![\"tymon_rocknroll\"](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/10\/tymon_rocknroll.jpg\")
<\/a>TYMON & TRANSISTORS „Rock’n’roll”<\/strong>\nAgora 2014, 6\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Space Oddity”, „Come As You Are”.
\nCho\u0107 to zestaw cover\u00f3w (wykonawc\u00f3w konsekwentnie uznawanych przez Tymona Tyma\u0144skiego za punkty odniesienia, m.in. The Beatles, Joy Division), m\u00f3wi o g\u0142\u00f3wnym bohaterze tej p\u0142yty wi\u0119cej ni\u017c jego autorskie zestawy. M\u00f3wi mianowicie to, \u017ce spowa\u017cnia\u0142. To jedna z niewielu p\u0142yt Tymona nagrana bez dystansu czy zgrywy, cho\u0107by w minimalnym zakresie. Piosenki zosta\u0142y ukochane, ich wersje przedstawione z ca\u0142\u0105 pieczo\u0142owito\u015bci\u0105, i nawet je\u015bli id\u0105 w wolty stylistyczne – np. jazzowe „Come As You Are” Nirvany czy elektroniczny, samplowu „Autopilot” Queens of the Stone Age – to r\u00f3\u017cnica konwencji nie ma nas rozbawi\u0107, co najwy\u017cej zabawi\u0107. Liczni go\u015bcie – Natalia Przybysz, Wojciech Waglewski, Katarzyna Nosowska – tym razem s\u0142u\u017c\u0105 raczej utrzymaniu si\u0119 w stylistycznych ramach profesjonalnego wykonania, pod tym wzgl\u0119dem to antyteza luzackiego zgromadzenia na parodystycznej p\u0142ycie „P.O.L.O.V.I.R.U.S” Kur.<\/p>\n
Przed Wszystkim \u015awi\u0119tymi ta \u0142opata brzmi mo\u017ce nieco mroczniej ni\u017c zwykle, ale druga dziesi\u0105tka premier z okolic pa\u017adziernika czeka. P\u0142yty z\u0142e, dobre, przeci\u0119tne, zaskakuj\u0105ce, przewidywalne, \u0142adne, brzydkie i nijakie. W skr\u00f3cie cho\u0107by, \u017ceby zasygnalizowa\u0107 rozmiary tego jesiennego wysypu nowo\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6976,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,48,18,12,3,312,120,556,1660,557],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6956"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6956"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6956\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6988,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6956\/revisions\/6988"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6976"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6956"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6956"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6956"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/a>SPYRA „Staub”<\/strong>
\nButterfly Collectors 2014, 7\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>ciep\u0142ego brzmienia starych syntezator\u00f3w, to robi r\u00f3\u017cnic\u0119. „Ecce homo”, je\u015bli chodzi o konkretne utwory.
\nWolfram Spyra to dawny partner muzyczny Pete’a Namlooka, nieco m\u0142odszy od tego wa\u017cnego artysty sceny ambient. Tu Spyra prezentuje si\u0119 w syntezatorowych podr\u00f3\u017cach w najlepszym stylu szko\u0142y berli\u0144skiej. Ciep\u0142e brzmienia, pi\u0119kne modulacje, ca\u0142o\u015b\u0107 oparta na sekwencjach syntezatorowych, w du\u017cej mierze generowanych na odkurzonym, prostym Rolandzie Juno 6. S\u0142ycha\u0107 tu zdecydowanie nowsze instrumenty, np. u\u017cywanego w finale „Staub” Kaoss Pada. Ale i stare pog\u0142osy, brzmienie analogowe (z nieod\u0142\u0105cznym szumem w tle), no i kultur\u0119 pracy z nieco innej epoki. <\/p>\n<\/a>JAZZPOSPOLITA „Jazzpo!”<\/strong>
\nPostpost 2014, 8\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Lot”, „Dobrze jest mie\u0107 odznak\u0119”.
