{"id":6127,"date":"2014-05-06T17:50:44","date_gmt":"2014-05-06T15:50:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6127"},"modified":"2014-05-06T17:54:18","modified_gmt":"2014-05-06T15:54:18","slug":"trzea-bylo-zostac-dresiarzem-kwiecien-2014","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/05\/06\/trzea-bylo-zostac-dresiarzem-kwiecien-2014\/","title":{"rendered":"Trze’a by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem (kwiecie\u0144 2014)"},"content":{"rendered":"

Trze’a by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem, mie\u0107 \u017con\u0119 Dagmar\u0119 i synka Sebka.<\/em> A potem: Trze’a by\u0142o dusi\u0107 w zarodku ca\u0142\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107 ju\u017c od pocz\u0105tku<\/em>. Na beacie troch\u0119 jak z Dr. Dre – pachnie to latami 90., wi\u0119c z tymi dresiarzami wszystko si\u0119 zgadza. To pocz\u0105tek nowej, ca\u0142kiem imponuj\u0105cej p\u0142yty „Trzeba by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem” (Alkopoligamia) TEGO TYPA MESA<\/strong>, rapera, kt\u00f3rego trudno jednoznacznie zaszufladkowa\u0107 – z jednej strony robi w polskim hip-hopie rzeczy bardzo indywidualne, patrzy na j\u0119zyk nie tylko jak na narz\u0119dzie przekazywania tre\u015bci, ale jak na tworzywo, niczym L.U.C., z drugiej – jest jednak mocniej osadzony w \u015brodowisku, z do\u015b\u0107 du\u017c\u0105 \u0142atwo\u015bci\u0105 te\u017c przechodzi z melodeklamacji w \u015bpiew. Do tego kompania przer\u00f3\u017cnych, nierzadko zaskakuj\u0105cych go\u015bci i producent\u00f3w (od Andrzeja D\u0105browskiego po Lower Entrance). \u017ba\u0142uj\u0119 czasem tej ostatniej wieloletniej izolacji polskiego hh, bo taki Mes m\u00f3g\u0142by si\u0119 z \u0142atwo\u015bci\u0105 porozumiewa\u0107 z w miar\u0119 szerok\u0105 publiczno\u015bci\u0105, jak nie przymierzaj\u0105c Mas\u0142owska. Cho\u0107 z drugiej strony m\u0142odszego ode mnie o 8 lat autora p\u0142yty prawdziwe dresiarstwo – z ca\u0142ym szacunkiem – ledwie zd\u0105\u017cy\u0142o musn\u0105\u0107. \u015amiem twierdzi\u0107, \u017ce dopiero ja, ko\u0144cz\u0105cy podwarszawskie liceum w samym \u015brodku transformacji rzeczywi\u015bcie m\u00f3g\u0142bym zosta\u0107 dresiarzem. Powiedzmy wi\u0119c, \u017ce to by\u0142 rodzaj leitmotivu, ale oczywi\u015bcie nie tylko tego s\u0142ucha\u0142em w kwietniu. 9 kolejnych pomini\u0119tych wcze\u015bniej p\u0142yt poni\u017cej.<\/p>\n

Kwiecie\u0144 muzycznie sta\u0142 oczywi\u015bcie pod znakiem DAMONA ALBARNA<\/strong>, kt\u00f3ry w melancholijnych balladach nawini\u0119tych na zap\u0119tlone motywy i uzupe\u0142nionych kameralistycznym aran\u017cem na „Everyday Robots” przypomina momentami krzy\u017c\u00f3wk\u0119 Petera Gabriela i Jarvisa Cockera. Mniejsza jednak o stale zmieniaj\u0105cy si\u0119 lekko g\u0142os lidera Blur. Wa\u017cne, \u017ce tego, co pisze, ci\u0105gle chce si\u0119 s\u0142ucha\u0107, cho\u0107 p\u0142yta – jak to bywa z Albarnem – do najr\u00f3wniejszych nie nale\u017cy. O klasyku pisa\u0142em – usi\u0142uj\u0105c w kr\u00f3tkiej formie dostrzec w nim klasyka w\u0142a\u015bnie – tutaj<\/a>.<\/p>\n

