{"id":620,"date":"2011-04-06T17:13:27","date_gmt":"2011-04-06T15:13:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=620"},"modified":"2011-04-06T18:36:45","modified_gmt":"2011-04-06T16:36:45","slug":"nawet-alexis-petridis-nie-jest-jest-prorokiem-w-polsce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/06\/nawet-alexis-petridis-nie-jest-jest-prorokiem-w-polsce\/","title":{"rendered":"Nawet Alexis Petridis nie jest prorokiem w Polsce"},"content":{"rendered":"

Zapewne sporo z czytelnik\u00f3w tego bloga trafi\u0142a ju\u017c na korespondencj\u0119 Alexisa Petridisa z „Guardiana”, kt\u00f3ry odwiedzi\u0142 Warszaw\u0119 i uzna\u0142 j\u0105 za mekk\u0119 muzyki techno. A je\u015bli kto\u015b nie czyta\u0142, mo\u017ce to nadrobi\u0107 tutaj<\/a>. Nie przypuszcza\u0142em, \u017ce ktokolwiek z Londynu b\u0119dzie si\u0119 podnieca\u0107 wizj\u0105 Warszawy jako nowego Berlina na podstawie kilku niewielkich imprez. Nie spodziewa\u0142em si\u0119 te\u017c prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c czego\u015b tak powierzchownego po Petridisie, kt\u00f3ry jest jednym z moich ulubionych pi\u00f3r „Guardiana”. <\/p>\n

Poczu\u0142em si\u0119 przez chwil\u0119 jak przeniesiony w czasie z ko\u0144ca lat 90., bo to wtedy w Polsce – dzi\u0119ki pokoleniu Jacka Sienkiewicza i Marcina Czubali – pisa\u0142o si\u0119 w takim tonie o nadziejach na rozw\u00f3j polskiego techno. Jak kto\u015b nie pami\u0119ta, zach\u0119cam do si\u0119gni\u0119cia po roczniki zacnego sk\u0105din\u0105d magazynu „Plastik”, kt\u00f3ry zmar\u0142 \u015bmierci\u0105 naturaln\u0105, podobnie jak wielkie imprezy techno w stolicy i naprawd\u0119 kultowe kluby graj\u0105ce tak\u0105 w\u0142a\u015bnie muzyk\u0119, d\u0142ugie lata temu. My\u015bmy pod tym wzgl\u0119dem ju\u017c dawno byli drugim Berlinem, na mniejsz\u0105 i bardziej prowincjonalna skal\u0119, ale ca\u0142e lata temu. Tam sektor techno\/clubbingowy uratowa\u0142o miejskie wsparcie, a u nas przysech\u0142 wraz z odej\u015bciem sponsor\u00f3w. Ciesz\u0119 si\u0119 dzisiejszymi zagranicznymi wydawnictwami Sienkiewicza i Czubali, ale nie cieszy mnie robienie przewodnika polskiej sceny elektronicznej z niejakiego Chrisa Tabisza, organizatora imprez cyklu Fiasko, kt\u00f3ry m\u00f3wi Petridisowi (a ten robi z tego puent\u0119 tekstu!): <\/p>\n

In Poland it’s enough that you’ve found a nice warehouse and played some good techno loud, that’s already a novelty. <\/p><\/blockquote>\n

Prosz\u0119 sobie to samemu przet\u0142umaczy\u0107, bo ja b\u0119d\u0119 si\u0119 za bardzo denerwowa\u0142, pr\u00f3buj\u0105c to zrobi\u0107. Dawno nie s\u0142ysza\u0142em takiego nagromadzenia ignorancji w jednym zdaniu. <\/p>\n

