{"id":6002,"date":"2014-04-01T11:37:41","date_gmt":"2014-04-01T09:37:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6002"},"modified":"2014-04-01T11:41:30","modified_gmt":"2014-04-01T09:41:30","slug":"greg-kosinski-duchowy-ojciec-cobaina","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/04\/01\/greg-kosinski-duchowy-ojciec-cobaina\/","title":{"rendered":"Greg Kosinski, duchowy ojciec Cobaina"},"content":{"rendered":"

Siedzieli\u015bmy tej nocy z red. JH i prowadzili\u015bmy sobie sto pi\u0119\u0107dziesi\u0105te wydanie dzia\u0142aj\u0105cej od lat audycji (tak naprawd\u0119 nale\u017ca\u0142oby do tego doliczy\u0107 jeszcze ponad 50 wyda\u0144 HCH w dawnym Bisie). I jak przysta\u0142o na 1 kwietnia, pr\u00f3bowali\u015bmy oszukiwa\u0107. Najpierw – \u017ce mamy koncertowy utw\u00f3r Michaela Giry<\/strong> nagrany w Pardon To Tu, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zosta\u0142 wydany na p\u0142ycie. W rzeczywisto\u015bci grali\u015bmy p\u0142yt\u0119 „Not Here\/Not Now”. Kiedy JH zagra\u0142 najnowszego Sylvaina Chauveau<\/strong>, m\u00f3wi\u0105c z kamienn\u0105 twarz\u0105, \u017ce to wsp\u00f3lna p\u0142yta Davida Sylviana i Thoma Yorke’a<\/strong>, a panowie nie przem\u0119czali si\u0119, ograniczaj\u0105c do minimalistycznego plumkania na fortepianie i syntezatorze, my\u015bla\u0142em, \u017ce parskn\u0119 \u015bmiechem. \u017be nie wytrzymam i tym samym wszystko zdradz\u0119. I w ci\u0105gu minuty 50 os\u00f3b wytknie nam nieudoln\u0105 pr\u00f3b\u0119 oszustwa. Tymczasem maile przychodzi\u0142y g\u0142\u00f3wnie z \u017cyczeniami. Pomy\u015bla\u0142em w tym momencie, \u017ce w\u0142a\u015bciwie dlaczego by ca\u0142ej audycji nie z\u0142o\u017cy\u0107 z takich oszukanych opis\u00f3w? W ko\u0144cu dzisiejszy \u015bwiat muzyki jest tak\u0105 materi\u0105, kt\u00f3ra mie\u015bci miliony nisz, lecz mimo to, a mo\u017ce nawet DLATEGO zawsze da si\u0119 doszpachlowa\u0107 jaki\u015b brakuj\u0105cy element, kt\u00f3ry stylistycznie w miar\u0119 sensownie sklei si\u0119 z innymi. Jeste\u015bmy w tym sensie uczestnikami gigantycznego szwindlu, jak u Sex Pistols.<\/p>\n

Dalej zagrali\u015bmy fragment nowej p\u0142yty duetu Orcas <\/strong>(Rafael Anton Irisarri i Benoit Pioulard – ich stylowego utworu „Half Light” mo\u017cna sobie pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>), zapowiadaj\u0105c to jako debiut Brandona Hollisa, syna Marka, wyprodukowany przez Paula Webba i zatytu\u0142owany „It’s No Life”. Wyobra\u017acie sobie tylko: syn na z\u0142o\u015b\u0107 nadopieku\u0144czemu ojcu (kt\u00f3ry – co rzadkie – porzuci\u0142 karier\u0119, by zajmowa\u0107 si\u0119 rodzin\u0105) nagrywa album z jednym z by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w Talk Talk. Sam bym ch\u0119tnie takiej p\u0142yty pos\u0142ucha\u0142. W rzeczywisto\u015bci nie jestem nawet pewny, czy Mark Hollis ma syna, ani czy jego syn ma na imi\u0119 Brandon. Ale p\u0142yta Orcas ca\u0142kiem przyjemna. Ale maile ca\u0142e czas dotyczy\u0142y jubileuszu oraz tego, \u017ce na pocz\u0105tku przedstawili\u015bmy si\u0119 z red. JH dok\u0142adnie na odwr\u00f3t (on jako ja, ja jako on) i wspomnieli\u015bmy co\u015b o reporterach i alkoholu w studiu. <\/p>\n

