,1336,1699,1700],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5984"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5984"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5984\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5989,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5984\/revisions\/5989"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5985"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5984"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5984"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5984"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}