{"id":688,"date":"2011-04-19T11:34:36","date_gmt":"2011-04-19T09:34:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=688"},"modified":"2011-04-19T11:37:55","modified_gmt":"2011-04-19T09:37:55","slug":"zdeprywowany","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/19\/zdeprywowany\/","title":{"rendered":"Zdeprywowany"},"content":{"rendered":"

Ta niepozorna muzyka prawie zniszczy\u0142a poprzedni wpis. Poprawiany kilkana\u015bcie razy, ci\u0105gle osuwa\u0142 si\u0119 w be\u0142kot z pogranicza jawy i snu, bo pisz\u0105c go, s\u0142ucha\u0142em nowej p\u0142yty Panda Bear<\/strong> i odp\u0142ywa\u0142em my\u015blami zupe\u0142nie gdzie indziej. Oczywi\u015bcie, r\u00f3wnie dobrze zawini\u0107 mog\u0142a deprywacja snu zwi\u0105zana z posiadaniem m\u0142odego potomstwa. Ale \u0142atwo mi uwierzy\u0107 w wersj\u0119, \u017ce to jednak Noah Lennox to sprawi\u0142 – i te jego harmonijne \u015bpiewy z kabiny pog\u0142osowej gdzie\u015b po\u015brodku oceanu, z d\u017awi\u0119kami wody dooko\u0142a. <\/p>\n

Na nowej p\u0142ycie zatytu\u0142owanej „Tomboy” pokazuje niby z grubsza to samo, ale chocia\u017c d\u017awi\u0119k\u00f3wi temat\u00f3w wodnych nie brakuje („Surfer’s Hymn”), to jak dla mnie jest to przede wszystkim p\u0142yta, na kt\u00f3rej Lennox st\u0105pa mocniej po twardym gruncie. Mo\u017ce to wra\u017cenie wywo\u0142a\u0142y kr\u00f3tsze, bardziej zwarte i mocniej osadzone rytmicznie formy. Je\u015bli kto\u015b \u015bledzi\u0142 single, kt\u00f3re poprzedza\u0142y wydanie tego albumu, przy odrobinie wyobra\u017ani jest w stanie przewidzie\u0107, w co u\u0142o\u017c\u0105 si\u0119 na du\u017cej p\u0142ycie poszczeg\u00f3lne utwory, zbierane wcze\u015bniej niczym rozrzucone puzzle. Cho\u0107 jest zawsze r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy puzzlami, nawet z\u0142o\u017conymi, a ca\u0142ym obrazkiem – nie ma tych pokr\u0119conych szw\u00f3w mi\u0119dzy jedn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 a drug\u0105. A na p\u0142ycie utwory uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w ca\u0142o\u015b\u0107, tworz\u0105c co\u015b wi\u0119cej ni\u017c sum\u0119 wszystkich fragment\u00f3w. Znakomity „Drone” brzmi tu jeszcze lepiej po serii kapitalnych melodyjnych, ale przy tym nieco bardziej szablonowych nagra\u0144. Delikatne i urokliwe „Scheherazade” ma swoje idealne miejsce w tym ci\u0105gu utwor\u00f3w, a na singlu nie bardzo je sobie wyobra\u017cam. <\/p>\n

