
{"id":6232,"date":"2014-05-23T15:08:01","date_gmt":"2014-05-23T13:08:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6232"},"modified":"2014-05-23T15:10:48","modified_gmt":"2014-05-23T13:10:48","slug":"to-bedzie-wyjatkowo-niepopularny-wpis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/05\/23\/to-bedzie-wyjatkowo-niepopularny-wpis\/","title":{"rendered":"To b\u0119dzie wyj\u0105tkowo niepopularny wpis"},"content":{"rendered":"<p>W rankingu popularno\u015bci ostatnich wpis\u00f3w kr\u00f3luje oczywi\u015bcie Eurowizja, krytyka wpadek telewizji, wydarzenia pozamuzyczne. Jazz i muzyka improwizowana s\u0105 bli\u017cej ogona takiej listy, st\u0105d tytu\u0142, kt\u00f3ry &#8211; je\u015bli kogo\u015b zainteresowa\u0142 &#8211; mo\u017cecie po przeczytaniu wyrzuci\u0107 do kosza, \u017ceby zrobi\u0107 miejsce na kilka p\u0142yt z jazzem i improwizacj\u0105 w\u0142a\u015bnie. Moment jest dobry. Zacz\u0105\u0142 si\u0119 festiwal <a href=\"http:\/\/nowamuzykazydowska.pl\/\">Nowa Muzyka \u017bydowska<\/a>, kt\u00f3remu kibicujemy w Dw\u00f3jce i &#8222;Polityce&#8221;. Wczoraj by\u0142a inauguracja, dzi\u015b koncerty kwartetu Wac\u0142awa Zimpla oraz Gaby Kulki z zespo\u0142em, pojutrze specjalny koncert z muzyk\u0105 Jaros\u0142awa Bestera w Muzeum Historii \u017byd\u00f3w Polskich, a jutro premiera nowej p\u0142yty Daktari (Palladium), kt\u00f3r\u0105 od jakiego\u015b czasu ju\u017c mam. Ale to b\u0119dzie niepopularne, co napisz\u0119&#8230;<!--more-->  <\/p>\n<p>Dlatego, \u017ce b\u0119d\u0119 chwali\u0142. A chwalenie nie jest towarem, kt\u00f3ry dobrze idzie w sieci. W dodatku jeszcze b\u0119d\u0119 chwali\u0142 zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry rozwija si\u0119 w swoim tempie, z daleka od trend\u00f3w &#8211; poza mo\u017ce jednym: tym mianowicie, \u017ce w polskich warunkach muzyka \u017cydowska i okolice od dawna s\u0105 niez\u0142\u0105 enklaw\u0105 dla nieszablonowo my\u015bl\u0105cych muzyk\u00f3w z kr\u0119gu improwizacji. Tyle \u017ce na p\u0142ycie &#8222;Lost Tawns&#8221; warszawskiej grupie <strong>Daktari <\/strong>jakby dalej do szeroko rozumianej stylistyki NM\u017b ni\u017c do tej pory. \u015awietnie si\u0119 rozwija si\u0119 tr\u0119bacz Olgierd Dokalski, ze swoim \u0142adnym, a przy tym charakterystycznym, przydymionym brzmieniem. Co do brzmienia ca\u0142ej p\u0142yty mia\u0142bym lekkie zastrze\u017cenia &#8211; gara\u017cowa i lekko siermi\u0119\u017cna produkcja nie uzasadnia si\u0119, nie jestem pewny, czy potencja\u0142 nagra\u0144 nie ujawni\u0142by si\u0119 lepiej w wycyzelowanej, &#8222;audiofilskiej&#8221; produkcji. Tym razem bowiem my\u015blenie idzie &#8211; przynajmniej momentami, np. w &#8222;Swamp Thing Appetizer&#8221; &#8211; w stron\u0119 takich chodliwych marek jak Radiohead czy Jaga Jazzist. Trudno sobie te\u017c wyobrazi\u0107 lepszy utw\u00f3r zapraszaj\u0105cy do \u015bwiata kwintetu jazzowego pogranicza od &#8222;Fear the Dear&#8221; &#8211; tu i dynamika ca\u0142o\u015bci, i (post)rockowa praca sekcji rytmicznej buduj\u0105 \u0142atw\u0105 platform\u0119 przerzutow\u0105 dla fan\u00f3w innych gatunk\u00f3w. Nie mamy na szcz\u0119\u015bcie do czynienia z banalnym zalecaniem si\u0119 do rocka, w kt\u00f3rym przenosi\u0142aby nas w realia tego gatunku gitara elektryczna Mirona Grzegorkiewicza, w Daktari bardzo subtelna. Ciekawe jest &#8222;(For Girls Who Love) Batmans&#8221;, gdzie d\u0119te szkicuj\u0105 temat troch\u0119 jak z Mulatu Astatke, a potem ca\u0142o\u015b\u0107 zn\u00f3w przechodzi w rockow\u0105 struktur\u0119 (kompletnie nie rozumiem za to ci\u0119cia na ko\u0144cu tego utworu). Ma w sobie ca\u0142y czas dwie dusze ten zesp\u00f3\u0142, ale te\u017c pod\u0105\u017ca w\u0142asn\u0105, ma\u0142o wydeptan\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 i oby zdoby\u0142 wi\u0119cej tego, na czego brak narzeka tytu\u0142 dzisiejszej notki.