{"id":6061,"date":"2014-04-17T18:08:12","date_gmt":"2014-04-17T16:08:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6061"},"modified":"2014-04-29T01:20:41","modified_gmt":"2014-04-28T23:20:41","slug":"czlowiek-z-banalu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/04\/17\/czlowiek-z-banalu\/","title":{"rendered":"Cz\u0142owiek z bana\u0142u"},"content":{"rendered":"

Wczoraj pu\u015bci\u0142em sobie niechc\u0105cy Todda Terje<\/strong> na zwolnionych obrotach – winyl jest nagrany na 45 rpm, u mnie by\u0142o 33 rpm. I dos\u0142ucha\u0142em do po\u0142owy – a\u017c do pi\u0119knej wersji piosenki „Johnny & Mary” z udzia\u0142em Bryana Ferry’ego, kt\u00f3ry w tej becz\u0105cej, zwolnionej wersji by\u0142 ju\u017c trudny do zniesienia. I pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce w sumie ca\u0142y album s\u0142uchany na dwa sposoby mo\u017ce mi starczy\u0107 na d\u0142u\u017cej, bo jak co\u015b jest sympatycznym, funkuj\u0105cym disco z pogranicza obciachu i geniuszu na 45, to na 33 ma szanse by\u0107 kanapow\u0105, dalej lekko przeestetyzowan\u0105 muzyk\u0105 wolnego tempa. Raz tak, raz tak. „Wygl\u0105da jak Piotr Rogucki” – ch\u0142odno oceni\u0142a ok\u0142adkowy rysunek \u017cona, kt\u00f3ra Roguckiego wprawdzie nie s\u0142ucha po nocach, za to widzia\u0142a go w „Must Be The Music”, a kto raz widzia\u0142 Roguckiego, ten twarz t\u0119 b\u0119dzie mia\u0142 przed oczami wci\u0105\u017c i wci\u0105\u017c. To troch\u0119 mo\u017ce zaburza obraz p\u0142yty „It’s Album Time”, ale i tak – co mi tam – spr\u00f3buj\u0119 wam j\u0105 wcisn\u0105\u0107 przed \u015bwi\u0119tami, skoro ju\u017c sam kupi\u0142em.<\/p>\n

Pierwszy news zwi\u0105zany z Toddem Terje by\u0142 kiepski: Amazon UK przestaje wysy\u0142a\u0107 do Polski za darmo. Wyobrazi\u0142em sobie te setki Todd\u00f3w Terje pakowanych i rozsy\u0142anych z centrali Amazona – to w ko\u0144cu ci\u0119\u017cki, podw\u00f3jny winyl bez dystrybucji w Polsce (poprawcie mnie, je\u015bli si\u0119 myl\u0119 – ch\u0119tnie zareklamuj\u0119 dystrybutora). Setki kolorowych w\u0105satych wizerunk\u00f3w kolejnego po Prinsie Thomasie (nowa p\u0142yta niebawem) i Hansie-Peterze Lindstr\u00f8mie norweskiego producenta muzyki tanecznej tworzonej w oparciu o disco i house. Tyle \u017ce przenosz\u0105cej te proste taneczne rytmy w sfer\u0119 kosmosu, lekkiej psychodelii, czasem podbarwionej kiczem. No wi\u0119c za t\u0119 przesy\u0142k\u0119 Amazon pobra\u0142 tym razem op\u0142at\u0119, a ja siedzia\u0142em i przed otrzymaniem paczki nerwowo pods\u0142uchiwa\u0142em w streamingu, robi\u0105c sobie w g\u0142owie notatki.<\/p>\n