W\u015br\u00f3d p\u0142yt z wytw\u00f3rni krajowych uwag\u0119 moj\u0105 zwr\u00f3ci\u0142o supetrio BALLISTER<\/strong> na p\u0142ycie „Both Ends” (Bocian). Sk\u0142ad \u015bwietny: znany m.in. z Vandermark 5 saksofonista Dave Rempis, a do tego Fred Lonberg-Holm na wiolonczeli oraz Paal Nilssen-Love – perkusja. Czyli og\u00f3lnie muzycy cz\u0119sto pojawiaj\u0105cy si\u0119 w okolicach Kena Vandermarka. Tu w przyjemnej i do\u015b\u0107 zwartej, na pewno nieprzegadanej formule z koncertu w Powi\u0119kszeniu – co przypomina o tym, \u017ce fina\u0142 tego klubu, przynajmniej w dotychczasowej postaci, to jedno z tych smutnych wydarze\u0144, za kt\u00f3re b\u0119dzie si\u0119 pami\u0119ta\u0107 kwiecie\u0144 2014. Lonberg-Holm przetwarza i zniekszta\u0142ca brzmienie instrumentu i gra riffy niczym wytrawny heavymetalowy gitarzysta, a Nilssen-Love nie pozostaje d\u0142u\u017cny w zag\u0119szczeniu mocnych b\u0119bniarskich akcent\u00f3w, tylko Rempis chwilami pozostaje troch\u0119 w cieniu, przynajmniej na tym nagraniu. Do tego pi\u0119knie wydany winyl z ok\u0142adk\u0105 zaprojektowan\u0105 przez Lassego Marhauga. <\/p>\n

Jest te\u017c pe\u0142nowymiarowy album GAAP KVLT<\/strong> nagrany dla Monotype i zatytu\u0142owany „Void”. Nie pisa\u0142em dot\u0105d o tym arty\u015bcie du\u017co, ale te\u017c za du\u017co o nim nie wiadomo (poza tym, \u017ce – cytuj\u0119 – „m\u00f3g\u0142by by\u0107 reinkarnacj\u0105 jednego z egipskich kap\u0142an\u00f3w”) – poza tym, \u017ce wpisuje si\u0119 w popularn\u0105 ostatnio w Polsce tendencj\u0119 do anonimizacji w\u0142asnych dzia\u0142a\u0144. Konsekwentnie porusza si\u0119 w tych samych rejonach mrocznych dron\u00f3w rodem z pustych silos\u00f3w, ale porusza si\u0119 zr\u0119cznie. A poniewa\u017c sam jest tajemniczy, ja b\u0119d\u0119 przynajmniej ma\u0142om\u00f3wny. W ka\u017cdym razie miejsce, w kt\u00f3rym w moim mieszkaniu najg\u0142o\u015bniej s\u0142ycha\u0107 niskie cz\u0119stotliwo\u015bci, czyli toaleta, zebra\u0142a wszystkie basowe pomruki i z pewno\u015bci\u0105 wystraszy\u0142aby nawet najbardziej rozkochanego w subwooferach dresiarza (sk\u0105din\u0105d Egipt to mo\u017ce by\u0107 co\u015b, co po\u0142\u0105czy\u0142oby go z autorem p\u0142yty). <\/p>\n

S\u0142ucha\u0142em troch\u0119 „Here and Nowhere Else” CLOUD NOTHINGS<\/strong> (Carpark\/Wichita), kt\u00f3re jednak ostatecznie chyba sprezentuj\u0119 14-letniemu siostrze\u0144cowi ucz\u0119szczaj\u0105cemu na koncerty grupy Billy Talent. Z pewno\u015bci\u0105 znajdzie tu co\u015b dla siebie. Ja szuka\u0142em na pewno kolejnego „Wasted Days” i prawie znalaz\u0142em w postaci wyd\u0142u\u017conej kompozycji „Pattern Walks”. Prawie robi tu jednak r\u00f3\u017cnic\u0119, a ca\u0142a p\u0142yta wydaje mi si\u0119 jednak zbyt wykalkulowan\u0105 powt\u00f3rk\u0105 z „Attack on Memory”. Chocia\u017c na tle wydanej ostatnio kompilacji My Chemical Romance, to ju\u017c bior\u0119 tych Cloud Nothings takich, jakimi s\u0105, p\u00f3ki jeszcze brzmieniowo wydaj\u0105 si\u0119 cho\u0107 z lekka gara\u017cowi. John Congleton, kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 w studiu stery po Stevie Albinim ca\u0142kiem nie\u017ale wywi\u0105za\u0142 si\u0119 zreszt\u0105 z trudnego zadania. <\/p>\n