\n\u015awiat bywa zaskakuj\u0105cy, co potwierdza przypadek Jazzpospolitej, eklektycznej brzmieniowo grupy, kt\u00f3ra teoretycznie – mocno ukochana przez krytyk\u0119 na pocz\u0105tku kariery – powinna si\u0119 przesta\u0107 rozwija\u0107 i osi\u0105\u015b\u0107 na laurach. Tymczasem wyda\u0142a najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0119 w dyskografii, z tematami fortepianowymi i gitarowymi, kt\u00f3re lokuj\u0105 j\u0105 gdzie\u015b pomi\u0119dzy Jaga Jazzist a Contemporary Noise. A do takiej, nieco pachn\u0105cej romantyzmem, melodyjnej stylistyki z pogranicza jazzu mam zwyczajnie s\u0142abo\u015b\u0107. Nie jest to album odkrywczy, nie jest modny, ma ma\u0142y wsp\u00f3\u0142czynnik \u201acool\u2019 przy sporej muzykalno\u015bci, dobrej produkcji (Jan Smoczy\u0144ski) i oparciu na coraz lepszej technice. Mo\u017ce wi\u0119c zbiera\u0107 z\u0142e recenzje, kt\u00f3rymi jednak nie nale\u017cy si\u0119 przesadnie przejmowa\u0107 i trzeba sprawdzi\u0107 samemu.<\/p>\n<\/a>ARETHA FRANKLIN „Sings the Great Diva Classics”<\/strong>
\nRCA 2014, 5\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Na pewno mo\u017cna.
\nJedna z ostatnich wielkich \u017cyj\u0105cych wokalistek soulowych zbiera gwarancje emerytalne, czyli – jak wcze\u015bniej cho\u0107by Rod Stewart – zarabia na standardowym repertuarze, nie stroni\u0105c przy tym od wsp\u00f3\u0142czesnych standard\u00f3w: „Rolling in the Deep” z repertuaru Adele czy „No One” Alicii Keys. To niebezpieczne zaj\u0119cie, bo stawia utytu\u0142owan\u0105 Franklin, punkt odniesienia dla \u015bpiewaj\u0105cej covery m\u0142odzie\u017cy, po przeciwnej stronie – niemal\u017ce w roli uczestniczki talent show. Ka\u017c\u0105c jej stan\u0105\u0107 w szranki z dzisiejszym wypolerowanym popem. Ja bym si\u0119 na miejscu starszej pani w ten spos\u00f3b nie bawi\u0142, bo efekt jest taki, \u017ce „Rolling…” nie robi na mnie nawet w po\u0142owie tak dobrego wra\u017cenia jak orygina\u0142, a zaczynam w tej wersji s\u0142ysze\u0107 przyzwyczajenia do ozdobnik\u00f3w charakterystyczne dla innej epoki. Z ca\u0142ym szacunkiem i sympati\u0105 dla divy.<\/p>\n<\/a>WOJTEK TRACZYK „Dzi\u0119kuj\u0119, dobrze”<\/strong>
\nUZF Records 2014, 7\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Dom”, „Za\u0107mienie”.