Pozwolili\u015bmy sobie wi\u0119c na \u017carcik grubymi ni\u0107mi szyty (troch\u0119 jak dzisiejsza ostra primaaprilisowa wie\u015b\u0107 z Sony – o odnalezionym wsp\u00f3lnym nagraniu Johnny’ego Casha i Sixto Rodrigueza). Zagrali\u015bmy warszawski duet Wild Books<\/strong>, opowiadaj\u0105c histori\u0119 brakuj\u0105cego ogniwa w \u0142a\u0144cuchu inspiracji grunge’owych. \u017be niby na marginesie sceny pubrockowej w latach 70. dzia\u0142a\u0142 zesp\u00f3\u0142 Crashed Cars z polskiego pochodzenia wokalist\u0105 i gitarzyst\u0105 Gregiem Kosinskim, \u017ce grali jako support przed MC5 i Ramones w Londynie, \u017ce podgl\u0105dali efekty gitarowe i uzyskali bardzo brudne, gara\u017cowe brzmienie, kt\u00f3re po latach zafascynowa\u0142o Kurta Cobaina. No i \u017ce ich p\u0142yt\u0119 wyda niebawem oficyna Soul Jazz Records. Zaprezentowali\u015bmy przebojowy „Walk of Shame”, \u017ceby ju\u017c nie i\u015b\u0107 w „Gin” – nagranie, kt\u00f3re na powa\u017cnie mo\u017cna by by\u0142o pomyli\u0107 z wczesnym Seattle, a mo\u017ce i opublikowa\u0107 na p\u0142ycie „Nevermind”. W ka\u017cdym razie posypa\u0142y si\u0119 maile, jak si\u0119 nazywa zesp\u00f3\u0142 tego Kosinskiego, dlaczego nie mo\u017cna go znale\u017a\u0107 w sieci. By\u0142 nawet mail z Australii w tej sprawie. Gdzie namierzy\u0107 tego Kosinskiego?? Wspominali\u015bmy o tym, \u017ce w Tr\u00f3jce w pi\u0105tek (rocznica \u015bmierci Cobaina) pojawi si\u0119 wywiad z weteranem Kosinskim. To oczywi\u015bcie jeszcze jeden \u017cart. Ale mo\u017ce jeszcze nam\u00f3wimy kogo\u015b, \u017ceby go sfingowa\u0142, skoro zapotrzebowanie jest tak ogromne?<\/p>\n

Wild Books to kolejny ze \u015bwietnych sto\u0142ecznych zespo\u0142\u00f3w gara\u017cowych. Oczywi\u015bcie zdecydowanie post-Nirvana, a nie pre-. Gdy Cobain ze sob\u0105 ko\u0144czy\u0142, za\u0142o\u017cyciele duetu nie mogli mie\u0107 wiele lat. Ale jedno si\u0119 zgadza – wokalista i gitarzysta ma na imi\u0119 Grzegorz. Perkusista – Karol. Ich oparta na ciep\u0142ych, archaicznych fuzzach i do\u015b\u0107 prosto nagrana muzyka naprawd\u0119 mog\u0142aby teoretycznie zosta\u0107 wyprodukowana w latach 70. A p\u0142yta ukaza\u0142a si\u0119 jeszcze w ubieg\u0142ym roku w wersji kasetowej. Jest te\u017c dost\u0119pna na Bandcampie<\/a> za zaproponowan\u0105 stawk\u0119, a teraz tak\u017ce w wersji CD, kt\u00f3r\u0105 – podobnie jak kaset\u0119 – opublikowa\u0142a \u017cwawa ostatnio Instant Classic Records. I nie jest to ju\u017c kolejny \u017carcik primaaprilisowy. Chocia\u017c po dzisiejszej nocy wiem ju\u017c na pewno – \u015bwiat muzyki potrzebuje \u015bciemy.<\/p>\n

\"\"<\/a>WILD BOOKS „Wild Books” <\/strong>
\nInstant Classic 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Walk of Shame”, „Gin”, „Oranges & Lemons”.<\/p>\n