Dla brzmienia kupi\u0142em sobie ze sporym po\u015blizgiem marcowy album duetu (Danilo Plessow i Marcus Worgull) VERMONT<\/strong> i zn\u00f3w bym kupi\u0142. Nie tylko ze wzgl\u0119du na sympati\u0119 dla krautrocka, tak\u017ce tego w bardziej syntezatorowym wydaniu, z okolic Kraftwerku czy Cluster (go\u015bcinnie na p\u0142ycie pojawia si\u0119 m.in. perkusista Jaki Liebezeit), ale przede wszystkim z uwagi na sympati\u0119 dla brzmie\u0144 maszyn z drugiej po\u0142owy lat 70., kt\u00f3re tutaj zosta\u0142y wykorzystane z wyczuciem i elegancj\u0105. To delikatny, lekko nostalgiczny album z utworami o leniwych tempach, w kt\u00f3rych jednak gra\u0107 maj\u0105 przede wszystkim dobrze nagrane barwy takich instrument\u00f3w jak Arp Odyssey, Roland Juno 6 i Jupiter 4 czy Sequential Circuits Prophet, z odniesieniami wprost do Kraftwerku czy nawet Jeana-Michela Jarre’a, kt\u00f3rych nawet ka\u017cdy porz\u0105dny dresiarz zna. <\/p>\n

Nast\u0119pni styli\u015bci, tym razem z Polski, to MERKABAH<\/strong>. Tyle \u017ce styl zupe\u0142nie inny – p\u0142yta „Moloch” (Instant Classic) tej warszawskiej grupy to co\u015b pomi\u0119dzy King Crimson a Neum\u0105, z przystankami w okolicy Tzadika. W sumie ju\u017c tytu\u0142 kwalifikowa\u0142by ten udany prog-jazz-metalowy do wytw\u00f3rni Johna Zorna. Rzecz jest – jak zwykle w wypadku Instant Classic – pi\u0119knie wydana, tak na marginesie jeszcze 31 marca, chocia\u017c do odcyfrowania tytu\u0142\u00f3w i innych informacji z ok\u0142adki trzeba umiej\u0119tno\u015bci i zaanga\u017cowania nie mniejszych ni\u017c do takiego grania – tracklisty internetowe wyja\u015bni\u0142y mi na szcz\u0119\u015bcie, \u017ce najbardziej podoba mi si\u0119 tu dwucz\u0119\u015bciowy, pot\u0119\u017cny „Hilasterion”.<\/p>\n

Wychodzi na to, \u017ce wszystko, co najfajniejsze w kwietniu, ukaza\u0142o si\u0119 pod koniec marca – no bo we\u017amy te\u017c pod uwag\u0119 „Behringer Escape Plan” grupy 60 MINUT PROJEKT<\/strong> (Lado ABC), kt\u00f3ra jest po prostu inn\u0105 wersj\u0105 LXMP, odnosz\u0105c\u0105 si\u0119 tylko nazw\u0105 do 15 Minut Projekt (dla m\u0142odszych czytelnik\u00f3w dodajmy, \u017ce by\u0142 taki duet M\u0142ynarski-Fox). Nie bez przyczyny, bo Moretti (maszyna perkusyjna) i Zabrodzki (cz\u0142owiek maszyna na syntezatorach) zap\u0119dzaj\u0105 si\u0119 w tych swoich elektronicznych peregrynacjach gdzie\u015b na terytorium zrazu \u0142agodnego, a potem ju\u017c nie\u017ale poszatkowanego jungle. Bez nak\u0142adek ani sekwencer\u00f3w, chocia\u017c i tak nie uwierzycie. W dodatku niedowiark\u00f3w b\u0119dzie tym wi\u0119cej, \u017ce Lado sprzedaje tylko 60 numerowanych egz. kasety, oczywi\u015bcie 60-tki. Kupi\u0142em za 20 zeta i wszystkim zapale\u0144com radz\u0119, pod warunkiem, \u017ce w og\u00f3le jeszcze jest, gdy\u017c „no download code included and will never be”. No i teraz uwierzcie jeszcze, \u017ce te rozbrykane ch\u0142opaki graj\u0105 te\u017c na p\u0142ycie „Krautcore Kamikaze” nagranej z kontrabasist\u0105 Claytonem Thomasem (r\u00f3wnie\u017c Lado ABC). Powa\u017cnie, nie\u0142atwo ich rozpozna\u0107, szczeg\u00f3lnie Zabrodzkiego zadumanego jak jaki\u015b ECM przez trzy czwarte tej 48-minutowej wolnej improwizacji. W og\u00f3le oddzielny blog by si\u0119 przyda\u0142, na chwalenie Morettiego i Zabrodzkiego – do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce wystawa ok\u0142adek tego pierwszego jest jeszcze czynna w Nie Zawsze Musi By\u0107 Chaos, a obaj zaliczyli dwa kapitalne wyst\u0119py z Wodeckim w Studiu im. Lutos\u0142awskiego na Mi\u0119dzynarodowy Dzie\u0144 Jazzu. <\/p>\n

