{"id":6719,"date":"2014-09-19T16:21:29","date_gmt":"2014-09-19T14:21:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6719"},"modified":"2014-09-30T13:51:43","modified_gmt":"2014-09-30T11:51:43","slug":"moje-zyczenia-dla-leonarda-cohena","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/09\/19\/moje-zyczenia-dla-leonarda-cohena\/","title":{"rendered":"Moje \u017cyczenia dla Leonarda Cohena"},"content":{"rendered":"

W niedziel\u0119 ko\u0144czy 80 lat, zaraz potem wychodzi jego kolejna p\u0142yta „Popular Problems”, o kt\u00f3rej mia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 pisa\u0107<\/a> na \u0142amach papierowej POLITYKI. Wyj\u0105tkow\u0105 drog\u0119 tw\u00f3rcz\u0105, z jednej strony pe\u0142n\u0105 niebywa\u0142ej konsekwencji, z drugiej strony – pewnej rezygnacji, wype\u0142nion\u0105 depresj\u0105 i humorem zarazem, opisywa\u0142em z kolei przed dwoma laty<\/a>, gdy wychodzi\u0142a bardzo podobna pod wzgl\u0119dem nastroju p\u0142yta „Old Ideas”, stworzona r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3lnie z Patrickiem Leonardem (niegdy\u015b m.in. autor piosenek Madonny). Uda\u0142o mi si\u0119 w\u00f3wczas zada\u0107 Kanadyjczykowi kilka pyta\u0144 i wydarzenie to wspominam jako spotkanie z guru – mimo \u017ce w guru nie wierz\u0119 i staram si\u0119 podwa\u017ca\u0107. On z kolei opowiedzia\u0142 wtedy teori\u0119 tego, w jaki spos\u00f3b to odbiorca nadaje ostatecznie sens piosence, z kt\u00f3r\u0105 nie mog\u0119 si\u0119 nie zgodzi\u0107.<\/p>\n

Piosenka jest jak tofu<\/em> \u2013 m\u00f3wi\u0142 wtedy Cohen. – \u0141atwo j\u0105 nasyci\u0107 dowolnym smakiem. Dowolnym rodzajem emocji. W dobrej piosence mo\u017cna wi\u0119c znale\u017a\u0107 miejsca pozwalaj\u0105ce j\u0105 odczyta\u0107 jako erotyczny impuls, lekarstwo na depresj\u0119, opowie\u015b\u0107 o samotno\u015bci. Pierwiastek smutku jest we wszystkich piosenkach, kt\u00f3re kochamy. Takie \u201eJingle Bells\u201d mo\u017cna przecie\u017c za\u015bpiewa\u0107 wolno i uchwyci\u0107 w ten spos\u00f3b najg\u0142\u0119bsze emocje. Ludzie to robi\u0105. Przypomnijmy sobie, co Marilyn Monroe zrobi\u0142a z \u201eHappy Birthday\u201d. Zamieni\u0142a to w erotyczn\u0105 zach\u0119t\u0119. Poza tym piosenka jest form\u0105, kt\u00f3ra dzia\u0142a na wielu poziomach. Pozwala sobie poradzi\u0107 z \u017cyciow\u0105 kl\u0119sk\u0105, ale pomaga te\u017c sprz\u0105ta\u0107 dom, zmywa\u0107 naczynia. Dobr\u0105 piosenk\u0119 poznasz po tym, \u017ce uczestniczy w r\u00f3\u017cnych dziedzinach \u017cycia.<\/em><\/p>\n

Sw\u00f3j s\u0105d na temat nowego albumu Cohena wyrazi\u0142em ju\u017c w podlinkowanej recenzji: warto j\u0105 kupi\u0107 i pos\u0142ucha\u0107, mimo \u017ce nowego oblicza artysty tutaj nie odkryjemy. Ba, mimo tego, \u017ce od strony aran\u017cacji, a nawet budowy utwor\u00f3w natkn\u0105\u0107 si\u0119 tu mo\u017cna na takie kiksy, kt\u00f3re gdzie indziej i komu innemu nie usz\u0142yby z pewno\u015bci\u0105 na sucho. Chodzi mi oczywi\u015bcie o nieszcz\u0119sne syntetyczne d\u0119ciaki, kt\u00f3re nie po raz pierwszy u Cohena s\u0142ycha\u0107. Konstrukcyjnie pocz\u0105tkowo kuriozalne wydawa\u0142o mi si\u0119\u00a0 „Did I Ever Love You” z country’owym ch\u00f3rkiem (w refrenie), leciutko odpowiadaj\u0105cym staremu facetowi o ponurym g\u0142osie (w zwrotce). Ale z czasem zacz\u0105\u0142em w tym s\u0142ysze\u0107 dobr\u0105 szko\u0142\u0119 Fleetwood Mac i u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce przecie\u017c na ich p\u0142ycie nie bola\u0142oby mnie to wcale.<\/p>\n

Wszelkie kiksy zag\u0142usza coraz bardziej schrypni\u0119ty, g\u0142\u0119boki ton starca. Staj\u0105 si\u0119 te\u017c ma\u0142o wa\u017cne wobec postawy – jak zwykle w wypadku tego autora – \u017cyciowego stoicyzymu podszytego zarazem melancholi\u0105 i lekkim dystansem. Wokalnie Cohen coraz mocniej chrypi i coraz bardziej m\u00f3wi. Ale wspomaga go ch\u00f3rek, kt\u00f3ry – troch\u0119 jak u Rogera Watersa na „Radio KAOS” czy „Amused…” – rozja\u015bnia troch\u0119 ton i pozwala ogrywa\u0107 ten dualizm ponurego-weso\u0142ego staruszka. S\u0105 jednak rzeczy, kt\u00f3re Cohena poruszaj\u0105, o czym \u015bwiadcz\u0105 strofy niez\u0142ego „Almost Like the Blues” (swoj\u0105 drog\u0105, zn\u00f3w du\u017co w\u0105tk\u00f3w bluesowych, jak na „Old Ideas”):<\/p>\n

