{"id":6570,"date":"2014-09-03T11:19:45","date_gmt":"2014-09-03T09:19:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6570"},"modified":"2014-09-03T15:18:14","modified_gmt":"2014-09-03T13:18:14","slug":"10-najlepszych-plyt-wakacji","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/09\/03\/10-najlepszych-plyt-wakacji\/","title":{"rendered":"10 najlepszych p\u0142yt wakacji"},"content":{"rendered":"<p>Przez dwa miesi\u0105ce ten blog &#8211; jak to w sezonie urlopowym &#8211; dzia\u0142a\u0142 na nieco zwolnionych obrotach. S\u0142ucha\u0142em &#8222;Gwiezdnych wojen&#8221; w stare\u0144kiej wersji Meco na \u017cyczenie dzieci (ale efekty d\u017awi\u0119kowe Suzanne Ciani!), kupi\u0142em Rustiego dla ok\u0142adki (jak si\u0119 okaza\u0142o) i puszcza\u0142em Royal Blood, \u017ceby si\u0119 spiera\u0107 z \u017con\u0105, kogo na\u015bladuj\u0105 w kt\u00f3rej piosence, zaniedba\u0142em te\u017c mocno opisywanie polskich p\u0142yt (Ed Wood, mo\u017ce jeszcze do tego wr\u00f3c\u0119), s\u0142ucha\u0142em du\u017co reedycji (m.in. Les Ambassadeurs du Motel de Bamako) i nadrabia\u0142em zaleg\u0142o\u015bci (Timber Timbre, The Nels Cline Singers, Fire! Orchestra, wszystkie godne polecenia). Nie do ko\u0144ca podzielam wi\u0119c mo\u017ce my\u015bl Simone de Beauvoir, \u017ce urlop jest czym\u015b m\u0119cz\u0105cym, ale z pewno\u015bci\u0105 m\u0119cz\u0105ce jest nadrabianie po urlopie. W trosce o innych nadrabiaj\u0105cych &#8211; ma\u0142y przewodnik. Kolejno\u015b\u0107 jest alfabetyczna, ale wyb\u00f3r nieprzypadkowy.<!--more--><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/FKA_Twigs_LP1.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/FKA_Twigs_LP1-150x150.jpg\" alt=\"FKA_Twigs_LP1\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6459\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/FKA_Twigs_LP1-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/FKA_Twigs_LP1-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/FKA_Twigs_LP1.jpg 400w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>FKA twigs &#8222;LP1&#8221; (Young Turks)<\/strong><br \/>\nPo dw\u00f3ch EP-kach debiut d\u0142ugograj\u0105cy m\u0142odej (26 lat) Angielki, kt\u00f3ra tw\u00f3rczo wpisuje si\u0119 gdzie\u015b w przestrze\u0144 pomi\u0119dzy Motown a Warp. Niby minimalistyczna, <strong>FKA twigs <\/strong>buduje jednak swoje utwory na samych najbardziej wykr\u0119conych rytmicznie elementach R&#038;B, si\u0119ga po najbardziej udziwnione elementy wsp\u00f3\u0142czesnej soulowej wokalistyki, dodaj\u0105c do tego tony kosmicznego seksapilu. A jednocze\u015bnie buduje utwory z umiarem. Imponuje otwarto\u015b\u0107 tej wizji, no i szeroki gest przy doborze wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w &#8211; od Paula Epwortha po Clams Casino. Wyrazy sympatii dla tej p\u0142yty sk\u0142ada\u0142em ju\u017c <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/08\/11\/gdzie-nie-spojrzec-melodramat\/\">tutaj<\/a>. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/3yDP9MKVhZc\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/susanna_hval.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/susanna_hval-150x150.jpg\" alt=\"susanna_hval\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6562\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/susanna_hval-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/susanna_hval-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/susanna_hval.jpg 319w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>JENNY HVAL &#038; SUSANNA &#8222;Meshes of Voice&#8221; (SusannaSonata)<\/strong><br \/>\nTen album wychwala\u0142em <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/08\/28\/pije-muzyke-i-slucham-wina\/\">ca\u0142kiem niedawno<\/a>, wi\u0119c nie chcia\u0142bym si\u0119 powtarza\u0107, ale pojedynek mi\u0119dzy czo\u0142owymi norweskimi wokalistkami by\u0142 dla mnie tyle\u017c zaskakuj\u0105cy, co odurzaj\u0105cy muzycznie. A kierunek, w jakim pod\u0105\u017cy\u0142y <strong>Jenny Hval i Susanna Walumr\u00f8d<\/strong>, z przeobra\u017caniem fortepianowych ballad w amorficzne strugi szum\u00f3w i mocnymi efektami nak\u0142adanymi na g\u0142osy, wydaje mi si\u0119 ca\u0142kiem od\u015bwie\u017caj\u0105cy.