To disco w „nowej” i „kosmicznej” wersji najcz\u0119\u015bciej jest po prostu t\u0105 sam\u0105, silnie zrytmizowan\u0105 muzyk\u0105, kt\u00f3rej jednak momentami troch\u0119 si\u0119 odbija przetrawionym wp\u0142ywem minimalizmu – zap\u0119tla si\u0119 na ca\u0142e minuty, robi\u0105c wra\u017cenie, jak gdyby p\u0142yta si\u0119 zacina\u0142a, albo jaki\u015b element naszej rzeczywisto\u015bci ulega\u0142 lekkiemu zaburzeniu, modyfikacji. Czyli disco z wk\u0142adk\u0105 z Reicha i mo\u017ce jeszcze krautrocka. W wersji Todda Terje – pseudonim na cze\u015b\u0107 Todda Terry’ego, a sam artysta dzia\u0142a r\u00f3wnie\u017c m.in. jako Chuck Norris – brzmi to nieco l\u017cej i bardziej frywolnie ni\u017c u Lindstr\u00f8ma. Terje nie l\u0119ka si\u0119 kiczu, nie boi si\u0119 syntezatorowych szar\u017cy („Preben Goes to Acapulco”) ani si\u0119gni\u0119cia po zbanalizowane w muzyce house latynoskie nalecia\u0142o\u015bci („Svensk Sls”). Dynamik\u0119 w swoich utworach potrafi budowa\u0107 – jak to w muzyce house – prost\u0105 modulacj\u0105 („Strandbar”), albo zag\u0119szczaj\u0105c partie perkusyjne („Oh Joy”), jak ostatnio u Daft Punk. Zreszt\u0105 w og\u00f3le swoj\u0105 p\u0142yt\u0105 Terje pokazuje, \u017ce lekcj\u0119 ostatniego DP odrobi\u0142. <\/p>\n

Gdy ju\u017c Terje do mnie trafi\u0142 w wersji p\u0142ytowej, s\u0142ucha\u0142em go na przemian z wydan\u0105 w\u0142a\u015bnie muzyk\u0105 Andrzeja Korzy\u0144skiego do „Cz\u0142owieka z marmuru” (oczywi\u015bcie w Wielkiej Brytanii, nak\u0142adem Finders Keepers – pisz\u0119 o tej p\u0142ycie oddzielnie w „Polityce”). I nie spos\u00f3b uciec od por\u00f3wna\u0144. Niekt\u00f3re fragmenty „It’s Album Time” (np. „Leisure Suit Preben”) maj\u0105 urok muzyki filmowej z lat 70., oczywi\u015bcie w podobny spos\u00f3b wykorzystuj\u0105 „smyczkowe” brzmienia, a do tego prowadz\u0105 d\u0142ugie melodie w leniwy, staro\u015bwiecki spos\u00f3b znany z soundtrack\u00f3w Vanniera czy Barry’ego, a potem z nagra\u0144 Stereolab czy Air. Na 33 obrot\u00f3w b\u0119dzie to s\u0142ycha\u0107 jeszcze dobitniej. Trudno tego nie polubi\u0107, nawet je\u015bli zalatuje bana\u0142em. To jest tak, jak z pytaniem, kt\u00f3re z g\u0142upia frant zada\u0142 mi dzi\u015b jeden z koleg\u00f3w redaktor\u00f3w: „Czy lubisz wiosn\u0119?”. Co na to powiedzie\u0107? Nie lubi\u0107 muzyki Terjego mog\u0105 tylko ci, kt\u00f3rzy obruszyliby si\u0119 na takie zadane przy obiedzie pytanie o wiosn\u0119. Albo o \u017cyczenia \u015bwi\u0105teczne.<\/p>\n

\"\"<\/a>TODD TERJE „It’s Album Time”<\/strong>
\nOlsen 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> w \u015bwi\u0119ta.<\/p>\n

Todd Terje na SoundCloud<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wczoraj pu\u015bci\u0142em sobie niechc\u0105cy Todda Terje na zwolnionych obrotach – winyl jest nagrany na 45 rpm, u mnie by\u0142o 33 rpm. I dos\u0142ucha\u0142em do po\u0142owy – a\u017c do pi\u0119knej wersji piosenki „Johnny & Mary” z udzia\u0142em Bryana Ferry’ego, kt\u00f3ry w tej becz\u0105cej, zwolnionej wersji by\u0142 ju\u017c trudny do zniesienia. I pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce w sumie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6064,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,372,312,120,7,1660,106],"tags":[1727],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6061"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6061"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6061\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6119,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6061\/revisions\/6119"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6064"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6061"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6061"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6061"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}