{"id":672,"date":"2011-04-18T22:52:21","date_gmt":"2011-04-18T20:52:21","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=672"},"modified":"2011-05-04T15:42:32","modified_gmt":"2011-05-04T13:42:32","slug":"na-zimno-na-surowo-na-luzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/18\/na-zimno-na-surowo-na-luzie\/","title":{"rendered":"Na zimno, na surowo, na luzie"},"content":{"rendered":"

Mam troch\u0119 satysfakcji (pozarodzicielskiej), gdy czytam odg\u0142osy dotycz\u0105ce p\u0142yty Billa Callahana<\/strong> „Apocalypse”. Szczeg\u00f3lnie te m\u00f3wi\u0105ce o najlepszej p\u0142ycie w jego dorobku, bo te, kt\u00f3re krytykuj\u0105, \u017ce taka kiepska, nauczy\u0142em si\u0119 ignorowa\u0107 przy okazji poprzedniego albumu. W sumie zreszt\u0105 jest ich jako\u015b podejrzanie ma\u0142o. P\u0142yta jest w ka\u017cdym razie nie do ko\u0144ca arcydzie\u0142em. Ani tak znakomita, jak chce Pitchfork, ani tak kiepska, jak pisze o nowym Callahanie „The Wire”. Autorowi brakuje oczywistych punkt\u00f3w zaczepienia w postaci \u0142atwo zapami\u0119tywalnych melodii – rzecz w tym, \u017ce za \u015bwietny (jak zwykle) styl i sam tembr g\u0142osu (akcentowany od pierwszych sekund, gdy Callahan odzywa si\u0119, jakby sta\u0142 tu\u017c obok) s\u0142uchacze b\u0119d\u0105 go i tak d\u0142ugo pami\u0119ta\u0107. <\/p>\n

Sam odebra\u0142em ten album w pi\u0105tek i zd\u0105\u017cy\u0142em si\u0119 oswoi\u0107 z jego brzmieniem. To zestaw ballad, do\u015b\u0107 wycofana p\u0142yta z wyeksponowanym za to niezwykle mocno barytonem lidera. Muzyka p\u0142ynna, niezwykle lekka, z delikatnymi aran\u017cacjami gitarowymi, tu i \u00f3wdzie irlandzkimi skrzypcami albo fletem, \u0142adnie brzmi\u0105ca i nagrana na \u017cywo w studiu, ale ju\u017c bez magii i wielko\u015bci poprzedniczki. To dlaczego ta satysfakcja? Bo je\u015bli nawet jest to tylko odreagowanie p\u00f3\u017anej popularno\u015bci „Sometimes I Wish We Were an Eagle”, to przysporzy jeszcze paru s\u0142uchaczy, kt\u00f3rzy zaczn\u0105 ods\u0142uchiwa\u0107 „Sometimes…”. <\/p>\n

W tej samej paczce dotar\u0142a do mnie d\u0142ugo oczekiwana p\u0142yta J Mascisa<\/strong><\/em>, lidera Dinosaur Jr. Sk\u0105d podobie\u0144stwo? Ot\u00f3\u017c niby formu\u0142a starszego pana nie uleg\u0142a jakie\u015b szczeg\u00f3lnej odmianie, a tu i owszem, dzieje si\u0119 mn\u00f3stwo. Dzieje si\u0119 z pomoc\u0105 go\u015bci: Kurta Vile’a, Billa<\/del>ena Bra<\/del>idwella (Band Of Horses) i kilku innych os\u00f3b. Sporo dobrego w szczeg\u00f3\u0142ach, troch\u0119 wycieczek w stron\u0119 Neila Younga – tyle \u017ce te ostatnie s\u0105 najniebezpieczniejsze, bo wywo\u0142uj\u0105 automatycznie por\u00f3wnania. <\/p>\n

Mascis chcia\u0142 nagra\u0107 album akustyczny. Ostatecznie si\u0119 nie powstrzyma\u0142 – zagra\u0142 par\u0119 elektrycznych sol\u00f3wek, ale i tak go lubi\u0119. Dzi\u0119ki temu spotkali si\u0119 gdzie\u015b w p\u00f3\u0142 drogi z Callahanem, kt\u00f3remu te\u017c zdarza si\u0119 wprowadzi\u0107 parti\u0119 elektrycznej gitary w akustyczne otoczenie. <\/p>\n

\"\"<\/a>BILL CALLAHAN „Apocalypse”<\/strong>
\nDrag City 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Riding for the Feeling”, „One Fine Morning”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Bill Callahan – Drover<\/a> by FlatRat<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>J MASCIS ” Several Shades Of Why”<\/strong>
\nSub Pop 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: „Make It Right”, „Not Enough”<\/strong><\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> J Mascis – Several Shades of Why<\/a> by subpop<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mam troch\u0119 satysfakcji (pozarodzicielskiej), gdy czytam odg\u0142osy dotycz\u0105ce p\u0142yty Billa Callahana „Apocalypse”. Szczeg\u00f3lnie te m\u00f3wi\u0105ce o najlepszej p\u0142ycie w jego dorobku, bo te, kt\u00f3re krytykuj\u0105, \u017ce taka kiepska, nauczy\u0142em si\u0119 ignorowa\u0107 przy okazji poprzedniego albumu. W sumie zreszt\u0105 jest ich jako\u015b podejrzanie ma\u0142o. P\u0142yta jest w ka\u017cdym razie nie do ko\u0144ca arcydzie\u0142em. Ani tak znakomita, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,3,120,7,435,106],"tags":[541,540],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/672"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=672"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/672\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":774,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/672\/revisions\/774"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=672"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=672"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=672"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}