{"id":6235,"date":"2014-05-21T11:57:06","date_gmt":"2014-05-21T09:57:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6235"},"modified":"2014-05-21T11:58:10","modified_gmt":"2014-05-21T09:58:10","slug":"nie-je-nie-pije-ale-zagra-wszystko","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/05\/21\/nie-je-nie-pije-ale-zagra-wszystko\/","title":{"rendered":"Nie je, nie pije, ale zagra wszystko"},"content":{"rendered":"<p>Huczy mi w g\u0142owie po wys\u0142uchaniu tej kr\u00f3tkiej p\u0142yty. I wiecie, co to jest? To d\u017awi\u0119k zamykanych zespo\u0142\u00f3w z okolic Dream Theater, westchnie\u0144 metalowych wirtuoz\u00f3w i zatrzaskiwanych futera\u0142\u00f3w gitar na\u015bladowc\u00f3w Pata Metheny&#8217;ego. Id\u0105 roboty, by zabra\u0107 im robot\u0119. Czyli wizja troch\u0119 niepokoj\u0105ca, niczym z niedawnego <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/ludzieistyle\/1579647,1,niebezpieczenstwa-sztucznej-inteligencji.read\">tekstu Olafa Szewczyka<\/a> o sztucznej inteligencji. Bo jak tu wygra\u0107 z perkusist\u0105, kt\u00f3ry ma cztery r\u0119ce, gitarzyst\u0105, kt\u00f3ry gra na dw\u00f3ch gryfach jednocze\u015bnie albo wokalist\u0105, kt\u00f3ry wy\u015bwietla teksty piosenek na czole? Dzisiaj o tym, o co ten ha\u0142as.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/h0DyYLLf3m8\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><!--more--><\/p>\n<p>Punkt wyj\u015bcia jest kr\u00f3ciutki &#8211; i przyj\u0119ty jako\u015b bez wielkiego rozg\u0142osu, czemu troch\u0119 si\u0119 dziwi\u0119. Bo przy wszystkich zastrze\u017ceniach epka &#8222;Music for Robots&#8221; Squarepushera z cybernetycznym zespo\u0142em Z-Machines to rzecz godna odnotowania w historii zwi\u0105zk\u00f3w muzyki i maszyn. Jenkinson jako cz\u0142owiek obmacuj\u0105cy w muzyce kra\u0144ce mo\u017cliwo\u015bci ludzkich, wydolno\u015bci maszyn, skrajne tempa i modulacje, nadawa\u0142 si\u0119 doskonale do zaprogramowania robot\u00f3w, do tej pory graj\u0105cych zdaje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie jakie\u015b spektakularne covery. Tremola i tryle Z-Machines w &#8222;Sad Robot Goes Funny&#8221; czy kulminacyjnym &#8222;Dissolve&#8221; robi\u0105 wi\u0119c du\u017ce wra\u017cenie &#8211; a jednocze\u015bnie bardzo szybko identyfikowalne s\u0105 jako efekt pracy maszyn. Powy\u017cszy fragment z YouTube pokazywa\u0142 rywalizacj\u0119 mi\u0119dzy skonstruowanymi przez Japonczyk\u00f3w Z-Machines a niemieckim sk\u0142adem Compressorhead. Tutaj ju\u017c fragment p\u0142yty Squarepushera:<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/VkUq4sO4LQM\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Rzecz nie jest bynajmniej pomys\u0142em z wczoraj czy przedwczoraj &#8211; raczej logiczn\u0105 konsekwencj\u0105 marzenia, kt\u00f3re w muzyce pojawia si\u0119 od bardzo dawna (Conlow Nancarrow, Kraftwerk, nurt electro, orchestrion &#8211; tak\u017ce ten w wizji Pata Metheny&#8217;ego itd.), a kt\u00f3ry znalaz\u0142 bardzo dobr\u0105 po\u017cywk\u0119 w poszukiwaniach sceny elektronicznej lat 90. Squarepusher jako spec od automat\u00f3w, a zarazem bardzo bieg\u0142y technicznie basista od dawna takiej formu\u0142y poszukiwa\u0142 &#8211; jako jeden z tych elektronik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie godzili si\u0119 na koncertowe granie zza pulpitu z ga\u0142kami. A p\u0142yt\u0105 &#8222;Music for Robots&#8221; ko\u0144czy pewien etap, nazwijmy to, wy\u015bcigu zbroje\u0144. Wyda\u0142 regularny zestaw nowych kompozycji na cyber-zesp\u00f3\u0142, pokazuj\u0105c wszystkie zalety takiego sposobu pracy &#8211; np. brak ogranicze\u0144 wynikaj\u0105cych z mo\u017cliwo\u015bci fizycznych instrumentalist\u00f3w, na pewno te\u017c szybko\u015b\u0107 przyswajania nowego materia\u0142u, zerow\u0105 podatno\u015b\u0107 na uzale\u017cnienia i groupies &#8211; ale te\u017c wady &#8211; pewn\u0105 sucho\u015b\u0107, sterylno\u015b\u0107 tego wykonania, daj\u0105c\u0105 si\u0119 odczu\u0107 trudno\u015b\u0107 w subtelnym budowaniu dynamiki utwor\u00f3w. S\u0142owem: graj\u0105 jak roboty.