{"id":637,"date":"2011-04-11T23:42:56","date_gmt":"2011-04-11T21:42:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=637"},"modified":"2011-04-12T13:28:37","modified_gmt":"2011-04-12T11:28:37","slug":"dzidzi-tydzien-cz-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/11\/dzidzi-tydzien-cz-1\/","title":{"rendered":"Dzidzi tydzie\u0144 (cz. 1)"},"content":{"rendered":"

Najpierw wyja\u015bnijmy sobie, co to jest muzyka dla dzieci. Bardzo proste. To taka, kt\u00f3r\u0105 zdecydujecie si\u0119 pu\u015bci\u0107 swojemu dziecku. „Muzyki dla dzieci” jako takiej nie ma. Jest tylko co\u015b, co opakowuj\u0105 tak w sklepie, gdy pr\u00f3buj\u0105 wam sprzeda\u0107 now\u0105 p\u0142yt\u0119. Rzeczy pisane dla dzieci\u0119cej publiczno\u015bci musz\u0105 by\u0107 r\u00f3wnie dobre. co te dla starszych – i trafia\u0107 do obu grup jednocze\u015bnie – bo w przeciwnym razie nie maj\u0105 krzty sensu.<\/p>\n

Nie ma te\u017c \u017cadnego racjonalnego (ani estetycznego) powodu, dla kt\u00f3rego waszym rozwijaj\u0105cym si\u0119 dzieciom, o kt\u00f3rych gust powinni\u015bcie dba\u0107 bardziej ni\u017c o w\u0142asny (bo ten si\u0119 zmienia coraz wolniej), macie serwowa\u0107 piosenki na beacie z klawisza, z cz\u0119stochowskimi rymami i pocienionym komputerowo \u015bpiewem. Nie ma te\u017c \u017cadnej widocznej przyczyny, dla kt\u00f3rej nie mieliby\u015bcie swoim pociechom puszcza\u0107 tego, co sobie – z wyj\u0105tkiem – moim zdaniem – ekstremalnie depresyjnych, negatywnie dzia\u0142aj\u0105cych klimat\u00f3w – chyba \u017ce chcecie wychowa\u0107 osobowo\u015b\u0107 depresyjn\u0105.<\/p>\n

Pisa\u0142em te\u017c kilka razy, jeszcze na prywatnym blogu, o tym, nie widz\u0119 przeszk\u00f3d, by dzieciom puszcza\u0107 muzyk\u0119 trudn\u0105, elektroniczn\u0105, skrajnie minimalistyczn\u0105, drony itd. Mam \u015bwietne do\u015bwiadczenia z wykorzystaniem w najwcze\u015bniejszej praktyce rodzicielskiej p\u0142yt z Kranky, a teraz – jako \u015bwie\u017co upieczony ojciec drugiego dziecka – z zaskoczeniem stwierdzi\u0142em, \u017ce podobnie jak pierwsz\u0105 reklam\u0105 widzian\u0105 przez moj\u0105 c\u00f3rk\u0119 by\u0142 wielki pod\u015bwietlany panel automatu z coca-col\u0105 stoj\u0105cy w korytarzu oddzia\u0142u po\u0142o\u017cniczego, tak pierwszym ulubionym, uspokajaj\u0105cym d\u017awi\u0119kiem by\u0142 sm\u0119tny dron wydobywaj\u0105cy si\u0119 z sekcji ch\u0142odniczej tego automatu. Aha, przy okazji zdradzi\u0142em si\u0119 z powodu, dla kt\u00f3rego postanowi\u0142em seri\u0119 wpis\u00f3w po\u015bwi\u0119ci\u0107 muzyce, kt\u00f3ra dla dzieci si\u0119 nadaje.<\/p>\n

