{"id":6649,"date":"2014-09-10T10:23:58","date_gmt":"2014-09-10T08:23:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6649"},"modified":"2014-09-10T12:07:46","modified_gmt":"2014-09-10T10:07:46","slug":"u2-wreszcie-znalezli-to-czego-szukali","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/09\/10\/u2-wreszcie-znalezli-to-czego-szukali\/","title":{"rendered":"U2: Wreszcie znale\u017ali to, czego szukali"},"content":{"rendered":"

…i jest to najnowszy „inteligentny” zegarek firmy Apple. Pami\u0119tacie pewnie te fragmenty tekst\u00f3w: Trzyma\u0142em diab\u0142a za r\u0119k\u0119, m\u00f3wi\u0142em j\u0119zykiem anio\u0142\u00f3w<\/em> itd. \u017barliwo\u015b\u0107 z pogranicza hymnu religijnego by\u0142a cech\u0105, dla kt\u00f3rej mo\u017cna by\u0142o w latach 80. kocha\u0107 grup\u0119 U2<\/strong>. Dzisiaj Irlandczycy zrobili co\u015b, co jest antytez\u0105 zagrania Radiohead sprzed paru lat: z dnia na dzie\u0144, nagle, udost\u0119pnili za darmo swoj\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119 „Songs of Innocence”<\/strong> milionom u\u017cytkownik\u00f3w serwisu iTunes, ale tylko im. Wzi\u0119li udzia\u0142 w korporacyjnej wojnie, opowiadaj\u0105c si\u0119 twardo – i zapewne niebezinteresownie – po jednej ze stron. Dok\u0142adniej rzecz bior\u0105c – po stronie firmy, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie zako\u0144czy\u0142a produkcj\u0119 iPoda w klasycznej wersji<\/a>, w kt\u00f3rego kampanii reklamowej brali udzia\u0142 kiedy\u015b. Oczywi\u015bcie, p\u0142yta b\u0119dzie dost\u0119pna dla wszystkich w wersji fizycznej (13 pa\u017adziernika, jak zwykle w dystrybucji Island\/Universal). I oczywi\u015bcie, mo\u017cna jej ju\u017c pos\u0142ucha\u0107 w serwisie YouTube (co zwa\u017cywszy na t\u0142o – pojedynek Apple i Google’a – mo\u017cna uzna\u0107 za form\u0119 kradzie\u017cy przemys\u0142owej). Niemniej jednak liczy si\u0119 gest, kt\u00f3ry posy\u0142a jeden z najlepiej zarabiaj\u0105cych zespo\u0142\u00f3w \u015bwiata: warto wykorzysta\u0107 si\u0142\u0119 muzyki, by podwy\u017cszy\u0107 warto\u015b\u0107 akcji firmy Apple o 3,5 proc.<\/a> i pom\u00f3c jej w walce z panosz\u0105cym si\u0119 Androidem. Je\u015bli wi\u0119c kto\u015b ci\u0105gle i uparcie si\u0119 zastanawia\u0142, czego szukali tak d\u0142ugo, dzi\u015b wie.<\/p>\n

Mo\u017cna si\u0119 oczywi\u015bcie w tym momencie \u017cachn\u0105\u0107: \u017ce muzyka od dawna s\u0142u\u017cy do sprzedawania produkt\u00f3w, \u017ce Apple sprzedaje te\u017c muzyk\u0119 i sporo zrobi\u0142 dla wypromowania sprzeda\u017cy wersji cyfrowych nagra\u0144, a wreszcie – \u017ce grupa U2 od dawna spieni\u0119\u017ca ten dawny \u017car. Jak dla mnie dzieje si\u0119 tak od czasu sukcesu w Ameryce p\u0142yty „The Joshua Tree” i fascynacji Stanami Zjednoczonymi. Ch\u0142opaki z do\u015b\u0107 jednak prowincjonalnej Irlandii stopniowo tracili od tego momentu niewinno\u015b\u0107, o czym – jak s\u0105dz\u0119 niechc\u0105cy – m\u00f3wi tytu\u0142 „Songs of Innocence” w po\u0142\u0105czeniu z bardzo jasn\u0105 informacj\u0105, \u017ce w tekstach chodzi o historie z dawnych czas\u00f3w. Nie liczy\u0142bym jednak na to, \u017ce jest to mrugni\u0119cie okiem ze strony Bono i koleg\u00f3w. Pr\u0119dzej ju\u017c – \u017ce ten powr\u00f3t w czasie to nawi\u0105zanie do zegarka, bo w ko\u0144cu wszyscy zapami\u0119taj\u0105, jaki produkt podpar\u0142a grupa swoj\u0105 muzyk\u0105. Zreszt\u0105 – ten album-niespodzianka zosta\u0142 na tyle dobrze przygotowany, \u017ce towarzyszy mu zsynchronizowana czasowo publikacja rozmowy z magazynem „Rolling Stone”<\/a>. Wszystko jak w zegarku.<\/p>\n

