{"id":612,"date":"2011-04-05T10:30:39","date_gmt":"2011-04-05T08:30:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=612"},"modified":"2011-04-05T10:36:51","modified_gmt":"2011-04-05T08:36:51","slug":"najnizszy-wspolny-mianownik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/05\/najnizszy-wspolny-mianownik\/","title":{"rendered":"Najni\u017cszy wsp\u00f3lny mianownik"},"content":{"rendered":"

Ju\u017c od dw\u00f3ch tygodni, gdy tylko robi\u0119 jakie\u015b internetowe zakupy p\u0142ytowe, pewien du\u017cy sklep muzyczny pokazuje mi, \u017ce inni klienci wybierali te\u017c Low<\/strong>. Tak jakbym mia\u0142 zapomnie\u0107 o nowej p\u0142ycie tego tria „C’mon”. Co to, to nie. Ale gdy klikam nowy album Billa Callahana, to wychodzi „inni klienci kupowali r\u00f3wnie\u017c Low”. R\u00f3wnie\u017c gdy zaznaczam Josha T. Pearsona wychodzi to samo. Nowy Panda Bear? O dziwo r\u00f3wnie\u017c: „klienci, kt\u00f3rzy wybierali…”. I tak dalej. Wychodzi na to, \u017ce Low ze swoj\u0105 bardzo podstawowym pomys\u0142em na muzyk\u0119, ci\u0105gle – mimo nieco wi\u0119kszego rozbudowania aran\u017cacji na „C’mon” – do\u015b\u0107 oszcz\u0119dnym, jest jakim\u015b najmniejszym (chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107: najni\u017cszym) wsp\u00f3lnym mianownikiem wszystkiego, co dzi\u015b wyrafinowane, ciekawe, a wychodz\u0105ce jeszcze od piosenki.<\/p>\n

Wczoraj okaza\u0142o si\u0119, \u017ce dodatkowo zesp\u00f3\u0142 Alana Sparhawka, znakomity na \u017cywo, wyst\u0105pi na katowickim Off Festivalu. Trudno b\u0119dzie tam pewnie przetestowa\u0107 t\u0119 „najni\u017cszo\u015b\u0107” wsp\u00f3lnego mianownika, bo z jednej strony chcia\u0142oby si\u0119 ich zobaczy\u0107 na du\u017cej scenie, z drugiej – pami\u0119tny koncert w chorzowskim Teatrze Rozrywki u\u015bwiadomi\u0142 mi, jak du\u017co w wypadku Low mo\u017ce zrobi\u0107 mo\u017cliwie kameralne miejsce. Ale dla programu sierpniowej imprezy tak czy owak jest to du\u017ce wzmocnienie.<\/p>\n

Jak ju\u017c wspomnia\u0142em, spora cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty „C’mon” to w warunkach Low wr\u0119cz superprodukcja. Dotyczy to ca\u0142ej pierwszej po\u0142owy (smyczki w „You See Everything”, banjo w „Especially Me”) oraz fragment\u00f3w z ko\u0144c\u00f3wki p\u0142yty. W\u015br\u00f3d kilkorga go\u015bci zaproszonych do nagra\u0144 znalaz\u0142 si\u0119 m\u00f3j ulubieniec Nels Cline, kt\u00f3rego gitara nap\u0119dza najbardziej rozbudowany fragment ca\u0142ego wydawnictwa – „Nothing But Heart” (tutaj<\/a> troch\u0119 wi\u0119cej o tej wsp\u00f3\u0142pracy). To fragment nieprawdopodobnego zestawu nagra\u0144 rozpoczynaj\u0105cego si\u0119 od „$20” z cytowanym ju\u017c w komentarzach na tym blogu tekstem „My love is for free”. Trzy nast\u0119puj\u0105ce po sobie utwory to esencja stylu zespo\u0142u opartego na ascezie i kapitalnym brzmieniu. Kilka prostych akord\u00f3w granych piekielnie wolno, duet wokalny Sparhawka i Mimi Parker \u015bpiewaj\u0105cych w uniesieniu i unisono. Chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce to prawdziwe oblicze uduchowionej muzyki mormo\u0144skiego ma\u0142\u017ce\u0144stwa z Minnesoty. Transcendencja, kt\u00f3rej mo\u017cna nie znosi\u0107, ale kt\u00f3rej analiza nie ma nawet odrobiny sensu – albo czujecie, \u017ce Low s\u0105 w tym wiarygodni, albo nie. Lecz w ca\u0142o\u015bci „C’mon” to r\u00f3\u017cnorodny, bogaty w nastroje album.<\/p>\n

Pierwsza od czterech lat p\u0142yta Low uka\u017ce si\u0119 11 kwietnia. Zupe\u0142nie wyj\u0105tkowo tym razem wyprzedzam dat\u0119 wydania p\u0142yty i zupe\u0142nie wyj\u0105tkowo pozwalam sobie na wst\u0119pn\u0105 ocen\u0119 albumu (kt\u00f3ry nb. dawno ju\u017c wyciek\u0142 do Internetu) na podstawie udost\u0119pnionego powszechnie streamu. Trudno zwleka\u0107, za chwil\u0119 ta nowa jako\u015b\u0107 kompletnie ju\u017c przekre\u015bli znaczenie recenzent\u00f3w – na korzy\u015b\u0107 fan\u00f3w. O ile nieoficjalne „leaki” by\u0142y gr\u0105 w rosyjsk\u0105 ruletk\u0119, nie zawsze zawiera\u0142y materia\u0142 ostateczny, a cz\u0119sto kilkakrotnie kompresowany i d\u017awi\u0119kowo zniszczony, o tyle w takiej sieciowej przedpremierze wykonawca pokazuje swoje piosenki w kszta\u0142cie takim, jakich sobie \u017cyczy\u0142. To jest taktyka dla najlepszych. „C’mon” przekonuje do tego stopnia, \u017ce nie potrafi\u0119 sobie wyobrazi\u0107 fana Low, kt\u00f3ry po takiej prezentacji od razu nie zam\u00f3wi albumu.<\/p>\n

\"\"<\/a>LOW „C’mon”<\/strong>
\nSub Pop 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „$20”, „Majesty\/Magic”, „Nothing But Heart”. Czasy si\u0119 zmieniaj\u0105 i teraz zamiast recenzji p\u0142yty mog\u0119 poni\u017cej wklei\u0107… p\u0142yt\u0119. <\/p>\n

Oho, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce album ju\u017c si\u0119 nie pokazuje poza SoundCloudem, a zatem klikajcie tutaj<\/a>, ewentualnie na stron\u0119 Guardiana<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ju\u017c od dw\u00f3ch tygodni, gdy tylko robi\u0119 jakie\u015b internetowe zakupy p\u0142ytowe, pewien du\u017cy sklep muzyczny pokazuje mi, \u017ce inni klienci wybierali te\u017c Low. Tak jakbym mia\u0142 zapomnie\u0107 o nowej p\u0142ycie tego tria „C’mon”. Co to, to nie. Ale gdy klikam nowy album Billa Callahana, to wychodzi „inni klienci kupowali r\u00f3wnie\u017c Low”. R\u00f3wnie\u017c gdy zaznaczam Josha […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,13,120,526,7,435,525,106],"tags":[527],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/612"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=612"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/612\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":618,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/612\/revisions\/618"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=612"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=612"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=612"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}