Przy okazji – dopiero dzi\u015b dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce 15 kwietnia Surgeon w Krakowie w klubie Fabryka (Resident Advisor<\/a> wie troch\u0119 wi\u0119cej), ale mo\u017ce kto\u015b jeszcze zd\u0105\u017cy z tej wiedzy skorzysta\u0107. Niebawem u nich tak\u017ce Agoria, a wcze\u015bniej wyst\u0105pi\u0105 w klubie 1500 m2 do wynaj\u0119cia, kt\u00f3ry tak bardzo spodoba\u0142 si\u0119 Petridisowi – w czasie festiwalu Bang! (tutaj<\/a> szczeg\u00f3\u0142y na Uwolnij Muzyk\u0119), z ca\u0142kiem niez\u0142\u0105 obsad\u0105. <\/p>\n

Dzi\u015b przewrotnie p\u0142yta, kt\u00f3ra do techno nawi\u0105zuje bardzo delikatnie. Cho\u0107 ca\u0142y nurt zawdzi\u0119cza sporo motorycznemu i minimalistycznemu stylowi gry Jakiego Liebezeita (Can, Jah Wobble, Burnt Friedman itd.), to jednak w wypadku Drums Off Chaos<\/strong> mamy do czynienia z band\u0105 b\u0119bniarzy, kt\u00f3rzy maj\u0105 po prostu ten sam co techno punkt wyj\u015bcia – jaki\u015b rodzaj plemiennej transowo\u015bci. Ich zdyscyplinowane partie okraszone zostaj\u0105 ambientowymi plamami autorstwa zapewne Jensa-Uwe Beyera, znanego szerzej jako Popnoname. To w\u0142a\u015bciwie kontynuacja starego Club Off Chaos, kt\u00f3ry Liebezeit prowadzi ju\u017c od lat 80. Ca\u0142y projekt jest uciele\u015bnieniem technicznego i filozoficznego podej\u015bcia Liebezeita (troch\u0119 m\u00f3wi o nim w rozmowie<\/a>, kt\u00f3r\u0105 przeprowadzi\u0142em z nim 12 lat temu) do b\u0119bn\u00f3w, kt\u00f3re zasadza si\u0119 na samoograniczaniu i precyzji. Mimo braku b\u0119bna taktowego w jego zestawie trans, jaki jest w stanie wykrzesa\u0107 w najlepszym na p\u0142ycie utworze „Second Half”, to co\u015b, co budzi respekt. Rzecz w ca\u0142o\u015bci raczej dla koneser\u00f3w perkusyjnego grania, w kt\u00f3rym chodzi o precyzyjne wyczucie czasu, zespo\u0142ow\u0105 synchronizacj\u0119, ale mniej zainteresowani powinni chocia\u017c pos\u0142ucha\u0107 tego jednego fragmentu. Na pewno czego\u015b takiego nie us\u0142yszycie w tym roku – a w czasach przesytu to, mam wra\u017cenie, ca\u0142kiem niez\u0142a rekomendacja. Lepsza ni\u017c ten „namawiaj\u0105cy” do odwiedzenia Warszawy tekst Petridisa.<\/p>\n

\"\"<\/a>DRUMS OFF CHAOS & JENS-UWE BEYER „Drums Off Chaos & Jens-Uwe Beyer”<\/strong>
\nMagazine Records 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „4 of 7”, „Second Half”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Drums Off Chaos & Jens-Uwe Beyer – First Half<\/a> by Magazine Records<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zapewne sporo z czytelnik\u00f3w tego bloga trafi\u0142a ju\u017c na korespondencj\u0119 Alexisa Petridisa z „Guardiana”, kt\u00f3ry odwiedzi\u0142 Warszaw\u0119 i uzna\u0142 j\u0105 za mekk\u0119 muzyki techno. A je\u015bli kto\u015b nie czyta\u0142, mo\u017ce to nadrobi\u0107 tutaj. Nie przypuszcza\u0142em, \u017ce ktokolwiek z Londynu b\u0119dzie si\u0119 podnieca\u0107 wizj\u0105 Warszawy jako nowego Berlina na podstawie kilku niewielkich imprez. Nie spodziewa\u0142em si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,13,120,1,7,435],"tags":[531,528,530,529],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/620"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=620"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/620\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":626,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/620\/revisions\/626"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=620"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=620"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=620"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}