{"id":6847,"date":"2014-10-08T16:34:28","date_gmt":"2014-10-08T14:34:28","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6847"},"modified":"2014-10-08T19:06:15","modified_gmt":"2014-10-08T17:06:15","slug":"byl-jazz-a-dzis-gdzie-jest","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/10\/08\/byl-jazz-a-dzis-gdzie-jest\/","title":{"rendered":"By\u0142 jazz, a dzi\u015b gdzie jest?"},"content":{"rendered":"

Kiedy s\u0142ysz\u0119 o budowie dziwnego wie\u017cowca (dla niezorientowanych: mamy w Warszawie problem z dziwnymi wie\u017cowcami) przy placu Grzybowskim, od razu boj\u0119 si\u0119 o to, czy przetrwa tam Pardon To Tu. Miejsce bardziej dzi\u015b symboliczne ni\u017c Teatr \u017bydowski, bo pokazuj\u0105ce gdzie jest jazz. A w\u0142a\u015bciwie to, co z niego zosta\u0142o, bo niespecjalnie mnie dzi\u015b obchodzi jazz, jazzik i jazziczek, jak je opisuje Tomasz Sroczy\u0144ski w najnowszym numerze PopUp Music<\/a>. W ka\u017cdym razie cho\u0107by przy okazji wizyty na jutrzejszym koncercie Petera Evansa warto przejrze\u0107 nowe p\u0142yty i program miejsca. I uzbroi\u0107 si\u0119 przed tradycyjnie mocnym w muzyce improwizowanej jesiennym sezonem, o kt\u00f3rym z mojej pozajazzowej perspektywy powiem kilka s\u0142\u00f3w, pr\u00f3buj\u0105c nie powtarza\u0107 ju\u017c dalej jednego: \u017ce w Polsce dosz\u0142o w ostatnich sezonach do zgromadzenia pewnej masy krytycznej i nast\u0105pi\u0142 wybuch.<\/p>\n

A po wybuchu, jak to po wybuchu, rozrzuci\u0142o szcz\u0105tki tej pojazzowej masy na wszystkie strony naszego pi\u0119knego kraju i jeste\u015bmy mo\u017ce nie radio-, ale z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nadaktywni. Co s\u0142usznie odnotowa\u0142 Kasper Toeplitz<\/a> ze swojej perspektywy, decyduj\u0105c si\u0119 na pisanie m.in. o okolicach polskiej sceny muzyki improwizowanej, wytw\u00f3rniach itd. Erupcja mia\u0142a miejsce w\u0142a\u015bnie gdzie\u015b w okolicach Pardon, bo co rusz mo\u017cna znale\u017a\u0107 \u015blady tego lokalu na r\u00f3\u017cnych artefaktach. We\u017amy p\u0142yt\u0119 Wac\u0142aw Zimpel To Tu Orchestra<\/strong>. Dziewi\u0119cioosobowy zesp\u00f3\u0142 pod wodz\u0105 naszego czo\u0142owego klarnecisty nagrywa\u0142 wprawdzie w warszawskim CSW, ale nazwa grupy ewidentnie odnosi si\u0119 do klubu z pl. Grzybowskiego. P\u0142yta „Nature Moves” (8\/10) wydana przez ForTune jest kolejn\u0105 ju\u017c w dorobku Zimpla podr\u00f3\u017c\u0105 do wczesnych lat 70. Z jednej strony k\u0142ania si\u0119 – podobnie jak \u015bwietny Undivided<\/a> – uduchowionym, przesi\u0105kni\u0119tym wschodni\u0105 egzotyk\u0105 czasom New Thing. Z drugiej – pierwszoplanow\u0105 kompozycj\u0105 „Cycles” oddaje ho\u0142d minimalistom, z Terrym Rileyem na czele. Tyle potrzebnych didaskali\u00f3w. „Cycles” to jednak przede wszystkim wielka forma (prawie 30 minut) pokazuj\u0105ca, w jaki spos\u00f3b grupa znacz\u0105cych osobowo\u015bci zebrana pod szyldem To Tu daje si\u0119 podda\u0107 dyscyplinie jednego spokojnie oddychaj\u0105cego organizmu. Szkieletem i fundamentem s\u0105 dla niego tym razem fortepianowe repetycje Jacka Kity, mas\u0119 mi\u0119\u015bniow\u0105 tworzy sekcja d\u0119ta z liderem i saksofonami (Pawe\u0142 Postaremczak) i fletami (Dominik Strycharski). Krew pompuj\u0105 dwie skonfrontowane tu, ale synergicznie wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ce sekcje rytmiczne (kontrabasi\u015bci Majkowski i Traczyk, perkusi\u015bci Szpura i Zemler), detale faktury dorysowuje Maciej Cierli\u0144ski (lira korbowa). <\/p>\n