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/daktari._lost_tawns.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/daktari._lost_tawns-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"daktari._lost_tawns\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6263\" \/><\/a><strong>DAKTARI &#8222;Lost Tawns&#8221;<\/strong><br \/>\nMultikulti 2014<br \/>\n<strong>Trzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;Fear the Deer&#8221;, &#8222;(For Girls Who Love) Batmans&#8221;.<\/p>\n<p>Wyst\u0119puj\u0105ca pod do\u015b\u0107 butn\u0105 jednak &#8211; je\u015bli popatrze\u0107 na to z perspektywy paroletniej ju\u017c historii &#8211; Jazzpospolita jako\u015b (cytuj\u0105c serwis Porcys, kt\u00f3ry wypromowa\u0142 grup\u0119, a zarazem zdiagnozowa\u0142 problem) &#8222;nie zatrybi\u0142a&#8221;. Bo tworzy\u0107 w mi\u0119dzygatunkowym rozdarciu, nawet pi\u0119knym rozdarciu, jakie da\u0142o si\u0119 us\u0142ysze\u0107 na p\u0142ycie &#8222;Impulse&#8221; &#8211; to w Polsce nie podkr\u0119ca licznika fan\u00f3w. Nasi s\u0142uchacze w masie wygl\u0105daj\u0105 wci\u0105\u017c na do\u015b\u0107 sprofilowanych, wierz\u0105 etykietkom, chc\u0105 wiedzie\u0107, co kupuj\u0105. Szczeg\u00f3lnie je\u015bli chodzi o jazz. Dlatego wierz\u0119 w szanse rynkowe muzyki z p\u0142yty &#8222;Doktor filozofii&#8221; gitarzysty Jazzpospolitej, <strong>Micha\u0142a Przerwy-Tetmajera<\/strong>. P\u0142yty do\u015b\u0107 zachowawczej, tradycyjnej, mi\u0119kkiej i \u0142adnej, kt\u00f3ra &#8211; bior\u0105c pod uwag\u0119 poprzednie do\u015bwiadczenia tego muzyka &#8211; idzie w zupe\u0142nie przeciwnym kierunku ni\u017c opisywane wy\u017cej Daktari. Wykorzystuje sprawno\u015b\u0107 tego muzyka w zakresie pisania melodii i stuprocentowe panowanie nad formu\u0142\u0105 jazzu wykorzystuj\u0105cego gitar\u0119 jako instrument solowy, granego w kwartecie z towarzyszeniem fortepianu (Jan Smoczy\u0144ski), kontrabasu (Micha\u0142 Jaros) i perkusji (Hubert Zemler). Zesp\u00f3\u0142 jest pierwszorz\u0119dny, ale muzyka wychodzi w pewnym sensie poza moje kompetencje jako mi\u0142o\u015bnika gatunk\u00f3w w pierwszej kolejno\u015bci zbrudzonych i skundlonych. Chwilami, szczeg\u00f3lnie we fragmentach utrzymanych w ni\u017cszym tempie (mia\u0142em to r\u00f3wnie\u017c z nagraniami Jazzpospolitej) &#8211; tak\u017ce poza sfer\u0119 osobistych sympatii. Lubi\u0119 u lidera momenty zwi\u0119z\u0142o\u015bci w opowiadaniu melodi\u0105 &#8211; zatem dla mnie g\u0142\u00f3wn\u0105 atrakcj\u0105 jest nie promuj\u0105cy album, 8-minutowy &#8222;Och\u0142ap tlenu&#8221;, tylko zwarte &#8222;Kioski zabytkowe&#8221; z bardzo dobr\u0105 parti\u0105 solow\u0105 Smoczy\u0144skiego przeprowadzaj\u0105c\u0105 mi\u0119dzy jednym a drugim strzelistym gitarowym tematem i dodaj\u0105c\u0105 ca\u0142o\u015bci r\u00f3wnowagi, na pewno te\u017c otwieraj\u0105cy ca\u0142o\u015b\u0107 &#8222;Pok\u00f3j przej\u015bciowy&#8221; skutecznie zaprasza do wys\u0142uchania tej p\u0142yty.   <\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/Michal_PrzerwaTetmajer.