{"id":69,"date":"2010-05-28T16:45:44","date_gmt":"2010-05-28T14:45:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=69"},"modified":"2010-05-28T17:03:07","modified_gmt":"2010-05-28T15:03:07","slug":"kill-kill-kill","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/05\/28\/kill-kill-kill\/","title":{"rendered":"Kill Kill Kill"},"content":{"rendered":"

Zbyt d\u0142ugie (i z\u0142e) towarzystwo gry „Bad Company 2” sprawi\u0142o, \u017ce w kwestiach zabijania i niszczenia jestem stosunkowo na bie\u017c\u0105co, proponuj\u0119 dzi\u015b zatem kr\u00f3tki s\u0142owniczek*:<\/p>\n

Killmat <\/strong>– klimat na zabijanie;<\/p>\n

Killmata <\/strong>– specjalna przystawka do konsoli pozwalaj\u0105ca na wdeptywanie w ziemi\u0119 uprzednio odstrzelonych wrog\u00f3w;<\/p>\n

Killka <\/strong>– klika (z\u0142o\u017cona z kilku os\u00f3b) zajmuj\u0105ca si\u0119 odstrzeliwaniem przeciwnik\u00f3w w grach sieciowych;<\/p>\n

Killar <\/strong>– znany kompozytor muzyki do strzelanek;<\/p>\n

Manekill <\/strong>– kszta\u0142t cz\u0142owieka, do kt\u00f3rego mo\u017cna strzela\u0107 bez wyrzut\u00f3w sumienia;<\/p>\n

Killogram<\/strong> – specjalna jednogramowa kula, wyj\u0105tkowo lekka, ale za to prowadz\u0105ca do wyj\u0105tkowo ci\u0119\u017ckich obra\u017ce\u0144;<\/p>\n

Killometr <\/strong>– 1000 m po trupach do celu;<\/p>\n

Kill <\/strong>– cz\u0119\u015b\u0107 statku, pod kt\u00f3r\u0105 l\u0105duj\u0105 zrzucane z niego zw\u0142oki pakowane w foliowe worki (vide „Dexter”);<\/p>\n

Killmatyzacja <\/strong>– zabija powoli, szczeg\u00f3lnie alergik\u00f3w;<\/p>\n

Fakill <\/strong>– niezupe\u0142nie fakir, skoro si\u0119 zabi\u0142 (a wcze\u015bniej g\u0142o\u015bno krzykn\u0105\u0142 „fuck!”);<\/p>\n

Tekilla <\/strong>– skr\u00f3t zawo\u0142ania: Te, zab\u00f3jca, chod\u017a si\u0119 napi\u0107;<\/p>\n

Killt <\/strong>– ofiara zab\u00f3jstwa w Szkocji;<\/p>\n

Killer <\/strong>– zab\u00f3jczo dobra p\u0142yta, na przyk\u0142ad „Steal Your Face” ameryka\u0144skiej grupy Mi Ami<\/strong>, kt\u00f3ra czerpi\u0105c z wzorc\u00f3w Sonic Youth i grup hardcore’owych (Fugazi) oraz rytmiki afryka\u0144skiej chcia\u0142aby najwyra\u017aniej (mimo tytu\u0142\u00f3w w stylu „Latin Lover” albo „Dreams”) zniszczy\u0107 ha\u0142asem i wokalami przypominaj\u0105cymi op\u0119ta\u0144cze j\u0119ki wszystko dooko\u0142a, co zreszt\u0105 sugeruje zniszczony portret Boba Marleya na ok\u0142adce z przodu i zniszczony wizerunek Jerry’ego Garcii z ty\u0142u. <\/br><\/p>\n

\"\"<\/a>MI AMI „Steal Your Face”<\/strong>
\nThrill Jockey
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Harmonics (Genius of Love)”, „Native Americans (Born In The U.S.A.)”<\/br><\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object>
\n<\/br>
\n*Inspiracji Schroniskiem dla s\u0142\u00f3w<\/a> nie ukrywam<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zbyt d\u0142ugie (i z\u0142e) towarzystwo gry „Bad Company 2” sprawi\u0142o, \u017ce w kwestiach zabijania i niszczenia jestem stosunkowo na bie\u017c\u0105co, proponuj\u0119 dzi\u015b zatem kr\u00f3tki s\u0142owniczek*: Killmat – klimat na zabijanie; Killmata – specjalna przystawka do konsoli pozwalaj\u0105ca na wdeptywanie w ziemi\u0119 uprzednio odstrzelonych wrog\u00f3w; Killka – klika (z\u0142o\u017cona z kilku os\u00f3b) zajmuj\u0105ca si\u0119 odstrzeliwaniem przeciwnik\u00f3w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,7,4],"tags":[75,74],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/69"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=69"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/69\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=69"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=69"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=69"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}