Reszt\u0119 d\u0142ugiego programu tej imponuj\u0105cej i pi\u0119knej p\u0142yty wype\u0142niaj\u0105 utwory o nieco bardziej impresyjnym charakterze, ale zarazem przynosz\u0105ce mocniejsze, bardziej szale\u0144cze fragmenty zbiorowego grania (fina\u0142 „River”, fragmenty ko\u0144cowego „Where the Prairie…”) i jeszcze wi\u0119cej element\u00f3w oczywistych odniesie\u0144 dalekowschodnich („Dry Landscape”). W „Winter Walk” – bodaj najbli\u017cszym klimatem do „Cycles” – znajdziemy z kolei nawi\u0105zania do tego, w jaki spos\u00f3b wp\u0142ywy minimalist\u00f3w przetwarzali muzycy brytyjscy (Soft Machine w okolicach „sz\u00f3stki”, tak\u017ce cz\u0119\u015b\u0107 pozosta\u0142ych muzyk\u00f3w sceny Canterbury) podchodz\u0105cy do nich z okolic rocka lub fusion. <\/p>\n

W zdecydowanie ju\u017c rockow\u0105 stron\u0119 przewia\u0142o z kolei muzyk\u00f3w Hang Em High<\/strong>, tak\u017ce na drugim albumie „Beef & Bottle” (Gig-Ant, 7\/10). Pisa\u0142em o pierwszym albumie<\/a> tego mi\u0119dzynarodowego tria (polski \u0142\u0105cznik to basista Bond, poza tym mamy saksofonist\u0119 Luciena Dubuis ze Szwajcarii i b\u0119bniarza Austriaka Alfreda Vogla) i z ciekawo\u015bci\u0105 obserwuj\u0119 rozw\u00f3j formu\u0142y, bo id\u0105 w dobrym kierunku. „Circo Maximo” ma groove, a w zasadzie ca\u0142\u0105 formu\u0142\u0119 rytmiczn\u0105 nawi\u0105zuj\u0105c\u0105 do metalu. Wi\u0119c je\u015bli m\u00f3wimy o mocnym sk\u0142adzie opartym na jazzowym instrumentarium, to dzia\u0142aj\u0105 w troch\u0119 innym rejonie ni\u017c norweski The Thing. Ma to wszystko troch\u0119 innych punkt\u00f3w zaczepienia – metalowe wcielenie EST („Leucocyte”), mocne tematy Alberta Aylera, czy nawet, a mo\u017ce i przede wszystkim nieod\u017ca\u0142owana grupa Morphine. O oryginalno\u015bci brzmienia decyduje tu przecie\u017c w du\u017cej mierze – podobnie jak w wypadku grupy Marka Sandmana – dominuj\u0105cy charakter dwustrunowego basu. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce w tym zestawie starcza panom materia\u0142u i pomys\u0142\u00f3w do ko\u0144ca, rzecz jest dobrze wyprodukowana, lepiej ni\u017c pierwsza p\u0142yta, a przy tym dynamicznie rzuca na st\u00f3\u0142 atuty, jak ten po\u0142e\u0107 mi\u0119sa na ok\u0142adce – ale „no beef were harmed”, gdyby kto\u015b pyta\u0142. Mam tylko nadziej\u0119, \u017ce rzeczywisto\u015b\u0107 nie by\u0142a tak brutalna jak nazwa grupy (od westernu z Clintem Eastwoodem) i nie zapl\u0105ta\u0142 si\u0119 w to jaki\u015b samos\u0105d.<\/p>\n