Niewiele mi zosta\u0142o miejsca na opis ARC IRIS<\/strong>, czyli na klarnecistk\u0119 i kompozytork\u0119 (z wykszta\u0142cenia) Jocie Adams, kt\u00f3ra najpierw porzuci\u0142a klasyczn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119, by do\u0142\u0105czy\u0107 do grupy The Low Anthem, a potem – klasycznie – porzuci\u0142a grup\u0119 The Low Anthem, by pod\u0105\u017cy\u0107 w\u0142asn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105, na kt\u00f3rej \u015blady pewnego niezdecydowania wida\u0107 do dzi\u015b. P\u0142yta „Arc Iris” (Bella Union), chwalona tu i \u00f3wdzie nawet za bardzo (Van Dyke Parks w magazynie „Uncut” zachwyca si\u0119: „Think Holiday without the blues”), to po cz\u0119\u015bci pogo\u0144 za Joann\u0105 Newsom, ale zbyt niejednorodna stylistycznie. Trudno si\u0119 oprze\u0107 wra\u017ceniu, \u017ce Adams to talent tak wielki, \u017ce potyka si\u0119 o w\u0142asne nogi. Ale ka\u017cdemu si\u0119 zdarza czasem potkn\u0105\u0107 o w\u0142asne nogi – z wyj\u0105tkiem dresiarzy rzecz jasna.<\/p>\n

Na koniec chcia\u0142em jeszcze wspomnie\u0107 o do\u015b\u0107 rozczarowuj\u0105cej p\u0142ycie „Symphonica” (nie tylko u nas potrafi\u0105 spieprzy\u0107 album symfoniczny) GEORGE’A MICHAELA<\/strong>, ale przecie\u017c jeszcze przed premier\u0105 ukaza\u0142a si\u0119 najbardziej poczytna recenzja tego albumu. Napisa\u0142a j\u0105 Kate Moss<\/a>, kt\u00f3ra – jako serdeczna przyjaci\u00f3\u0142ka artysty – dost\u0105pi\u0142a zaszczytu przedpremierowego ods\u0142uchu p\u0142yty. Znak czas\u00f3w. Oczywi\u015bcie recenzja by\u0142a bardzo pozytywna, sko\u0144czy\u0142a si\u0119 nawet emocjonuj\u0105cym „Kocham Ci\u0119 George”. Jako niemal dok\u0142adny r\u00f3wie\u015bnik Moss musz\u0119 odnotowa\u0107, \u017ce jest to dopiero pierwsza jej recenzja. Gdyby napisa\u0142a ich wi\u0119cej, nauczy\u0142aby si\u0119 pewnie lepiej pow\u015bci\u0105ga\u0107 emocje. Ale z kolei ja, gdybym wzi\u0105\u0142 przypisywane Moss ilo\u015bci narkotyk\u00f3w, z pewno\u015bci\u0105 bym uwierzy\u0142 w to, co modelka pisze. <\/p>\n

Wiem, znowu okrutnie d\u0142ugi wpis. Ale je\u015bli go w\u0142a\u015bnie przeczytali\u015bcie w ca\u0142o\u015bci i pomstujecie, znacie ju\u017c odpowied\u017a: Trzeba by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trze’a by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem, mie\u0107 \u017con\u0119 Dagmar\u0119 i synka Sebka. A potem: Trze’a by\u0142o dusi\u0107 w zarodku ca\u0142\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107 ju\u017c od pocz\u0105tku. Na beacie troch\u0119 jak z Dr. Dre – pachnie to latami 90., wi\u0119c z tymi dresiarzami wszystko si\u0119 zgadza. To pocz\u0105tek nowej, ca\u0142kiem imponuj\u0105cej p\u0142yty „Trzeba by\u0142o zosta\u0107 dresiarzem” (Alkopoligamia) TEGO TYPA MESA, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6157,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,8,48,18,12,312,120,444,1,558,7,1660,557],"tags":[1746,1745,1748,939,815,1744,1433,1729,1739,1747],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6127"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6127"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6127\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6164,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6127\/revisions\/6164"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6157"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6127"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6127"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6127"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}