![\"perfect_dadadam\"](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/perfect_dadadam.jpg\")
<\/a>Perfect „DaDaDam”<\/strong>\nPolskie Radio 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: By\u0142o<\/a>.<\/p>\n
<\/p>\n
Zaprosi\u0142o mnie na dzi\u015b radiowe „Pop-po\u0142udnie”, \u017ceby rozmawia\u0107 o zespo\u0142ach, kt\u00f3re istniej\u0105 za d\u0142ugo. Zacz\u0105\u0142em sobie w g\u0142owie zlicza\u0107, kogo by tam mo\u017cna uwzgl\u0119dni\u0107. I szybko straci\u0142em rachub\u0119. Rock ma pod tym wzgl\u0119dem problem – zbudowany zosta\u0142 na kulcie m\u0142odo\u015bci. Na buncie przeciwko starszym, kt\u00f3ry w og\u00f3le z dzisiejszej perspektywy staje si\u0119 do\u015b\u0107 absurdalny. Mia\u0142em ostatnio s\u0142ucha\u0107 wyst\u0105pienia prof. Szlendaka, kiedy udowadnia\u0142, \u017ce tego typu mi\u0119dzypokoleniowych tar\u0107 ju\u017c nie ma – je\u015bli co\u015b mi\u0119dzy dzie\u0107mi i rodzicami wyst\u0119puje, to\u00a0niezrozumienie. Formu\u0142a „Za starzy na rock’n’roll, za m\u0142odzi by umrze\u0107” z tytu\u0142u p\u0142yty Jethro Tull to co\u015b, co za chwil\u0119 trudno b\u0119dzie m\u0142odym ludziom wyt\u0142umaczy\u0107 (skoro ju\u017c ma zosta\u0107 to niezrozumienie…). W ka\u017cdym razie od strony artystycznej na szcz\u0119\u015bcie nic si\u0119 nie zmienia: masz co\u015b do powiedzenia, potem stopniowo coraz mniej, a na ko\u0144cu pewnie tyle co nic. Tylko gdzie ten koniec?<\/p>\n
Mam perfekcyjny przyk\u0142ad. Je\u015bli bra\u0107 pod uwag\u0119 teksty \u2013 od dobrze znanych \u201eNiepokonanych\u201d po \u201eWszystko ma sw\u00f3j czas\u201d na nowej p\u0142ycie \u2013 grupa Perfect ju\u017c ze 20 lat szykuje si\u0119 na po\u017cegnanie z publiczno\u015bci\u0105. I w tym po\u017cegnaniu si\u0119 zakonserwowali jak mucha w bursztynie. Wygl\u0105daj\u0105 z grubsza tak samo, \u015bpiewaj\u0105 z grubsza to samo, z grubsza o tym samym i na tych samych scenach. Ten sam Edward Lutczyn odpowiedzialny jest za ok\u0142adk\u0119 kolejnej p\u0142yty utrzyman\u0105 w z grubsza tej samej stylistyce. Mam nawet wra\u017cenie, \u017ce ze strony zespo\u0142u ma to by\u0107 to jaka\u015b perfidna forma tortur. Markuj\u0105 odej\u015bcie, a tymczasem urz\u0105dzaj\u0105 sobie na p\u0142ycie „DaDaDam” stylistyczny przegl\u0105d kariery. A to eony czasu – kariera Chopina trwa\u0142a kr\u00f3cej, a w ci\u0105gu takiego okresu Beethoven cz\u0119\u015bciej i wyra\u017aniej zmienia\u0142 styl. Do nowych kompozycji, autorstwa g\u0142\u00f3wnie gitarzysty Darka Kozakiewicza, s\u0142owa \u2013 nostalgiczne, pe\u0142ne my\u015bli pesymistycznych i ostatecznych \u2013 dopisa\u0142 przekrojowy zestaw polskich tek\u015bciarzy: Cygan, Loebl i Mogielnicki, a do tego Robert Gawli\u0144ski i Wojciech Waglewski. Zgaszony nieco wysilon\u0105 opraw\u0105 tekst \u201eNigdy do\u015b\u0107\u201d autorstwa tego ostatniego to zreszt\u0105 format po\u017cegnania, kt\u00f3rego po grupie z takim dorobkiem bym oczekiwa\u0142 („Nigdy do\u015b\u0107 tego, co trwa ma\u0107”). Podobnie jak mrugni\u0119cie okiem na ko\u0144cu w utworze nagranym z orkiestr\u0105 stra\u017cy po\u017carnej, co te\u017c zreszt\u0105 szacowna grupa mog\u0142a podpatrze\u0107 u Waglewskiego. <\/p>\n
O wypromowanie kidult\u00f3w pos\u0105dzano clubbing i \u015bwiat reklamy. Ale to ca\u0142a ta rockowa generacja jest odpowiedzialna za przesuwanie granicy m\u0142odo\u015bci do absurdu. Keith Richards jest na wieki wykonawc\u0105 m\u0142odzie\u017cowym. Ba, z roku na rok coraz m\u0142odszym. A nawet je\u015bli czego\u015b si\u0119 w kr\u0119gach rockowych nie ocenia przez pryzmat „wiecznej m\u0142odo\u015bci”, to m\u00f3wi si\u0119 o tym jako o „starym dobrym” – kategoria wieku jest ci\u0105gle obsesj\u0105 gatunku. Dlatego pewnie Perfect \u017cegna si\u0119 bardzo powoli, jakby czekaj\u0105c na nie\u015bmiertelno\u015b\u0107. „I przychodzi kres na kres” – czaruje. Ta ok\u0142adka Lutczyna – wygl\u0105daj\u0105ca wyj\u0105tkowo archaicznie, szczeg\u00f3lnie dla kogo\u015b, kto w\u0142a\u015bnie czyta ksi\u0105\u017ceczki z serii „Poczytaj mi mamo” swoim pociechom i przypomina sobie tamt\u0105 estetyk\u0119 – sugeruje ju\u017c jednak pewien rodzaj zdziecinnienia, a popisy w instrumentalnym \u201eSpeedy Tune\u201d i jeszcze kilka fragment\u00f3w p\u0142yty niestety tak\u017ce. Ale je\u015bli to jednak fina\u0142, przyznajmy: w ich karierze i tak du\u017co si\u0119 ju\u017c zadzia\u0142o jak na zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry ju\u017c na pierwszej p\u0142ycie, w jednej z \u0142adniejszych piosenek, zastrzega\u0142 \u201eNiewiele ci mog\u0119 da\u0107\u201d. <\/p>\n
<\/p>\n<\/a>Perfect „DaDaDam”<\/strong>
\nPolskie Radio 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: By\u0142o<\/a>.<\/p>\n