I dlatego jest taka pi\u0119kna. Oczywi\u015bcie, r\u00f3\u017cni naukowcy chc\u0105 jej dopisywa\u0107 r\u00f3\u017cne sensy ewolucyjne. U Daniela Levitina czyta\u0142em np. o tym, \u017ce zajmowanie si\u0119 muzyk\u0105 – jako czym\u015b w spos\u00f3b oczywisty pozbawionym bezpo\u015bredniego prze\u0142o\u017cenia na przetrwanie – mog\u0142o od wiek\u00f3w s\u0142u\u017cy\u0107 demonstrowaniu swojego zdrowia i nadmiar\u00f3w energii – no bo je\u015bli kto\u015b ma czas na takie bzdury i jeszcze nie umar\u0142 z g\u0142odu, to musia\u0142 wcze\u015bniej wyj\u0105tkowo szybko i sprawnie upolowa\u0107 zwierzyn\u0119 na obiad, czy\u017c nie? <\/p>\n
Dlatego wsp\u00f3\u0142czuj\u0119 recenzentom, kt\u00f3rzy musz\u0105 w dzisiejszych gazetach doszukiwa\u0107 si\u0119 sens\u00f3w w szwedzkim filmie „Nie\u015bciszalni” <\/strong>o grupie muzyk\u00f3w-performer\u00f3w pope\u0142niaj\u0105cych drobniejsze i grubsze przest\u0119pstwa (wtargni\u0119cie do szpitala i rozregulowanie choremu aparatury medycznej, kilkuminutowy napad na bank bez ofiar itp.) tylko po to, by wykona\u0107 wymy\u015blony wcze\u015bniej utw\u00f3r muzyczny na miasto (dos\u0142ownie) w czterech cz\u0119\u015bciach. Pomys\u0142 jest znakomity, wszystko ma klimat kapitalnego pastiszu idei sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej, a jednocze\u015bnie jest tej sztuce przyjazne, demonstruje proces robienia muzyki z czegokolwiek, dla mnie zawsze fascynuj\u0105cy. Jest to po trosze wideoklipem, mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 poszczeg\u00f3lne sceny wielokrotnie (cho\u0107 lepiej nie rzuci\u0107 si\u0119 na ca\u0142o\u015b\u0107 na YouTube, tylko obejrze\u0107 w lepszych warunkach). Sensacyjna fabu\u0142a, nawi\u0105zuj\u0105ca mo\u017ce nawet do skandynawskiego krymina\u0142u, jest pretekstowa – wida\u0107 to od pierwszych scen (i pierwszych takt\u00f3w), dlatego troch\u0119 si\u0119 dziwi\u0119 na przyk\u0142ad Paw\u0142owi Felisowi, \u017ce czego\u015b oczekiwa\u0142 – poza niezwykle abstrakcyjn\u0105 form\u0105 rozrywki. A ju\u017c tym bardziej, \u017ce oczekiwa\u0142 filmu o jakiej\u015b totalnej rebelii, buntu przeciwko \u015bwiatu, skoro „buntownicy” s\u0105 od pocz\u0105tku pokazani w krzywym zwierciadle. Ja tam \u015bwietnie si\u0119 bawi\u0142em do ko\u0144ca i zach\u0119cam: id\u017acie na ten film szybko do kina (bo nie jest dla wszystkich i ewidentnie zaraz go stamt\u0105d zdejm\u0105), albo poczekajcie na DVD, \u017ceby nie zawraca\u0107 sobie g\u0142owy fanami kina, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 wychodzi\u0107 z seansu po zako\u0144czonych niepowodzeniem pr\u00f3bach zmierzenia go swoj\u0105 miark\u0105. <\/p>\n Od strony sztuki filmowej pewnie i nie ma w „Nie\u015bciszalnych” zapewne niczego wielkiego, niczego wybitnego. Ale jednocze\u015bnie tw\u00f3rcom uda\u0142o si\u0119 co\u015b wyj\u0105tkowego – zrobili nie tyle film o muzyce, co film, kt\u00f3ry jest muzyk\u0105. Film demonstracyjnie niepotrzebny, kt\u00f3ry nie ma sensu w podobny spos\u00f3b (takie mam wra\u017cenie), w jaki nie ma go muzyka. Nie wiem jak wy, ale ja to uczucie braku sensu uwielbiam, kocham si\u0119 w nim nurza\u0107, oczywi\u015bcie gdy ju\u017c upoluj\u0119 zwierzyn\u0119 i gdy j\u0105 zjem (no i jeszcze pozmieniam pieluchy). Do czego teraz i za ka\u017cdym razem z przyjemno\u015bci\u0105 namawiam. I obiecuj\u0119 ponamawia\u0107 jeszcze troch\u0119. Pod tym wzgl\u0119dem jestem nie\u015bciszalny.<\/p>\n „Nie\u015bciszalni” („Sound of Noise”)<\/strong>, re\u017c. Ola Simonsson, Johannes Stjarne Nilsson. Szwecja, Francja 2010.<\/p>\n