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/Michal_PrzerwaTetmajer-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"Michal_PrzerwaTetmajer\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6264\" \/><\/a><strong>MICHA\u0141 PRZERWA-TETMAJER &#8222;Doktor filozofii&#8221;<\/strong><br \/>\nTetmajer.pl 2014<br \/>\n<strong>Trzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>&#8222;Kioski zabytkowe&#8221;.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/eqxG5w7k0vY\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Skoro ju\u017c odnotowa\u0142em p\u0142yt\u0119 Przerwy-Tetmajera, to nie wypada pomin\u0105\u0107 milczeniem &#8222;First Album&#8221; (ach, ta jazzowa nomenklatura) <strong>Kuby P\u0142u\u017cka<\/strong>, mimo mojego spojrzenia na jazz z pewnego dystansu. S\u0105 przecie\u017c inne blogi, inni autorzy. Z drugiej strony: kolejnych m\u0142odych zdolnych chyba wi\u0119cej ni\u017c miejsc, gdzie o nich pisz\u0105 &#8211; sytuacja w dziedzinie debiut\u00f3w staje si\u0119 powoli tak radosna, \u017ce a\u017c beznadziejna. P\u0142u\u017cek napisa\u0142 muzyk\u0119 na kwartet (graj\u0105 z nim Dawid Fortuna, Max Mucha, Marek Pospieszalski &#8211; o tym ostatnim pisa\u0142em niedawno), utwory do\u015b\u0107 d\u0142ugie i rozbudowane, g\u0119ste jak gulasz, przyprawione te\u017c nie najgorzej, bo w zasadzie pozbawione d\u0142u\u017cyzn &#8211; ba, chwilami nawet z lekka m\u0119cz\u0105ce ilo\u015bci\u0105 nut. W grze lidera s\u0142ysz\u0119 wra\u017cliwo\u015b\u0107 nie tyle jazzow\u0105 czy klasyczn\u0105 &#8211; co by by\u0142o ma\u0142o zaskakuj\u0105ce w ojczy\u017anie \u015bwietnych pianist\u00f3w z obu bran\u017c &#8211; ale mocno nasi\u0105kni\u0119t\u0105 duchem soulu, bluesa i R&#038;B. Swinguje, funkuje, ale potrafi zaatakowa\u0107 fortepian twardo, po popowemu. Nawet gdy zaczyna si\u0119 niemrawo, jak w &#8222;UserFriendlyTune&#8221;, to i tak pod\u0105\u017cy w stron\u0119 mocnego, melodyjnego fina\u0142u. Pewne cechy tej p\u0142yty, przede wszystkim wylewaj\u0105ca si\u0119 \u017cywio\u0142owo\u015b\u0107, sprawiaj\u0105, \u017ce mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107 po niej m\u0142odego wieku autora w ciemno. Ale z drugiej strony zdiagnozowa\u0107 niesamowity talent te\u017c \u0142atwo. Zesp\u00f3\u0142 gra z P\u0142u\u017ckiem w du\u017cej synergii, a przynajmniej gra\u0142, bo to sesja sprzed dw\u00f3ch lat, nagrana w warszawskiej Akademii Muzycznej. Jak jest teraz? Musia\u0142bym si\u0119 wybra\u0107 na koncert tej grupy do jakiego\u015b mainstreamowego klubu jazzowego w Warszawie. Zaraz, tylko gdzie ja w\u0142a\u015bciwie mia\u0142bym i\u015b\u0107?<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/kuba_pluzek.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/kuba_pluzek-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"kuba_pluzek\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6265\" \/><\/a><strong>KUBA P\u0141U\u017bEK &#8222;First Album&#8221;<\/strong><br \/>\nV Records 2014<br \/>\n<strong>Trzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;UserFriendlyTune&#8221;, &#8222;Pewelka&#8221;.