I zn\u00f3w – tak jak z t\u0105 deprywacj\u0105 snu – mo\u017ce to efekt s\u0142uchania pana Misia w pierwsze wiosenne dni, ale mam wra\u017cenie, \u017ce muzyka na „Tomboy” jest cieplejsza ni\u017c ta na „Person Pitch”. Nie ma tego dominuj\u0105cego klimatu szantowego, kt\u00f3ry tam troch\u0119 mi przeszkadza\u0142. Na „Person Pitch” przyt\u0142acza\u0142y mnie w pewnym momencie te zwielokrotnione wokale z kilometrow\u0105 pustk\u0105 z ty\u0142u, a tutaj ca\u0142e t\u0142o jest mocniej sklejone z partiami g\u0142osu, stanowi\u0107 b\u0119dzie dla jednych miazg\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 (z takimi opiniami mo\u017cna si\u0119 ju\u017c spotka\u0107), dla innych – w\u0142a\u015bnie idea\u0142 \u015bciany d\u017awi\u0119ku. O ile „PP” by\u0142a naznaczona niezwykle mocno pi\u0119tnem Briana Wilsona i The Beach Boys, to „TB” traktuje te interpretacje swobodniej. Dla niekt\u00f3rych b\u0119dzie wyg\u0142adzon\u0105 wersj\u0105 wizji Lennoxa – pami\u0119tamy te surowe perkusyjne p\u0119tle w tle „PP”, tutaj czego\u015b takiego nie ma. Dla mnie jednak jest „TB” wizj\u0105 bardziej przekonuj\u0105c\u0105, zapraszaj\u0105c\u0105 do cz\u0119stego s\u0142uchania. Bardziej – je\u015bli si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 – urozmaicon\u0105. Ba, \u015bpiewan\u0105 r\u00f3wnie\u017c z wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015bci\u0105. <\/p>\n

I zn\u00f3w (raz jeszcze) – mo\u017ce to efekt mojej sympatii do Spacemen 3 i osoby Sonic Booma, ale jego produkcja wydaje mi si\u0119 genialnie wykonan\u0105 robot\u0105. W por\u00f3wnaniu z ni\u0105 brzmienie „PP” to by\u0142 szkic. Oczywi\u015bcie, utworu „Bros” nie przebija \u017caden na nowej p\u0142ycie, ale za to tutaj ka\u017cdy element jest dopracowany. Wszelkie dodatki i efekty pe\u0142ni\u0105 rol\u0119 w odrywaniu od rzeczywisto\u015bci, „Tomboy” jest psychodeliczny do szpiku ko\u015bci. Modelowe pod tym wzgl\u0119dem utwory to „Friendship Bracelet”, ale te\u017c „Afterburner”, w kt\u00f3rym z zaskakuj\u0105cej na tej p\u0142ycie stylizacji na syntezatorowe lata 80. (Duran Duran?) udaje si\u0119 wykrzesa\u0107 transowy, psychodeliczny motyw. Podejrzewam, \u017ce przebieg fal m\u00f3zgowych u kogo\u015b, kto s\u0142ucha nowego albumu Lennoxa, b\u0119dzie przypomina\u0142 stan, jaki pojawia si\u0119 u cz\u0142owieka poddanego deprywacji sensorycznej albo faz\u0119 tu\u017c przed zapadni\u0119ciem w sen. Sam sen mo\u017ce p\u00f3\u017aniej dotyczy\u0107 kolejnej p\u0142yty Lennoxa, kt\u00f3ra po\u0142\u0105czy w sobie wszystkie najlepsze cechy obu ostatnich.<\/p>\n

\"\"<\/a>PANDA BEAR „Tomboy”<\/strong>
\nPaw Tracks 2011
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Surfers Hymn”, „Last Night at the Jetty”, „Drone”, „Friendship Bracelet”, „Afterburner”. \u015alicznie wydana rzecz, podobnie jak poprzedzaj\u0105ce j\u0105 single. <\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Panda Bear – Last Night At The Jetty<\/a> by bigasslens<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ta niepozorna muzyka prawie zniszczy\u0142a poprzedni wpis. Poprawiany kilkana\u015bcie razy, ci\u0105gle osuwa\u0142 si\u0119 w be\u0142kot z pogranicza jawy i snu, bo pisz\u0105c go, s\u0142ucha\u0142em nowej p\u0142yty Panda Bear i odp\u0142ywa\u0142em my\u015blami zupe\u0142nie gdzie indziej. Oczywi\u015bcie, r\u00f3wnie dobrze zawini\u0107 mog\u0142a deprywacja snu zwi\u0105zana z posiadaniem m\u0142odego potomstwa. Ale \u0142atwo mi uwierzy\u0107 w wersj\u0119, \u017ce to jednak […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,372,120,7,435],"tags":[542],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/688"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=688"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/688\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":698,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/688\/revisions\/698"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=688"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=688"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=688"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}