{"id":650,"date":"2011-04-14T22:49:09","date_gmt":"2011-04-14T20:49:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=650"},"modified":"2011-04-14T22:51:37","modified_gmt":"2011-04-14T20:51:37","slug":"dzidzi-tydzien-cz-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/14\/dzidzi-tydzien-cz-2\/","title":{"rendered":"Dzidzi tydzie\u0144 (cz. 2)"},"content":{"rendered":"

Putumayo Kids<\/strong>, czyli nieuchronno\u015b\u0107. Pami\u0119tam jak w pradawnych czasach pierwszej „Machiny” Janek Soroko z Multikulti chwali\u0142 mi si\u0119, \u017ce przej\u0105\u0142 polsk\u0105 dystrybucj\u0119 p\u0142yt tej niewielkiej firmy specjalizuj\u0105cej si\u0119 w etnicznych sk\u0142adankach dzieci\u0119cych, a ja przyj\u0105\u0142em to ch\u0142odno, przechodz\u0105c od razu do pytania o kolejne premiery z Tzadika. Nie mia\u0142em poj\u0119cia, jak\u0105 furor\u0119 na \u015bwiecie robi w\u0142a\u015bnie nowojorska firemka, kt\u00f3rej szef, wcze\u015bniej zaanga\u017cowany w rynek odzie\u017cowy, postanowi\u0142 uk\u0142ada\u0107 p\u0142yty z piosenkami dla dzieci z dost\u0119pnych ju\u017c utwor\u00f3w muzyki \u015bwiata, takich zwyk\u0142ych (w wi\u0119kszo\u015bci), przeznaczonych dla doros\u0142ych. Wszystko to – wraz z \u0142adn\u0105 opraw\u0105 graficzn\u0105 i bogatymi opisami w ksi\u0105\u017ceczkach, do dzi\u015b odr\u00f3\u017cnia seri\u0119 od innych.<\/p>\n

Siedem lat p\u00f3\u017aniej by\u0142em ju\u017c posiadaczem jakich\u015b 10 p\u0142yt z katalogu Putumayo Kids. A w\u0142a\u015bciwie moje pierwsze dziecko by\u0142o. A dop\u00f3ki nie odkry\u0142o dobrodziejstw seriali dla dzieci, wybiera\u0142o sobie p\u0142yt\u0119 dnia, chwilami potwierdzaj\u0105c moje oceny, a chwilami kompletnie im zaprzeczaj\u0105c, gdy np. fascynowa\u0142o si\u0119 najgorszym w mojej opinii odcinkiem po\u015bwi\u0119conym „Ulicy Sezamkowej”. No ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 katalogu Putumayo Kids to mocne trafienia, a w kilku wypadkach jednak a\u017c do dzi\u015b z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucham z dzieckiem poszczeg\u00f3lnych p\u0142yt kolekcji. S\u0105 to p\u0142yty, kt\u00f3re zdar\u0142y si\u0119 w domu bardziej (takie okoliczno\u015bci) od album\u00f3w roku w poszczeg\u00f3lnych latach. Spr\u00f3buj\u0119 dzi\u015b zaoszcz\u0119dzi\u0107 troch\u0119 czasu kolejnym rodzicom i wytypuj\u0119 trzy \u017celazne pozycje z serii. <\/p>\n

\"\"<\/a>1. Putumayo Kids Presents „Animal Playground” (Putumayo 2007)<\/strong>
\nPodseria „Playground” to – jak sama nazwa wskazuje – muzyka do zabawy. A zatem – pogodna, rytmicznie \u017cwawa, poza tym, \u017ce oczywi\u015bcie, jak ca\u0142a seria, budowana na „\u017cywych” brzmieniach bez odrobiny sztuczno\u015bci czy mizdrzenia si\u0119. Jak w tytule – mamy tu zestaw standard\u00f3w muzyki rozrywkowej po\u015bwi\u0119conych zwierz\u0119tom, w\u0142\u0105cznie z nie\u015bmiertelnym wyliczankowym „Nella Vecchia Fattoria”, kt\u00f3re sam znam z wykonania Piccolo Coro dell’Antoniano (tutaj Quartetto Cetra). Niepodwa\u017calne hity kompilacji to „Cantiga do Sapo” Brazylijczyka Ze Renato oraz ko\u0144cowa „Mbube” ch\u00f3ru Ladysmith Black Mambazo. <\/p>\n

\"\"<\/a>2. Putumayo Kids Presents „African Dreamland” (Putumayo 2008)<\/strong>
\nStosunkowo \u015bwie\u017ca pozycja w katalogu Putumayo. Koniecznie trzeba pos\u0142ucha\u0107 otwieraj\u0105cej ca\u0142o\u015b\u0107 pie\u015bni Ladysmith Black Mambazo „Nonathemba”, kt\u00f3ra ca\u0142kowicie i ostatecznie przekona wszystkich tych, kt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce dzieciom nale\u017cy \u015bpiewa\u0107 kontratenorem, \u017ceby si\u0119 poczu\u0142y mi\u0142o. Niskie g\u0142osy s\u0105 ok! Poza tym z gwiazd Afryki mamy tu Toumaniego Diabate, cho\u0107 i w\u015br\u00f3d reszty znajdzie si\u0119 sporo piosenek wartych uwagi. Ko\u0142ysankowy hit w moim domu.<\/p>\n

\"\"<\/a>3. Putumayo Kids Presents „Sing Along with Putumayo” (Putumayo 2004)<\/strong>
\nJedna ze starszych p\u0142yt serii dzieci\u0119cej, z\u0142o\u017cona przede wszystkim z nagra\u0144 bluesowych i folkowych. Szczeg\u00f3lnie mi\u0142o\u015bnikom tych pierwszych mo\u017ce przypa\u015b\u0107 do gustu – znajd\u0105 tu nagrania Taj Mahala i Keb\u2019 Mo\u2019. Je\u015bli chodzi o stron\u0119 folkow\u0105, wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 „Man Gave Names To All the Animals” Tima O’Briena (do tego cho\u0107by Arlo Guthrie). Kto powiedzia\u0142, \u017ce dzieciakom zaszkodzi naprawd\u0119 dobry tekst piosenki?<\/p>\n

Jak wida\u0107 z op\u00f3\u017anie\u0144 na Polifonii, ten „dzidzi tydzie\u0144” do naj\u0142atwiejszych nie nale\u017cy, ale nie b\u0119dzie te\u017c trwa\u0142 wiecznie. Poza tym trzy p\u0142yty zrekompensuj\u0105 komu\u015b – mam nadziej\u0119 – brak wpis\u00f3w przez dwa kolejne dni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Putumayo Kids, czyli nieuchronno\u015b\u0107. Pami\u0119tam jak w pradawnych czasach pierwszej „Machiny” Janek Soroko z Multikulti chwali\u0142 mi si\u0119, \u017ce przej\u0105\u0142 polsk\u0105 dystrybucj\u0119 p\u0142yt tej niewielkiej firmy specjalizuj\u0105cej si\u0119 w etnicznych sk\u0142adankach dzieci\u0119cych, a ja przyj\u0105\u0142em to ch\u0142odno, przechodz\u0105c od razu do pytania o kolejne premiery z Tzadika. Nie mia\u0142em poj\u0119cia, jak\u0105 furor\u0119 na \u015bwiecie robi […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[76,534,312,120,222,4,106],"tags":[536,535],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/650"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=650"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/650\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":659,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/650\/revisions\/659"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=650"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=650"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=650"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}