There’s torture and there’s killing
\nAnd there’s all my bad reviews
\nThe war, the children missing
\nLord, it’s almost like the blues<\/em><\/p>\n

Nie przesadza\u0142bym jednak z tymi z\u0142ymi recenzjami. Mnie u Cohena fascynuje w\u0142a\u015bnie pewna wyj\u0105tkowo zgodna recepcja. Dawa\u0142em ju\u017c temu wyraz, pisz\u0105c kiedy\u015b<\/a> o p\u0142ycie „Old Ideas”. Fakt, \u017ce uwielbienie dla Cohena wydaje si\u0119 nasz\u0105 cech\u0105 narodow\u0105, pozostaje niezg\u0142\u0119bionym fenomenem. Czy to dlatego, \u017ce Cohen bywa\u0142 do\u015b\u0107 cz\u0119sto \u015bpiewany po polsku i \u017ce mia\u0142 szcz\u0119\u015bcie do t\u0142umaczy? \u017be pozostawa\u0142 poet\u0105, a my poet\u00f3w lubimy? \u017be z Kanady, a nie ze Stan\u00f3w, wi\u0119c jego s\u0142awa nie jest tak r\u00f3wno roz\u0142o\u017cona po \u015bwiecie, a my ulubili\u015bmy go sobie wcze\u015bnie? Dlatego, \u017ce jego piosenki s\u0105 jak tofu? A mo\u017ce dlatego, \u017ce aran\u017cacje nieco archaiczne, \u017ce momentami jakby zarysowane? \u017be on nigdy nie by\u0142 m\u0142ody, dzi\u0119ki czemu wydaje si\u0119 wci\u0105\u017c taki sam? Mo\u017ce to w nim lubimy? Zadaj\u0119 te pytania, pr\u00f3buj\u0105c wytropi\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142a fenomenu, kt\u00f3ry przydarza mi si\u0119 jako cz\u0142owiekowi pisuj\u0105cemu o muzyce wcale nie tak cz\u0119sto (cho\u0107 zawsze si\u0119 z takich sytuacji ciesz\u0119) – tego mianowicie, \u017ce z tym rodzajem narodowej obsesji z grubsza si\u0119 identyfikuj\u0119, \u017ce i na mnie czar Cohena dzia\u0142a. I zn\u00f3w b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 stan\u0105\u0107 po stronie dziesi\u0105tk\u00f3w tysi\u0119cy polskich nabywc\u00f3w nowej p\u0142yty (poprzednia zdoby\u0142a podw\u00f3jn\u0105 platyn\u0119), poczu\u0107 wsp\u00f3lnot\u0119 wok\u00f3\u0142 sam-ci\u0105gle-nie-wiem-czego. A tak przy okazji – za chwil\u0119 jeszcze (o ile wra\u017cenia z pierwszego ods\u0142uchu si\u0119 potwierdz\u0105) b\u0119d\u0119 musia\u0142 przyzna\u0107, \u017ce ci\u0105gle dzia\u0142a na mnie czar Marianne Faithfull (nowa p\u0142yta „Give My Love to London” 29 wrze\u015bnia).<\/p>\n

W poniedzia\u0142ek o 18.00 spr\u00f3buj\u0119 za to – z udzia\u0142em zacnych go\u015bci – pozg\u0142\u0119bia\u0107 fenomen Cohena na antenie radiowej Dw\u00f3jki. Zanim jednak zapytam ich o \u017cyczenia dla Cohena, sam proponuj\u0119 w\u0142asne, skoro ju\u017c w tytule notki obieca\u0142em: \u017beby jego piosenki wci\u0105\u017c by\u0142y uczestniczkami \u017cycia wielu os\u00f3b, a on sam mia\u0142 okazj\u0119 jak najd\u0142u\u017cej to obserwowa\u0107.<\/p>\n

\"cohen_popular\"<\/a>LEONARD COHEN „Popular Problems”<\/strong>
\nColumbia 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Nie b\u0119dzie problemu z przes\u0142uchaniem tych dziewi\u0119ciu piosenek, ale warto zbada\u0107 najpierw swoj\u0105 reakcj\u0119 na „Did I Ever Love You”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W niedziel\u0119 ko\u0144czy 80 lat, zaraz potem wychodzi jego kolejna p\u0142yta „Popular Problems”, o kt\u00f3rej mia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 pisa\u0107 na \u0142amach papierowej POLITYKI. Wyj\u0105tkow\u0105 drog\u0119 tw\u00f3rcz\u0105, z jednej strony pe\u0142n\u0105 niebywa\u0142ej konsekwencji, z drugiej strony – pewnej rezygnacji, wype\u0142nion\u0105 depresj\u0105 i humorem zarazem, opisywa\u0142em z kolei przed dwoma laty, gdy wychodzi\u0142a bardzo podobna pod wzgl\u0119dem […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6722,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,312,120,7,1660],"tags":[912],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6719"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6719"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6719\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6771,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6719\/revisions\/6771"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6722"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6719"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6719"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6719"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}