Wie\u015b\u0107 niesie, \u017ce Myslovitz chc\u0105 wyda\u0107 na winylu swoj\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119 zapowiadan\u0105 na maj, a wczoraj przysz\u0142a z Sony BMG informacja o limitowanych analogowych wersjach „Grandy” Moniki Brodki i „czw\u00f3rki” Smolika – po 500 sztuk. O ile ten ostatni ju\u017c ma na koncie t\u0142oczone w drobnych nak\u0142adach winyle, to przypadek tej pierwszej jest dla mnie bardzo ciekawym popowym precedensem. No i jeszcze jedna wiadomo\u015b\u0107 z ostatnich dni: nowy album „02” Niwei b\u0119dzie dost\u0119pny tylko jako plik cyfrowy oraz czarna p\u0142yta. Widzia\u0142em ju\u017c ok\u0142adk\u0119 tej czarnej p\u0142yty i trzeba przyzna\u0107, \u017ce b\u0119dzie si\u0119 komponowa\u0107 z kolorem no\u015bnika (u mnie w redakcji ju\u017c teraz m\u00f3wi\u0105 o tym per „czarny album”). Recenzja nowej Niwei ju\u017c w \u015brod\u0119 w papierowej „Polityce”. Tutaj te\u017c na pewno napisz\u0119 kilka s\u0142\u00f3w, bo album stanowczo jest tego wart.<\/p>\n
O winylach rozmawia\u0142em ostatnio z paroma w\u0142a\u015bcicielami ma\u0142ych sklep\u00f3w muzycznych w Polsce – i z Grahamem Jonesem (via mail), autorem ciekawej ksi\u0105\u017cki „Last Shop Standing”, kt\u00f3r\u0105 wspiera si\u0119 szalona, ale bardzo skuteczna inicjatywa Record Store Day<\/a>. Pyta\u0142em go o sens ma\u0142ych sklep\u00f3w przy okazji pisania tekstu dla „Polityki” o Record Store Day (wyjdzie te\u017c w \u015brod\u0119) i wysz\u0142o na to, \u017ce podatny na uszkodzenia w pocztowym transporcie winyl to jeden z najwi\u0119kszych sklepowych wabik\u00f3w. W tym roku po raz pierwszy w Record Store Day, kt\u00f3ry odb\u0119dzie si\u0119 16 kwietnia, wezm\u0105 udzia\u0142 a\u017c dwa polskie sklepy – krakowski Rock-Serwis<\/a> i pozna\u0144ski Fripp<\/a>. A wspomaga\u0107 z daleka b\u0119dzie inicjatyw\u0119 pewnie kilka nast\u0119pnych. Wszystkie na pewno sprzedawa\u0107 b\u0119d\u0105 czarne p\u0142yty, bo w\u015br\u00f3d wydawnictw RSD takich jest najwi\u0119cej. <\/p>\n Nie opowiadam wi\u0119c tego wszystkiego, \u017ceby chwali\u0107, \u017ce cmok-cmok, audiofilska jako\u015b\u0107, czar d\u017awi\u0119ku – chocia\u017c to te\u017c ma jakie\u015b znaczenie – tylko by da\u0107 kolejny dow\u00f3d powrotu dawno spisanego na straty no\u015bnika, kt\u00f3ry ma wiele mi\u0142ych cech (poza brzmieniem jest przecie\u017c ok\u0142adka i hm… d\u0142ugowieczno\u015b\u0107, a jak\u017ce). I to w Polsce, kt\u00f3ra pod wzgl\u0119dem sprzeda\u017cy muzyki jest w tej chwili krajem zniszczonym przez du\u017ce sieci handlowe.