Sam album, promowany podczas wczorajszej gali bardzo marnej klasy piosenk\u0105 „The Miracle (of Joey Ramone)”, przynosi w dalszej cz\u0119\u015bci par\u0119 moment\u00f3w, kt\u00f3re mi\u0142o\u015bnikom tego m\u0142odzie\u0144czego \u017caru si\u0119 spodobaj\u0105 (Bono nie szcz\u0119dzi falsetu). Ja w pierwszej kolejno\u015bci wr\u00f3ci\u0142bym do „Volcano”, kt\u00f3re brzmi wprawdzie jak U2 czytaj\u0105cy m\u0142ode pokolenie w rodzaju Franza Ferdinanda, ale za to ma w sobie troch\u0119 surowo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 raczej bez wi\u0119kszego skutku – mimo do\u015b\u0107 mocnych, rockowych aran\u017cacji i stosunkowo (ale tylko stosunkowo – w por\u00f3wnaniu z ostatnimi dokonaniami) wysokiego tempa – pr\u00f3bowa\u0142em tu znale\u017a\u0107. Przykro to m\u00f3wi\u0107, ale zgin\u0119\u0142a w (super)produkcji, co jest sta\u0142ym problemem zespo\u0142u od lat. Motywy rodem z FF pojawiaj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c p\u00f3\u017aniej, w „This Is Where You Can Reach Me Now”, ale ju\u017c jako farsa. Starych fan\u00f3w powinno te\u017c wzruszy\u0107 „Iris (Hold Me Close)”, kt\u00f3re bez zgrzytu mog\u0142oby si\u0119 zawieruszy\u0107 nawet gdzie\u015b w okolicach „Achtung Baby”. Brzmieniowo wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 „Sleep Like a Baby Tonight” oparty na syntezatorowym motywie a la Eurythmics, ale prowadzony ze spor\u0105 niekonsekwencj\u0105 (dziwaczne ch\u00f3rki, solo gitary, fortepian w tle, za du\u017co tego i bez g\u0142owy upchni\u0119te), co \u015bwiadczy albo o wielokrotnych przer\u00f3bkach, albo o wzajemnym potykaniu si\u0119 o w\u0142asne nogi przez producent\u00f3w. Tyle \u017ce – mimo zaanga\u017cowania w ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119 m.in. Danger Mouse’a, Paula Epwortha i Flooda – akurat ten utw\u00f3r produkowa\u0142 tylko ten pierwszy. Nie jest to wi\u0119c laurka dla g\u0142\u00f3wnego producenta, ani te\u017c pozytywny rodzaj brzmieniowego wyr\u00f3\u017cnienia. Wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 za to jeszcze fina\u0142owe „The Troubles”, duet Bono z Lykke Li na smyczkowym podk\u0142adzie z g\u0142\u0119boko schowan\u0105 gitar\u0105 The Edge’a, ale zn\u00f3w – czy tak naprawd\u0119 na plus, czy to dobry kierunek? Mo\u017ce na ewentualn\u0105 solow\u0105 p\u0142yt\u0119 lidera U2? Tutaj nie pozostawia dobrego ko\u0144cowego wra\u017cenia.<\/p>\n

Po pierwszych ods\u0142uchach dochodz\u0119 do wniosku, \u017ce „Songs of Innocence” nie b\u0119dzie mia\u0142a w dyskografii du\u017cej konkurencji – przynajmniej je\u015bli chodzi o czo\u0142\u00f3wk\u0119 najgorszych p\u0142yt U2. Mo\u017ce wi\u0119c oddanie jej za darmo nie by\u0142o strategicznie z\u0142ym posuni\u0119ciem. Miliony ludzi pos\u0142uchaj\u0105, ten i \u00f3w znajdzie co\u015b dla siebie, niekt\u00f3rym si\u0119 pewnie to spodoba, cho\u0107 w\u0105tpi\u0119, by na kim\u015b zrobi\u0142o dzi\u015b takie wra\u017cenie jak kiedy\u015b pierwsze ods\u0142uchy „War” czy „The Unforgettable Fire” – tak\u017ce dlatego, tu b\u0119d\u0119 si\u0119 upiera\u0142, \u017ce tamte p\u0142yty przychodzi\u0142y w hossie ceremonialnego ods\u0142uchu ca\u0142ych p\u0142yt, a ta sygnalizuje samym sposobem dystrybucji, \u017ce te czasy odesz\u0142y w niepami\u0119\u0107. Wi\u0119c mo\u017ce pojedyncze nagrania? <\/p>\n

Niestety, smutnym podsumowaniem pozostanie pierwsza i w pewnym sensie o razu zamykaj\u0105ca spraw\u0119, najwyra\u017aniej licencjonowana (bo ukaza\u0142a si\u0119 jeszcze w czasie gali firmy Apple) recenzja brytyjskiego „The Telegraph”<\/a> ze zdaniem o tym, \u017ce „fani poczuj\u0105 ulg\u0119, poniewa\u017c p\u0142yta brzmi z grubsza jak U2”. To smutniejsze ni\u017c teksty z kabaret\u00f3w. Chyba \u017ce nast\u0119pnym produktem, w kt\u00f3rego produkcj\u0119 grupa mia\u0142aby si\u0119 zaanga\u017cowa\u0107, by\u0142by Ulgix.<\/p>\n

\"U2_Songs_of_Innocence_cover\"<\/a>
\nU2 „Songs of Innocence”<\/strong>
\niTunes\/Island (i YouTube) 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Volcano”, „Iris (Hold Me Close)”. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

…i jest to najnowszy „inteligentny” zegarek firmy Apple. Pami\u0119tacie pewnie te fragmenty tekst\u00f3w: Trzyma\u0142em diab\u0142a za r\u0119k\u0119, m\u00f3wi\u0142em j\u0119zykiem anio\u0142\u00f3w itd. \u017barliwo\u015b\u0107 z pogranicza hymnu religijnego by\u0142a cech\u0105, dla kt\u00f3rej mo\u017cna by\u0142o w latach 80. kocha\u0107 grup\u0119 U2. Dzisiaj Irlandczycy zrobili co\u015b, co jest antytez\u0105 zagrania Radiohead sprzed paru lat: z dnia na dzie\u0144, nagle, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6651,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,312,120,7,1660],"tags":[1830,1831,877],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6649"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6649"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6649\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6660,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6649\/revisions\/6660"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6651"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6649"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6649"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6649"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}