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/152593008&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe> <\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jungle.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jungle-150x150.jpg\" alt=\"jungle\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6599\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jungle-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jungle.jpg 225w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>JUNGLE &#8222;Jungle&#8221; (XL Recordings)<\/strong><br \/>\nWychodzi z tego zestaw do\u015b\u0107 mainstreamowy, ale c\u00f3\u017c, by\u0142o lato, chillout, potrzeba odpoczynku przy muzyce. Poza tym ka\u017cda epoka jak wida\u0107 musi mie\u0107 swojego Phila Collinsa, lepszego lub gorszego. Nie ma si\u0119 czego wstydzi\u0107. W ko\u0144cu tak Phil Collins wychodzi solo i na listach przeboj\u00f3w przegania pomys\u0142y lepszych i modniejszych. Wielokrotnie s\u0142ucha\u0142em p\u0142yty londy\u0144skiego kolektywu <strong>Jungle <\/strong>i mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 jej mankament\u00f3w, ale falsetowe melodie i motywy syntezator\u00f3w mnie nie znudzi\u0142y, pod wzgl\u0119dem klimatu nie ust\u0119puje to How To Dress Well, a przebojowe kompozycje nie odstaj\u0105 od klasy Metronomy. Wi\u0119c suma summarum taki Collins. \ud83d\ude09<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/135270855&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/kasai_allstars.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/kasai_allstars-150x150.jpg\" alt=\"kasai_allstars\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6488\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/kasai_allstars-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/08\/kasai_allstars.jpg 224w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>KASAI ALLSTARS &#8222;Beware the Fetish&#8221; (Crammed Discs)<\/strong><br \/>\nWakacyjne lenistwo musia\u0142em przerwa\u0107 w tym roku, \u017ceby wyrazi\u0107 zachwyt now\u0105 p\u0142yt\u0105 zespo\u0142u z kr\u0119gu &#8222;kongotroniki&#8221;. Ben Frost przy okazji p\u0142yty &#8222;A U R O R A&#8221; (znacznie mniej moim zdaniem zajmuj\u0105cej) opowiada\u0142 z zapa\u0142em o ca\u0142ej muzyce z Konga jako delikatniej przesterowanej (pad\u0142o okre\u015blenie &#8222;zawsze na czerwonym polu&#8221;) w stosunku do naszej, zachodniej. Naturalny, jazgotliwy trans orkiestry <strong>Kasai Allstars<\/strong> to potwierdza, przy okazji zmiataj\u0105c wi\u0119kszo\u015b\u0107 konkurencji z ostatnich dw\u00f3ch miesi\u0119cy.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/142354572&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jmascis.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jmascis-150x150.jpg\" alt=\"jmascis\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6603\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jmascis-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/jmascis.jpg 200w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>J MASCIS &#8222;Tied to a Star&#8221; (Sub Pop)<\/strong><br \/>\nTrudno powiedzie\u0107, co jest w tych prostych, kilkuakordowych kompozycjach, tutaj nieco wzbogaconych studyjnymi dialogami gitar (i go\u015b\u0107mi &#8211; Chan Marshall w &#8222;Wide Awake&#8221;), leciutko fa\u0142szuj\u0105cym miauczeniu, granych z zaci\u0119ciem amatora, ale technik\u0105 mistrza, ognistych, przeszywaj\u0105cych sol\u00f3wkach. Zapewne to, \u017ce razem &#8211; i wesp\u00f3\u0142 ze \u015bwietn\u0105 produkcj\u0105 &#8211; tworz\u0105 kruch\u0105 r\u00f3wnowag\u0119, \u015brodowisko muzyczne, przy kt\u00f3rym genialnie odreagowuje si\u0119 konkurencyjn\u0105 konfekcj\u0119. Teoretycznie jest to wi\u0119c p\u0142yta co najwy\u017cej na sz\u00f3stk\u0119 i na szybkie zapomnienie, ale jednak s\u0142ucha\u0142o mi si\u0119 tego z niebywa\u0142\u0105 przyjemno\u015bci\u0105. Wi\u0119c najprawdopodobniej <strong>J Mascis<\/strong>, lider Dinosaur Jr., wynalaz\u0142 po prostu rockowy odpowiednik jazzowej <em>blue note<\/em>.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/160124491&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/pharoah_the_underground.