<\/p>\n Wr\u00f3\u0107my do Wojtka Mazolewskiego. „Smells Like Tape Spirit” to rzecz stworzona analogowo, szum ta\u015bmy towarzyszy nam w ka\u017cdym wyciszonym fragmencie. Trudno wyrokowa\u0107 z plik\u00f3w mp3, na ile ciep\u0142e jest brzmienie, kt\u00f3re uda\u0142o si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 w tym wypadku, ale wydaje si\u0119, \u017ce te aksamitne, przydymione nuty saksofonu Marka Pospieszalskiego i spokojnie graj\u0105ca sekcja to idealna materia do prze\u0142o\u017cenia na analog. I jedno wiem na pewno – korci mnie, \u017ceby pu\u015bci\u0107 to sobie ju\u017c z czarnej p\u0142yty. <\/p>\n Nie s\u0142ycha\u0107 kompletnie czasu, kt\u00f3ry kwintet po\u015bwi\u0119ci\u0142 na nagranie tego albumu, s\u0142ycha\u0107 za to obsesj\u0119 barwami jazzu z lat 60. – sesji Mingusa czy Coltrane’a. Czasem zap\u0119dzaj\u0105 si\u0119 gdzie\u015b w stron\u0119 francuskiego jazzu lat 70. („Oberek”) Je\u015bli dla Mazolewskiego i dla pozosta\u0142ych muzyk\u00f3w mia\u0142by to by\u0107 skok w bok, to skoczyli tak daleko, \u017ce boj\u0119 si\u0119 o losy Pink Freud, przynajmniej na jaki\u015b czas. W ka\u017cdym razie wi\u0119kszo\u015b\u0107 odbiorc\u00f3w PF b\u0119dzie zaskoczona, ale nie powinni tego odrzuci\u0107. <\/p>\n Co do Contemporary Noise Sextet – od dawna s\u0105 dla mnie modelowymi tw\u00f3rcami \u015bwietnych temat\u00f3w. Nowa p\u0142yta pod tym wzgl\u0119dem nie zawodzi i chocia\u017c rozkr\u0119ca si\u0119 bardzo powoli, chwyta za gard\u0142o w okolicach „Chasing Rita” i „Norman’s Mother”. Szczeg\u00f3lnie ten drugi – rozbujany motyw d\u0119ciak\u00f3w na tle punktuj\u0105cej pojedyncze akordy sekcji i fortepianu, z wycieczk\u0105 w stron\u0119 stylistyki Sing Sing Penelope w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci – to gotowy klasyk w repertuarze grupy. <\/p>\n Poza tym „Ghostwriter’s Joke” to \u015bwietna p\u0142yta dla Wojtka Jachny, kt\u00f3ry osi\u0105gn\u0105\u0142 olbrzymi\u0105 pewno\u015b\u0107 i kapitalne brzmienie. Za to jak dla mnie troch\u0119 za du\u017co to grania typowego dla klasycznego fusion, z ekwilibrystyk\u0105 gitarow\u0105 Kamila Patera. Rewelacyjnie bywa za to, gdy dialoguj\u0105 z Jachn\u0105, ciekawie – gdy przy wsparciu mocno graj\u0105cej sekcji wchodz\u0105 na terytorium yassowe, bo w takim repertuarze kojarz\u0105 mi si\u0119 chocia\u017cby z Pink Freud (spora grupa muzyk\u00f3w CNS to w ko\u0144cu te\u017c muzycy z najm\u0142odszej generacji yassowc\u00f3w). Najw\u0142a\u015bciwsza droga dla CNS to jednak wed\u0142ug mnie ulepszanie – przy rosn\u0105cych umiej\u0119tno\u015bciach, wi\u0119kszej swobodzie i bardziej jeszcze wci\u0105gaj\u0105cej produkcji – formu\u0142y wypracowanej na „Pig Inside the Gentleman”.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/04\/wojtek_mazolewski_quintet_smells-150x150.jpg\" "\\"wojtek_mazolewski_quintet_smells\\"")
<\/a>WOJTEK MAZOLEWSKI QUINTET „Smells Like Tape Spirit”<\/strong>![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/04\/contemporary_noise_ghostwriters_joke-150x150.jpg\" "\\"contemporary_noise_ghostwriters_joke\\"")
<\/a>CONTEMPORARY NOISE SEXTET „Ghostwriter’s Joke”<\/strong>