{"id":6863,"date":"2014-10-21T10:43:53","date_gmt":"2014-10-21T08:43:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=6863"},"modified":"2014-10-21T13:09:23","modified_gmt":"2014-10-21T11:09:23","slug":"musi-byc-ciezko-zeby-bylo-lekko","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/10\/21\/musi-byc-ciezko-zeby-bylo-lekko\/","title":{"rendered":"Musi by\u0107 ci\u0119\u017cko, \u017ceby by\u0142o lekko"},"content":{"rendered":"

Z krakowskiego Unsoundu<\/strong> pozostanie mi w g\u0142owie przede wszystkim jeden obrazek: fantastyczne trio M\u0142ynarski-Moretti-Zabrodzki, czyli 67,5 Minuty Projekt<\/strong>, graj\u0105ce ze stoperem owe 67,5 minuty, z kt\u00f3rych na chwil\u0119 opu\u015bci\u0142em dwie czy trzy, ale potem natychmiast wr\u00f3ci\u0142em, \u017ceby ju\u017c nie uroni\u0107 ani sekundy. Owszem, grali jeden z najbardziej skonwencjonalizowanych gatunk\u00f3w muzyki klubowej, drum’n’bass, ogrywaj\u0105c jednak przez ten czas wszystkie schematy rytmiczne i brzmienia w taki spos\u00f3b, \u017ce zabawa \u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 tu z subteln\u0105, na po\u0142y improwizowan\u0105, inteligentn\u0105 gr\u0105 pomi\u0119dzy trzema \u015bwietnymi instrumentalistami. \u017beby nie u\u017cy\u0107 s\u0142owa „wirtuozersk\u0105”. Dla mnie by\u0142o to o tyle wa\u017cne, \u017ce na festiwalu mocno id\u0105cym w mrok, bas i dron uchylili na moment zas\u0142onki i pokazali, na czym polega\u0142y imprezy klubowe kilkana\u015bcie lat temu: w\u0142a\u015bnie na niczym nieograniczonej, euforycznej zabawie. Fakt, \u017ce w Muzeum In\u017cynierii w tym czasie gra\u0142a formacja Nurse With Wound (zapewne ciekawie), dodawa\u0142 tylko pikanterii wydarzeniu i kontrastu bardzo potrzebnego imprezie, do kt\u00f3rej zapewne b\u0119d\u0119 jeszcze wraca\u0107. Dzi\u015b wracam do kilku mocniej zrytmizowanych p\u0142yt ostatnich tygodni i miesi\u0119cy.<\/p>\n

D\u0142ugo oczekiwany nowy album Skalpela <\/strong>jest zaskakuj\u0105co skromny. Nie tylko je\u015bli chodzi o ok\u0142adk\u0119, kt\u00f3ra od pierwszych chwil skojarzy\u0142a mi si\u0119 z symbolik\u0105 starszych ok\u0142adek Kraftwerk. Bardzo prost\u0105, minimalistyczn\u0105. P\u0142yta za\u015b jest skromna w tym mianowicie, \u017ce po latach milczenia duet nie pokazuje jakiej\u015b zupe\u0142nie innej twarzy, pr\u00f3buje tylko konsekwentnie budowa\u0107 dalej na tym, co zostawi\u0142 dekad\u0119 temu. Pocz\u0105tkowe wra\u017cenie jest wi\u0119c w\u0142a\u015bnie – znowu – skromne. Jest rozpoznawalny styl w wersji nie gorszej ni\u017c poprzednio, jednak gdzie zaskoczenie, odkrycie? Ale czar jest ukryty troch\u0119 za g\u0142\u0119boko, \u017ceby wy\u0142uska\u0107 go, szukaj\u0105c tylko po instrumentalnych refrenach, tematach g\u0142\u00f3wnych.<\/p>\n

„Transit” ma niby rozszerza\u0107 pole wp\u0142yw\u00f3w z polskiego jazzu na jazz mi\u0119dzynarodowy, a nawet – co mo\u017cna tu i \u00f3wdzie wyczyta\u0107 – nie tylko jazz. I to zn\u00f3w nie jest najwa\u017cniejsze. A w\u0142a\u015bciwie nie jest wa\u017cne ani troch\u0119. Czar tego albumu, odkrywany po wielokrotnych ods\u0142uchach, kryje si\u0119 w drobnych detalach zwi\u0105zanych nie z tematami, ale przede wszystkim z budowaniem partii rytmicznych. Pe\u0142nym dynamiki, gdy trzeba bardzo delikatnym, dalekim od wzorc\u00f3w dzisiejszej muzyki tanecznej, a przede wszystkim – niezwykle wyrafinowanym i pozbawionym powt\u00f3rze\u0144. To tu odbywa si\u0119 tytu\u0142owy „tranzyt”. Skalpel przenosi nas z czas\u00f3w prostego cut + paste, w kt\u00f3rym chodzi\u0142o o wyci\u0119cie i powielenie p\u0119tli perkusyjnej, w \u015bwiat, w kt\u00f3rym linia perkusji \u017cyje, meandruje i buduje napi\u0119cie lub sch\u0142adza emocje non-stop. Perkusja nigdy nie pracowa\u0142a u Skalpela prostacko, ale nigdy nie by\u0142a tak wyrafinowana, tak niespokojna i nie przypomina\u0142a tak bardzo gry \u017cywego perkusisty. Pod wzgl\u0119dem budowania tego szkieletu kompozycji Marcin Cichy i Igor Pud\u0142o s\u0105 mistrzami. Wsp\u00f3lnymi si\u0142ami stworzyli nie tylko perkusist\u0119 o pewnych cechach ludzkich, ale dodatkowo o w\u0142asnym stylu, bo te\u017c partie rytmiczne, kt\u00f3re tu pisz\u0105, w wi\u0119kszo\u015bci mo\u017cna zestawi\u0107<\/p>\n

Do tego dochodzi oczywi\u015bcie subtelne wykorzystywanie ca\u0142ej gamy brzmie\u0144 starego jazzu, a wreszcie poszatkowanych g\u0142os\u00f3w (czy to Niemen w „Sound Garden”?). To \u017cywa muzyka, kt\u00f3r\u0105 na pocz\u0105tku rzeczywi\u015bcie chcia\u0142em sklasyfikowa\u0107 jako jaki\u015b okres przej\u015bciowy, a teraz wiem, \u017ce jest raczej efektem przerzucenia ton w\u0119gla, a raczej przejrzenia i wyedytowania tysi\u0119cy sampli, co pewnie definicyjnie jest te\u017c dobrym odpowiednikiem „ci\u0119\u017ckiej pracy”. A w muzyce elektronicznej trzeba si\u0119 naprawd\u0119 ci\u0119\u017cko napracowa\u0107, \u017ceby uzyska\u0107 efekt takiej lekko\u015bci. <\/p>\n

SKALPEL „Transit”<\/strong>
\nPlug Audio 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Sound Garden”, „Transit”, „Surround”. <\/p>\n