\nZapracowany muzyk drugiego planu, czyli \u015bwietny (kontra)basista Wojtek Traczyk (Gaba Kulka, Muzykoterapia, Tworzywo Sztuczne itd.), wychodzi na solo. Z interesuj\u0105cym materia\u0142em, w kt\u00f3rym, je\u015bli czasem co\u015b mi zawadza\u0142o, to tylko niebezpiecznie surowe wokale – blisko i z ekspozycj\u0105 wszelkich niedoci\u0105gni\u0119\u0107. Mo\u017ce mia\u0142o by\u0107 w stron\u0119 Wyatta, mo\u017ce niedba\u0142o\u015bci, mo\u017ce lekkiego nadpsucia? Nie wiem. Je\u015bli to ostatnie, to w sumie mo\u017ce i przyci\u0105ga uwag\u0119. To nie „Voice of Poland”, doce\u0144my elegancj\u0119 i oszcz\u0119dno\u015b\u0107 \u015brodk\u00f3w, wreszcie kompozycje Traczyka, kt\u00f3re spokojnie m\u00f3g\u0142by zacz\u0105\u0107 sprzedawa\u0107 m\u0142odszym kolegom. Przypomina mi to dobrymi cechami cho\u0107by dzia\u0142ania Jacka Lachowicza. A reszta element\u00f3w tej \u015bmia\u0142ej p\u0142yty? Dzi\u0119kuj\u0119, dobrze.<\/p>\n<\/a>DR MISIO „Pogo”<\/strong>
\nUniversal 2014, 5\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Pedagogika”.
\nPoprzednia p\u0142yta mn\u0105, najog\u00f3lniej m\u00f3wi\u0105c, nie wstrz\u0105sn\u0119\u0142a, ta od strony muzycznej podoba mi si\u0119 nieco bardziej. Jest bardziej sp\u00f3jna, gra zesp\u00f3\u0142, a Jakubik albo coraz lepiej gra t\u0119 rol\u0119, albo gra\u0107 ju\u017c – po d\u0142ugim koncertowym przetarciu – przesta\u0142. Cho\u0107 lekka pretensja w niekt\u00f3rych tekstach wywo\u0142uje skojarzenia z Com\u0105, a to w pewnym sensie skojarzenia r\u00f3wnie\u017c aktorskie. G\u00f3r\u0105 pozostaje tu „Pedagogika” \u015awietlickiego – i na poziomie tekstu, i ekspresji wokalnej lidera. Zabawny przypadek: druga p\u0142yta, ale wszystkim uczestnikom projektu bez pytania o wiek daliby\u015bcie wi\u0119cej. Od razu s\u0142ycha\u0107, \u017ce oldboje dla oldboj\u00f3w.<\/p>\n<\/a>O’DEATH „Out of Hands We Go”<\/strong>
\nNorthern Spy 2014, 6\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Roam”, „Wait for Fire”, „Apple Moon”.
\nKupowanie p\u0142yt po wytw\u00f3rni (w tym wypadku Northern Spy) nie zawsze pop\u0142aca. O’Death prowadzeni przez Grega Jamie (gitara, \u015bpiew) to zesp\u00f3\u0142 z kr\u0119gu folk-rocka z lekko mrocznymi inklinacjami. Zbieraj\u0105 niez\u0142e recenzje w rodzinnej Ameryce, ale z mojej perspektywy to druga liga, kt\u00f3r\u0105 jesieni\u0105 przysypi\u0105 lepsi. Przede wszystkim zar\u00f3wno same kompozycje, jak i strona wykonawcza, wydaj\u0105 mi si\u0119 troch\u0119 schematyczne. 3-4 piosenki do zgrania, reszt\u0119 niestety zapomina si\u0119 b\u0142yskawicznie. Zbyt \u015brednie, \u017ceby si\u0119 pastwi\u0107, zbyt \u015brednie, by z tym \u017cy\u0107. <\/p>\n<\/a>THURSTON MOORE „The Best Day”<\/strong>
\nMatador 2014, 8\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Speak to the Wild”, „Forevermore”, „Grace Lake”.
