{"id":6352,"date":"2014-07-01T13:58:48","date_gmt":"2014-07-01T11:58:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6352"},"modified":"2014-07-01T14:02:31","modified_gmt":"2014-07-01T12:02:31","slug":"wstyd-kibicowac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/07\/01\/wstyd-kibicowac\/","title":{"rendered":"Wstyd kibicowa\u0107"},"content":{"rendered":"

Ogl\u0105dam czasem mundial, nawet do\u015b\u0107 \u0142adny i emocjonuj\u0105cy tym razem, ale z samym faktem kibicowania nie czuj\u0119 si\u0119 najlepiej. No bo je\u015bli komu\u015b ma\u0142o beznadziejnych telewizyjnych studi\u00f3w pi\u0142karskich z celebrytami i kiczowat\u0105 scenografi\u0105 w przerwach, je\u015bli komu\u015b ma\u0142o stadion\u00f3w, kt\u00f3re za gigantyczne pieni\u0105dze zbudowano dla pi\u0142ki, a nie dla muzyki, i je\u015bli komu\u015b ma\u0142o rz\u0105du, kt\u00f3ry je\u015bli nale\u017cy do \u015bwiata kultury, to raczej futbolowej – dosta\u0142 teraz dodatkowy argument. Prezydent Poznania przedstawi\u0142 ten argument u zarania afery z „Golgota Picnic”. Mia\u0142 w mie\u015bcie du\u017cy festiwal kulturalny i du\u017cy zlot kibic\u00f3w pi\u0142karskich. Poniewa\u017c biskup by\u0142 sk\u0142onny b\u0142ogos\u0142awi\u0107 raczej kibicom, a jak wiadomo do podobnych star\u0107 w naszym kraju nawo\u0142uje biskup, szykowa\u0142a si\u0119 ma\u0142a wojna w mie\u015bcie. Prezydent – poinformowany przez policj\u0119 o zagro\u017ceniu – chcia\u0142 wi\u0119c zapobiec rozlewowi krwi (a dodajmy, \u017ce zjazd kibic\u00f3w mia\u0142 miejsce w rocznic\u0119 Pozna\u0144skiego Czerwca). I w tej kryzysowej sytuacji pokaza\u0142, raz jeszcze, co jest w kraju priorytetem: list wzywaj\u0105cy do podj\u0119cia „wszelkich mo\u017cliwych dzia\u0142a\u0144” (sugestia odwo\u0142ania spektaklu) wys\u0142a\u0142 wi\u0119c do festiwalu Malta. Uderzaj\u0105c w kibic\u00f3w i ko\u015bci\u00f3\u0142, zmniejszy\u0142by swoje szanse w wyborach, obstawia\u0142 zatem racjonalnie i pragmatycznie. A to przecie\u017c warto\u015bci – by z\u0142o\u015bliwie odwr\u00f3ci\u0107 cytat skierowany przeciwko spektaklowi<\/a> Rodrigo Garcii – typowo pozna\u0144skie. Kultura z kibicowaniem nie ma szans w tym kraju, cho\u0107 znam – nawet w\u015br\u00f3d koleg\u00f3w pisuj\u0105cych i sporcie – pi\u0119kne przypadki \u0142\u0105czenia jednego z drugim.<\/p>\n

Niepokoj\u0105cej muzyki po\u015bwi\u0119conej atmosferze wojny by\u0142o ostatnio pod dostatkiem. Za \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 zaj\u015b\u0107 wok\u00f3\u0142 „Golgota Picnic” mog\u0142aby robi\u0107 nowa p\u0142yta Szwed\u00f3w z ROLL THE DICE<\/strong> – Pedera Mannerfelta i Malcolma Pardona – zatytu\u0142owana „Until Silence”. Co wi\u0119cej, sami autorzy dopisuj\u0105 do niej filozofi\u0119<\/a> opisywania element\u00f3w wojny w codziennym \u017cyciu, jeste\u015bmy wi\u0119c pod w\u0142a\u015bciwym adresem. Pisa\u0142em poprzednio<\/a> o tym duecie jako o kolejnym ogniwie tradycji minimalizmu. Bardzo intryguj\u0105cym, nawet je\u015bli do\u015b\u0107 odtw\u00f3rczym. I na nowej p\u0142ycie wyra\u017anie pr\u00f3buj\u0105 si\u0119 uwolni\u0107 od najprostszych skojarze\u0144 z muzyk\u0105 Reicha. Owszem, s\u0105 do\u015b\u0107 oszcz\u0119dni w sposobie budowania kompozycji na kilku fortepianowych akordach, czasem wzmocnionych syntezatorowym basem i skrajnie uproszczon\u0105, mocn\u0105 parti\u0105 perkusji. Na to nabudowywane s\u0105 stopniowo kolejne partie. Zabieg znany od dawna. Kojarzy si\u0119 raczej z wagnerowskim popem typu „Pimpf” Depeche Mode ni\u017c z muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, ale w tej wersji nadbudowa – w postaci melodycznie prostych, ale artykulacyjnie bardzo zr\u00f3\u017cnicowanych – partii smyczkowych (rozpisa\u0142 je dla Roll The Dice skrzypek i aran\u017cer z imponuj\u0105cym portfolio<\/a> Erik Arvinder) robi znakomite wra\u017cenie. Szczeg\u00f3lnie w najbardziej szorstkich i nerwowych fragmentach w rodzaju „Coup de grace”. Poza tym te wprowadzaj\u0105ce napi\u0119cie niskie cz\u0119stotliwo\u015bci i nerwowa pulsacja rytmiczna to ciekawa oprawa dla orkiestry, kt\u00f3ra tu w pewnym sensie znika – Roll The Dice nie daj\u0105 si\u0119 zdominowa\u0107 przez 26-osobowy zesp\u00f3\u0142, co pewnie te\u017c warto dopisa\u0107 po stronie zalet. Po stronie wad wpiszmy zjawisko w tej konwencji naturalne: nie da si\u0119 utrzyma\u0107 tego samego poziomu niepokoju ca\u0142y czas, a gdy opada, pr\u00f3\u017cni\u0119 wype\u0142nia znu\u017cenie, okazuje si\u0119 szybko, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 zbudowana by\u0142a na klimacie i brzmieniu, same utwory mog\u0105 si\u0119 okaza\u0107 zawodem.<\/p>\n

\"\"<\/a>ROLL THE DICE „Until Silence”<\/strong>
\nThe Leaf Label 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Coup de grace”, „Wherever I Go, Darkness Follows”.<\/p>\n