{"id":6214,"date":"2014-05-16T16:58:29","date_gmt":"2014-05-16T14:58:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6214"},"modified":"2014-05-16T16:59:00","modified_gmt":"2014-05-16T14:59:00","slug":"dwa-duety-razem-cztery-w-sumie-szesnascie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/05\/16\/dwa-duety-razem-cztery-w-sumie-szesnascie\/","title":{"rendered":"Dwa duety bez trudu"},"content":{"rendered":"

S\u0142ucham Sroczy\u0144skiego z Pospieszalskim. W\u0142a\u015bciwie s\u0142ucham ca\u0142y dzie\u0144, bo to si\u0119 i w nastr\u00f3j dobrze wpisuje (pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem – warunki pogodowe, ostatnie wydarzenia itd.), i przy okazji nie dra\u017cni bana\u0142em. Pierwszego znam z zesz\u0142orocznego duetu z Mazzollem, kt\u00f3ry dobrze wyceni\u0142em w swoim p\u0142ytowym podsumowaniu<\/a>. Drugiego z kolei dobrze wyceni\u0142em w podsumowaniu o rok wcze\u015bniejszym<\/a>, jako muzyka kwintetu Wojtka Mazolewskiego. Te komplementy mog\u0119 teraz spokojnie przenie\u015b\u0107 na album ich duetu.<\/p>\n

„Bareness” to na dzi\u015b idea\u0142, bo jest zarazem p\u0142yt\u0105 lekk\u0105 i wymagaj\u0105c\u0105. Lekk\u0105 brzmieniowo, bo nie us\u0142yszycie tutaj dzikich improwizacji, jakiego\u015b niekontrolowanego d\u017awi\u0119kowego ataku. Wymagaj\u0105c\u0105, bo od z punktu „A” do „J” (tak nazywaj\u0105 si\u0119 poszczeg\u00f3lne utwory), a potem do tytu\u0142owego „Barness” nie poprowadzi was \u017cadna zgrabna melodyjka poci\u0105gni\u0119ta na czterech akordach. Saksofon i klarnet Pospieszalskiego i skrzypce (i sampler) Sroczy\u0144skiego b\u0119d\u0105 si\u0119 po drodze mija\u0107 parokrotnie, mutowa\u0107, emitowa\u0107 d\u017awi\u0119ki nietypowe pod wzgl\u0119dem barwy, a ich autorzy nawi\u0105zywa\u0107 do sonoryzmu („G”), albo p\u0142ynnie przechodzi\u0107 do skal kojarz\u0105cych si\u0119 z muzyk\u0105 ludow\u0105 („C”). Te improwizacje, cz\u0119\u015bciowo nagrane w warszawskim ko\u015bciele Nawiedzenia NMP na Nowym Mie\u015bcie, b\u0119d\u0105 si\u0119 zap\u0119tla\u0107 (a do tego dochodz\u0105 jeszcze naturalne pog\u0142osy z miejsca nagra\u0144), dzi\u0119ki p\u00f3\u017aniejszej obr\u00f3bce studyjnej i przeobra\u017ca\u0107 na chwil\u0119 w pe\u0142n\u0105 nabo\u017ce\u0144stwa muzyk\u0119 repetytywn\u0105 („F”, „Bareness”). Nawi\u0105zywa\u0107 do muzyki klasycznej („E”), spi\u0119trza\u0107 w aran\u017cacji partie r\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w („A”), albo delikatnie ogrywa\u0107 schemat dynamiczny charakterystyczny dla post-rocka („utw\u00f3r tytu\u0142owy”). W\u015br\u00f3d wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 utwor\u00f3w znajdzie si\u0119 „C”, kt\u00f3ry brzmi jak nieustaj\u0105cy pocz\u0105tek, nieko\u0144cz\u0105ca si\u0119 obietnica, i tak odchodzi, o dziwo bez poczucia wielkiego niespe\u0142nienia. W „D” popis daje Pospieszalski, kt\u00f3ry atakuje technikami oddechowymi dzi\u015b regularnie u\u017cywanymi cho\u0107by przez Colina Stetsona. „Bareness” i „A” spinaj\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 \u015bwietn\u0105 klamr\u0105 najlepszych utwor\u00f3w na p\u0142ycie. Bo jedyne, do czego na upartego mo\u017cna si\u0119 przyczepi\u0107 to jest to, \u017ce te miniatury w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci albumu – cho\u0107 bardzo r\u00f3\u017cnorodne – s\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci delikatniejsze i mniej konkretne ni\u017c ta klamra. Cho\u0107 przy okazji tak\u017ce nie s\u0105 natr\u0119tne, a to zaleta, je\u015bli jak ja chcieliby\u015bcie tego s\u0142ucha\u0107 przez ca\u0142e przedpo\u0142udnie non-stop. Dla mnie by\u0142 to czas bardzo mile sp\u0119dzony. <\/p>\n

\"\"<\/a>TOMASZ SROCZY\u0143SKI, MAREK POSPIESZALSKI „Bareness”<\/strong>
\nRequiem 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „A”, „C”, a przede wszystkim „Bareness”.<\/p>\n