Nowy szyld, Fhloston Paradigm<\/strong>, artysta po\u017cyczy\u0142 od luksusowego statku poruszaj\u0105cego si\u0119 nad idylliczn\u0105 morsk\u0105 planet\u0105 w filmie „Pi\u0105ty element” Luca Bessona (Floston Paradise). Nie wiem, dlaczego dok\u0142adnie, ale z pewno\u015bci\u0105 mog\u0142aby na jego pok\u0142adzie rozbrzmiewa\u0107 dotychczasowa muzyka King Britta. W tej z nowej p\u0142yty „The Phoenix” pojawiaj\u0105 si\u0119 \u015blady nieco bardziej mrocznych, basowych produkcji spod znaku Hyperdubu, wokale wykorzystane zosta\u0142y w spos\u00f3b czysto instrumentalny (acz nie zawsze – s\u0105 przejmuj\u0105ce partie wokalne kojarz\u0105ce si\u0119 ze z\u0142ot\u0105 er\u0105 nu jazzu i neo soulu – w „Tension Remains” i „Light on the Edge”), na mod\u0142\u0119 dubstepowc\u00f3w, ale z drugiej strony King Britt dalej jest do\u015b\u0107 \u0142atwo rozpoznawalny jako artysta i trudno mu zarzuci\u0107 mizdrzenie si\u0119 do m\u0142odzie\u017cy. Przenosi w now\u0105 epok\u0119 ujazzowione linie basu granego na analogowych syntezatorach z poprze\u0142amywanymi partiami perkusji, chwilami spi\u0119trzanej na mod\u0142\u0119 afryka\u0144sk\u0105. Nie jest to Flying Lotus, nie jest Sun Ra, ale pomi\u0119dzy nimi rozci\u0105ga si\u0119 olbrzymia i bardzo ciekawa przestrze\u0144, A elementy, kt\u00f3re bardzo ceni\u0142em i kt\u00f3rych poszukiwa\u0142em w muzyce przed kilkunastu laty, teraz King Britt co i rusz uzupe\u0142nia kosmicznymi interludiami, pewnie r\u00f3wnie\u017c po to, by nawi\u0105za\u0107 do afrofuturystycznej bajki. <\/p>\n Je\u015bli wi\u0119c szuka\u0107 jakich\u015b skojarze\u0144 ze statkiem Bessona, to pewnie w\u0142a\u015bnie futurystyczno-bajkowych. Na takie zreszt\u0105 naprowadza tytu\u0142 p\u0142yty, odnosz\u0105cy si\u0119 pewnie i do muzycznego odrodzenia King Britta, kt\u00f3ry w swoim \u015brodowisku pozostaje ciekawym typem intelektualisty, mo\u017ce nie tak przebojowego jak m\u0142odsi koledzy, ale dobrze poruszaj\u0105cego si\u0119 w formach na 4 czy 5 minut, gdy trzeba zagra\u0107 harmoni\u0105, melodi\u0105, gdy atmosfera nie wystarczy. Ma nawyki nak\u0142adania partii syntezator\u00f3w warstwami, co w dzisiejszym minimalistycznym \u015bwiecie wydaje si\u0119 samo z siebie lekkim archaizmem, ale przyjemnie si\u0119 ca\u0142ego tego zestawu s\u0142ucha raz za razem, cho\u0107by i jako pozytywnego przypadku starzenia si\u0119 na trudnej i podatnej na mody scenie. Wi\u0119c nawet je\u015bli teraz cisza, to pod koniec roku, przy okazji r\u00f3\u017cnego rodzaju podsumowa\u0144 solidny, godzinny materia\u0142 z p\u0142yty „The Phoenix” mo\u017ce si\u0119 pojawi\u0107 tu i \u00f3wdzie. Cho\u0107by tylko po stronie przyjemnych zaskocze\u0144. <\/p>\n
![\"fhloston_paradigm\"](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/fhloston_paradigm-150x150.jpg\")
<\/a>FHLOSTON PARADIGM „The Phoenix”<\/strong>