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/pharoah_the_underground-150x150.jpg\" alt=\"pharoah_the_underground\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6587\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/pharoah_the_underground-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/pharoah_the_underground.jpg 300w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>PHAROAH &#038; THE UNDERGROUND &#8222;Spiral Mercury&#8221; (Clean Feed)<\/strong><br \/>\nTej grupie sk\u0142onny by\u0142bym punkty przyzna\u0107 za sam sk\u0142ad &#8211; cz\u0142onkowie formacji <strong>Roba Mazurka<\/strong>, zar\u00f3wno z Chicago, jak i S\u00e3o Paulo, oraz saksofonista <strong>Pharoah Sanders<\/strong>. Rzecz pochodzi z zesz\u0142orocznego festiwalu Jazz em Agosto w Portugalii i w spos\u00f3b oczywisty odnosi si\u0119 do afroameryka\u0144skiej awangardy lat 60. z okolic Coltrane&#8217;a, uduchowionej i kosmicznej, ale przeniesionej w innym wymiar dzi\u0119ki poszerzonemu instrumentarium (syntezatory) The Underground. To z kolei rodzi od dawna cz\u0119ste w wypadku Mazurka i okolic skojarzenia z Sun Ra Arkestr\u0105. Momentami to spojrzenie na styl Sandersa i Coltrane&#8217;a od strony nowocze\u015bniejszego o dekad\u0119 grania w stylu tak wa\u017cnego dla Chicago elektrycznego Davisa. Warto zacz\u0105\u0107 od d\u0142u\u017cszych form typu &#8222;Blue Sparks from Her&#8221; czy rozbujany afryka\u0144sk\u0105 rytmik\u0105 &#8222;Pigeon&#8221;. Z podzi\u0119kowaniami dla PopUp.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/ENCLF3T1r4g\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/damasiewicz_mnemotaksja.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/damasiewicz_mnemotaksja-150x150.jpg\" alt=\"damasiewicz_mnemotaksja\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6604\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/damasiewicz_mnemotaksja-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/damasiewicz_mnemotaksja.jpg 240w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>PIOTR DAMASIEWICZ QUARTET &#8222;Mnemotaksja&#8221; (ForTune)<\/strong><br \/>\n<strong>Damasiewicz, Lebik, Garbowski i Romanowski<\/strong> w nagraniu sprzed lat, co t\u0142umaczy stylistyczn\u0105 odleg\u0142o\u015b\u0107 tego klasycznie skrojonego materia\u0142u, utopionego w eleganckim flow rodem z lat 60. (r\u00f3wnie\u017c tych naszych) od tego, co panowie robi\u0105 dzi\u015b. Skojarzenia z przesz\u0142o\u015bci\u0105 wywo\u0142uje te\u017c klasa instrumentalist\u00f3w i spos\u00f3b ich wsp\u00f3\u0142pracy. ForTune w wersji dla mniej wtajemniczonych, co bynajmniej nie oznacza wersji s\u0142abszej.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"285\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/R9BnWsOlpcM\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ty_segall_manipulator.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ty_segall_manipulator-150x150.jpg\" alt=\"ty_segall_manipulator\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6577\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ty_segall_manipulator-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ty_segall_manipulator-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ty_segall_manipulator.jpg 658w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>TY SEGALL &#8222;Manipulator&#8221; (Drag City)<\/strong><br \/>\nPrawie godzinny album w jego katalogu wygl\u0105da zaskakuj\u0105co, ale <strong>Ty Segall<\/strong> ewidentnie mia\u0142 tym razem materia\u0142u na d\u0142ug\u0105 p\u0142yt\u0119. Ca\u0142o\u015b\u0107 mie\u015bci si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci w zbiorze rockandrollowych inspiracji mi\u0119dzy glamem a punkiem, mi\u0119dzy Beckiem a Hawkwindem, no i zachowuje gara\u017cowy, chropowaty charakter. A z t\u0105 pracowito\u015bci\u0105 autor p\u0142yty wyrasta na kolejnego wielkiego stylist\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnego rocka, kt\u00f3ry inspiracji szuka w przesz\u0142o\u015bci. Mo\u017ce po wspomnianym Becku i postaci Jacka White&#8217;a mamy kogo\u015b takiego w osobie Segalla? Gdyby Segall \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 przy tej okazji chocia\u017c po\u0142ow\u0119 uwagi, jak\u0105 media okazywa\u0142y Royal Blood, by\u0142by na najlepszej drodze do tego.