\nSonic Youth na autopilocie. Samo si\u0119 w\u0142\u0105cza w r\u00f3\u017cnych dzia\u0142aniach dawnych cz\u0142onk\u00f3w. A to chyba najbli\u017cszy estetyce SY album Thurstona Moore’a, z dwoma d\u0142ugimi utworami na pocz\u0105tek i \u017celazn\u0105 dyscyplin\u0105 w grze Steve’a Shelleya na perkusji, kt\u00f3ry zachowuje si\u0119 dok\u0142adnie jak w rodzimej formacji. Nie inaczej z Moore’em. Najlepszym momentem wydaje si\u0119 rozci\u0105gni\u0119ta piosenka „Forevermore”, do\u015b\u0107 chyba osobista, gdy chodzi o tekst, tylko czy to o pokazanej na ok\u0142adce matce, czy o kochance, albo by\u0142ej \u017conie? Muzycznie ca\u0142o\u015b\u0107 por\u00f3wnywana bywa z „Sonic Nurse”, ale moim zdaniem bardziej ko\u0144c\u00f3wka lat 80., no i jednak oczko ni\u017cej na skali ni\u017c \u00f3wczesne albumy. Cho\u0107 du\u017co przyjemno\u015bci ta p\u0142yta przynosi bez w\u0105tpienia<\/p>\n<\/a>STEVE REICH „Radio Rewrite”<\/strong>
\nNonesuch 2014, 6\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Electric Counterpoint”.
\nNow\u0105 p\u0142yt\u0119 Reicha kupi\u0107 nale\u017cy ze wzgl\u0119du na gitarowy „Electric Counterpoint” w wykonaniu Jonny’ego Greenwooda. \u015awietn\u0105 i moim zdaniem rywalizuj\u0105c\u0105 \u015bmia\u0142o z klasyczn\u0105 wersj\u0105 Pata Metheny’ego – cho\u0107 zupe\u0142nie inn\u0105, bardziej mi\u0119kk\u0105, zagran\u0105 z wyczuwalnym pod matematycznymi repetycjami rytmicznym feelingiem z kr\u0119gu bluesa\/reggae. Ale zarazem bardziej, hm, elektryczn\u0105. Nowej p\u0142yty Reicha nie nale\u017cy za to kupowa\u0107 ze wzgl\u0119du na nowy utw\u00f3r „Radio Rewrite”, w kt\u00f3rym nie ma ani ciekawej obr\u00f3bki zapowiadanych temat\u00f3w z Radiohead, ani udanej nowej kompozycji Reicha. <\/p>\n<\/a>LAETITIA SADIER „Something Shines”<\/strong>
\nDrag City 2014, 6\/10 \u266b<\/a>
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: „The Milk of Human Tenderness”.
\nNa solowej p\u0142ycie dawnej (wsp\u00f3\u0142)liderki nieod\u017ca\u0142owanego Stereolab niby wszystko jest takie samo jak na dawnych p\u0142ytach tego zespo\u0142u. Pl\u0105saj\u0105cy bas, eteryczne wokale, tak\u017ce po francusku, wreszcie syntezatory, nawet orkiestrowe aran\u017ce jak z lat 60. A jednak nic z tego nie jest u\u0142o\u017cone z tak\u0105 dyscyplin\u0105 jak w Stereolab. Melodie s\u0105 rozwleczone, rytmika si\u0119 roz\u0142azi, instrument\u00f3w jest za du\u017co, a pojawiaj\u0105cy si\u0119 tu w\u0142oscy muzycy ewidentnie nale\u017c\u0105 do jakiego\u015b klubu starego Stereolab. Cho\u0107 i to, co z tego zostaje, wystarczy\u0142o, by mnie – jako mi\u0142o\u015bnika tej formacji – zatrzyma\u0107 przy nowej Sadier cho\u0107 na chwil\u0119. Bo \u0142adne to jest w dalszym ci\u0105gu. Chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107: ciszej nad t\u0105 trumn\u0105, ale w wypadku zespo\u0142u, kt\u00f3rego karier\u0119 zako\u0144czy\u0142 zupe\u0142nie realny zgon troch\u0119 si\u0119 to nie godzi. Poza tym ten wpis trafi do blogosfery na czas, gdy \u015bwiat jedzie zapala\u0107 znicze, a nie s\u0142ucha\u0107 muzyki, wi\u0119c mo\u017ce i tak b\u0119dzie cicho. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"