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/7MluikyEQF4\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Je\u015bli traktowa\u0107 to jako wy\u015bcig, Squarepusher wyprzedzi\u0142 &#8211; co znamienne &#8211; swojego koleg\u0119 i zdecydowanie wi\u0119kszego leniucha, Aphex Twina. Ten ostatni opowiada\u0142 do\u015b\u0107 d\u0142ugo i detalicznie o swojej obsesji na punkcie orkiestry robot\u00f3w, gdy mia\u0142em okazj\u0119 z nim porozmawia\u0107 przed Europejskim Kongresem Kultury (pe\u0142na rozmowa <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1519138,1,rozmowa-z-aphexem-twinem.read\">tutaj<\/a>). M\u00f3wi\u0142 wtedy o tym, \u017ce wreszcie ma dla niego sens praca w normalnym studiu:<\/p>\n<p><em>To dla mnie ekscytuj\u0105ce, \u017ce pomieszczenie ods\u0142uchowe dobrze brzmi, bo dot\u0105d zawsze pracowa\u0142em w byle jakich warunkach. Teraz mam wielk\u0105 konsolet\u0119, studio pianistyczne, kt\u00f3re po\u0142\u0105czone jest z jeszcze jednym \u2013 to wype\u0142nia wielki zestaw perkusyjny. Gra na nim robot, kt\u00f3rego zbudowa\u0142 dla mnie Godfried Willem-Raes z Logos Foundation, znany konstruktor takich urz\u0105dze\u0144. Mog\u0119 dzi\u0119ki temu wydobywa\u0107 d\u017awi\u0119k w naturalny spos\u00f3b, poprzez uderzanie w dowolne przedmioty, ale programowa\u0107 to wcze\u015bniej komputerowo. Ca\u0142a rzecz jest sprz\u0119\u017cona z fortepianem.<br \/>\n<strong>Brzmi to jak kontynuacja pomys\u0142\u00f3w z \u201eDrukqs\u201d, twojej pianistycznej p\u0142yty sprzed 10 lat.<\/strong><br \/>\nTam mia\u0142em komputerowo sterowany fortepian, teraz s\u0105 ju\u017c dwa instrumenty dzia\u0142aj\u0105ce na podobnej zasadzie. Ostatnie utwory robi\u0119 w\u0142a\u015bnie w ten spos\u00f3b \u2013 nie ma \u017cadnych elektronicznych \u017ar\u00f3de\u0142 d\u017awi\u0119ku. \u017badnych syntezator\u00f3w.<\/em><\/p>\n<p>Tylko gdzie te wszystkie utwory? &#8211; chcia\u0142oby si\u0119 zapyta\u0107. I westchn\u0105\u0107. Bo materia\u0142 z p\u0142yty &#8222;Drukqs&#8221; \u015bwiadczy do\u015b\u0107 dobitnie o tym, \u017ce Aphex Twina interesowa\u0142yby nieco inne aspekty robociego grania i \u017ce ca\u0142y czas warto czeka\u0107 na jego propozycj\u0119 &#8211; pod warunkiem, \u017ce nie zniech\u0119ci si\u0119 t\u0142okiem w tym muzycznym rejonie i nie sp\u0142oszy. Utwory Jenkinsona b\u0119d\u0105 teraz tak czy inaczej wzorcem i punktem odniesienia. I mo\u017cna jego ma\u0142ej p\u0142yty nie lubi\u0107, mo\u017cna j\u0105 krytykowa\u0107, ale nie warto zupe\u0142nie ignorowa\u0107 &#8211; nawet je\u015bli po latach Jenkinson, programuj\u0105cy z \u0142atwo\u015bci\u0105 dziesi\u0105tki kolejnych utwor\u00f3w, sam zaczyna troch\u0119 przypomina\u0107 cz\u0142owieka maszyn\u0119.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/WAP366-Packshot_480.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/WAP366-Packshot_480-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"WAP366-Packshot_480\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6239\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/WAP366-Packshot_480-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/WAP366-Packshot_480-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/WAP366-Packshot_480.jpg 480w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>SQUAREPUSHER X Z-MACHINES &#8222;Music for Robots&#8221;<\/strong><br \/>\nWarp 2014<br \/>\n<strong>Trzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>&#8222;Dissolver&#8221;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Huczy mi w g\u0142owie po wys\u0142uchaniu tej kr\u00f3tkiej p\u0142yty. I wiecie, co to jest? To d\u017awi\u0119k zamykanych zespo\u0142\u00f3w z okolic Dream Theater, westchnie\u0144 metalowych wirtuoz\u00f3w i zatrzaskiwanych futera\u0142\u00f3w gitar na\u015bladowc\u00f3w Pata Metheny&#8217;ego. Id\u0105 roboty, by zabra\u0107 im robot\u0119. Czyli wizja troch\u0119 niepokoj\u0105ca, niczym z niedawnego tekstu Olafa Szewczyka o sztucznej inteligencji. Bo jak tu wygra\u0107 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6239,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,312,120,7,1660],"tags":[720,1771,1770,1772],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6235"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6235"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6235\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6241,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6235\/revisions\/6241"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6239"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6235"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6235"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6235"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}