W domu moj\u0105 c\u00f3rk\u0119 wita\u0142a przygotowana wcze\u015bniej p\u0142yta z Soul Jazz Records. Londy\u0144ska firma wpad\u0142a w\u0142a\u015bnie w sympatyczny paromiesi\u0119czny ju\u017c brazylijski dryf, przypominaj\u0105c niedawno szlagiery bossa novy na znakomitej kompilacji „Bossa Nova and the Rise of Brazilian Music in the 1960s” z towarzysz\u0105cym jej albumem pi\u0119knych grafik ok\u0142adkowych, a potem wyda\u0142a p\u0142yt\u0119, kt\u00f3r\u0105 najpierw zbagatelizowa\u0142em, a teraz ogrywam od dw\u00f3ch dni – „Brazil Bossa Beat! Bossa Nova and the Story of Elenco Records, Brazil”<\/strong>. Nie wszystkie z tych utwor\u00f3w by\u0142y wznawiane w samej Brazylii, ale wszystkie to klasyki jak si\u0119 patrzy. Jak przysta\u0142o na bossa nov\u0119, zaprz\u0119gaj\u0105 sk\u0142ady rodem z orkiestr jazzowych do tworzenia modernistycznej wizji muzyki pop.<\/p>\n

Dzieciaki, podobnie jak ciekawskich doros\u0142ych, mo\u017ce uj\u0105\u0107 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 barw i \u015brodk\u00f3w. Ch\u00f3rki \u017ce\u0144skie i m\u0119skie – cz\u0119sto wymiennie w jednym utworze. Sporo perkusjonali\u00f3w, wibrafony i smyczki. Pi\u0119kne aran\u017cacje na klarnet i flet (na przyk\u0142ad u Badena Powella). Albo na organy. Odrobina gitary. Wielog\u0142osowe partie wokalne, szczypta Afryki. Wreszcie j\u0119zyk portugalski – podobno od pierwszych tygodni \u017cycia dzieci os\u0142uchuj\u0105 si\u0119 z podstawowymi elementami poszczeg\u00f3lnych j\u0119zyk\u00f3w, pod warunkiem, \u017ce maj\u0105 okazj\u0119 je us\u0142ysze\u0107.<\/p>\n

W tej historii niezale\u017cnej (lata 60.!) firmy p\u0142ytowej Aloysia de Oliveiry nie pojawiaj\u0105 si\u0119 te najbardziej znane w Europie, gwiazdorskie nazwiska w rodzaju Jo\u00e3o Gilberto, Antonio Carlosa Jobima czy Gilberto Gila. Dominuj\u0105 za to \u015bwietny Ed\u00fa\u00a0Lobo („Zanzibar”!) i Nara Le\u00e3o. Galeria ok\u0142adek Cesara G Villeli – pokazywana w \u015brodku – robi wra\u017cenie jednej z pionierskich tak \u015bmia\u0142ych (oparta jest na czerni i bieli oraz czerwonych akcentach) identyfikacji wizualnych ma\u0142ej wytw\u00f3rni. Sam bawi\u0142em si\u0119 najlepiej. O to zreszt\u0105 chodzi z t\u0105 ca\u0142\u0105 muzyk\u0105 dla dzieci. Kiedy okazuje si\u0119, \u017ce jest mniej czasu na muzyk\u0119, trzeba wykorzysta\u0107 to, co nas \u0142\u0105czy z dzie\u0107mi, a odrzuca\u0107 potencjaln\u0105 szmir\u0119, kt\u00f3ra dzieli.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Bossa Nova and the Story of Elenco Records, Brazil”<\/strong>
\nSoul Jazz Records 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Ed\u00fa\u00a0Lobo „Zanzibar”, Nara Le\u00e3o\u00a0„Nana”, Baden Powell „Coisa No 1”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Najpierw wyja\u015bnijmy sobie, co to jest muzyka dla dzieci. Bardzo proste. To taka, kt\u00f3r\u0105 zdecydujecie si\u0119 pu\u015bci\u0107 swojemu dziecku. „Muzyki dla dzieci” jako takiej nie ma. Jest tylko co\u015b, co opakowuj\u0105 tak w sklepie, gdy pr\u00f3buj\u0105 wam sprzeda\u0107 now\u0105 p\u0142yt\u0119. Rzeczy pisane dla dzieci\u0119cej publiczno\u015bci musz\u0105 by\u0107 r\u00f3wnie dobre. co te dla starszych – i […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,534,120,7,435,106],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/637"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=637"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/637\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":648,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/637\/revisions\/648"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=637"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=637"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=637"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}