<\/p>\n<p><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/ng32zBnWvMs\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Do tego samego gatunku, ale chyba tylko teoretycznie, nale\u017cy te\u017c znany od dawna duet <strong>Tima Daisy i Miko\u0142aja Trzaski<\/strong> na wydanej w lutym, nagranej za oceanem p\u0142ycie &#8222;In This Moment&#8221;. Zaskoczy\u0142a mnie nieco jej pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107, ale mo\u017ce dlatego, \u017ce nas\u0142ucha\u0142em si\u0119 ostatnio eksploduj\u0105cych energi\u0105 Skandynaw\u00f3w. W tej saksofonowo-perkusyjnej (Trzaska tylko na alcie, Daisy z pe\u0142n\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 &#8211; wykorzysta\u0142 chyba wszystkie d\u017awi\u0119koczu\u0142e miejsca perkusji) improwizacji obaj muzycy s\u0105 nieustannie d\u017awi\u0119kowo i dynamicznie blisko siebie, idealnie uzupe\u0142niaj\u0105, brzmieniowo buduj\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 tak zwart\u0105, \u017ce momentami zast\u0119puj\u0105 kwartet, bez wielkiego napinania si\u0119. Nie brakuje pasji, cho\u0107by w najd\u0142u\u017cszym fragmencie &#8222;Statues In the Park&#8221;, ale jest ona czujnie kontrolowana. A fragmenty takie jak nastrojowy, nawet nieco melancholijny &#8222;Grass and Trees&#8221;, wydaj\u0105 mi si\u0119 bardzo otwiera\u0107 tak\u0105 improwizowan\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 tak\u017ce na sympatyk\u00f3w wszystkich opisywanych wy\u017cej wykonawc\u00f3w. Niech\u017ce ta recenzja b\u0119dzie form\u0105 odbicia sobie braku Trzaski na NM\u017b. <\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/daisy_trzaska.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/daisy_trzaska-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"daisy_trzaska\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6266\" \/><\/a><strong>TIM DAISY &#038; MIKO\u0141AJ TRZASKA &#8222;In This Moment&#8221;<\/strong><br \/>\nRelay 2014<br \/>\n<strong>Trzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;Grass and Trees&#8221;.<\/p>\n<p>Przy okazji &#8211; zapraszam te\u017c na koncerty, kt\u00f3re w Krakowie organizuje Mathka: 27.05 <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/events\/1416715521922829\/?fref=ts\">Ghedalia Tazartes w Alchemii<\/a>, a 13.06 <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/events\/1407360502877854\/?fref=ts\">Ergo Phizmiz \/ Crank Sturgeon w Klubie Re<\/a>. A w niedziel\u0119 w warszawskiej Eufemii swoj\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119 promowa\u0107 b\u0119dzie grupa The Kurws.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W rankingu popularno\u015bci ostatnich wpis\u00f3w kr\u00f3luje oczywi\u015bcie Eurowizja, krytyka wpadek telewizji, wydarzenia pozamuzyczne. Jazz i muzyka improwizowana s\u0105 bli\u017cej ogona takiej listy, st\u0105d tytu\u0142, kt\u00f3ry &#8211; je\u015bli kogo\u015b zainteresowa\u0142 &#8211; mo\u017cecie po przeczytaniu wyrzuci\u0107 do kosza, \u017ceby zrobi\u0107 miejsce na kilka p\u0142yt z jazzem i improwizacj\u0105 w\u0142a\u015bnie. Moment jest dobry. Zacz\u0105\u0142 si\u0119 festiwal Nowa Muzyka [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6263,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,3,13,312,120,558,1660,1139],"tags":[1773,1775,1774,1035,1776],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6232"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6232"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6232\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6271,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6232\/revisions\/6271"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6263"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6232"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6232"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6232"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}