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"500\" height=\"345\" src=\"\/\/www.youtube.com\/embed\/5vIGyMuy3o0\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/rogelio_sosa_daturas.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/rogelio_sosa_daturas-150x150.jpg\" alt=\"rogelio_sosa_daturas\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6584\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/rogelio_sosa_daturas-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/rogelio_sosa_daturas.jpg 224w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>ROGELIO SOSA &#8222;Daturas&#8221; (Bocian)<\/strong><br \/>\n&#8222;Ci\u0119\u017cka psychodelia i metaliczne formy przebijaj\u0105ce kolejne \u015bciany ha\u0142asu na p\u0142ycie <strong>Rogelio Sosy<\/strong> to stanowczo nie jest muzyka do kolacji, to nie jest muzyka do robienia czegokolwiek poza s\u0142uchaniem, to nie jest nawet muzyka na lato&#8221; &#8211; pisa\u0142em ju\u017c na \u0142amach <a href=\"http:\/\/chacinski.wordpress.com\/2014\/08\/07\/rogelio-sosa-same-szczyty\/\">Wy\u017cu Nisz<\/a>. Jedna z najlepszych p\u0142yt Bocian Records i zdecydowanie jedna z najmocniejszych, jakie s\u0142ysza\u0142em w tym roku.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/playlists\/46013652&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/spoon.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/spoon-150x150.jpg\" alt=\"spoon\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-6602\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/spoon-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/spoon.jpg 250w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>SPOON &#8222;The Want My Soul&#8221; (Anti-)<\/strong><br \/>\nU\u015bwiadomi\u0107 sobie, \u017ce ten teksaski zesp\u00f3\u0142 dzia\u0142a od 21 lat, to troch\u0119 jak odkry\u0107 nowe tempo robienia kariery w przemy\u015ble muzycznym. Owszem, zdarzaj\u0105 si\u0119 zespo\u0142y &#8222;im starsze, tym lepsze&#8221; (The Flaming Lips), ale dalej robi na mnie wra\u017cenie, \u017ce teoretycznie drugorz\u0119dny band z kr\u0119gu rocka alternatywnego mo\u017ce raz jeszcze zadziwi\u0107 form\u0105. Kompletnie si\u0119 nie spodziewa\u0142em, \u017ce grupa <strong>Spoon<\/strong> mo\u017ce nagra\u0107 co\u015b tak doskonale skrojonego w stylu prostym, melodyjnym i bliskim tw\u00f3rczo\u015bci The Strokes czy nawet Kings Of Leon (wokale). I przy okazji zawstydzi\u0107 ca\u0142\u0105 t\u0119 fal\u0119 nowego rockowego grania, kt\u00f3ra wchodzi\u0142a na rynek ju\u017c w XXI wieku.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/153671398&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przez dwa miesi\u0105ce ten blog &#8211; jak to w sezonie urlopowym &#8211; dzia\u0142a\u0142 na nieco zwolnionych obrotach. S\u0142ucha\u0142em &#8222;Gwiezdnych wojen&#8221; w stare\u0144kiej wersji Meco na \u017cyczenie dzieci (ale efekty d\u017awi\u0119kowe Suzanne Ciani!), kupi\u0142em Rustiego dla ok\u0142adki (jak si\u0119 okaza\u0142o) i puszcza\u0142em Royal Blood, \u017ceby si\u0119 spiera\u0107 z \u017con\u0105, kogo na\u015bladuj\u0105 w kt\u00f3rej piosence, zaniedba\u0142em te\u017c [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6577,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,31,312,120,556,558,1660,106],"tags":[1804,540,1820,1825,360,1826,1827,1828,1829,1819,1824],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6570"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6570"}],"version-history":[{"count":36,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6570\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6617,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6570\/revisions\/6617"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6577"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6570"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6570"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6570"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}