{"id":700,"date":"2011-05-04T15:27:19","date_gmt":"2011-05-04T13:27:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=700"},"modified":"2011-05-04T15:44:48","modified_gmt":"2011-05-04T13:44:48","slug":"i-po-swietach-do-uslyszenia-w-polsce-cd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/05\/04\/i-po-swietach-do-uslyszenia-w-polsce-cd\/","title":{"rendered":"I po \u015bwi\u0119tach (do us\u0142yszenia w Polsce cd.)"},"content":{"rendered":"

Nie ma nic bardziej krzepi\u0105cego ni\u017c s\u0142ucha\u0107 w Dniu Flagi polskiego Walijczyka rozpaczaj\u0105cego, \u017ce „No more whisky”. No pewnie, \u017ce no more – tu si\u0119 co innego pije, nawet w \u015bwi\u0119ta. Wychowany na p\u0142ycie „Helicopters”, Johna Portera<\/strong> zawsze odbiera\u0142em jako pozytywny przypadek zainteresowania naszym zagubionym muzycznie krajem – przynajmniej dop\u00f3ki nie u\u015bwiadomi\u0142em sobie, jaka konkurencja (a wi\u0119c i szanse na karier\u0119) panuje na scenie muzycznej w jego rodzinnej Walii. Tegoroczny solowy album Portera pozostaje blisko blues-pop-rockowej stylistyki wypracowanej na pocz\u0105tku pracy z Anit\u0105 Lipnick\u0105, jeszcze z udzia\u0142em Chrisa Eckmana z The Walkabouts (cho\u0107 nad nowymi nagraniami czuwa\u0142 Phill Brown). Z poprawk\u0105 na \u015blady Neila Younga i Springsteena. No i mocnymi ca\u0142y czas nalecia\u0142o\u015bciami Nicka Cave’a. Reakcja mojej \u017bony? „Co to leci? Poczekaj… Je\u015bli kto\u015b a\u017c tak przypomina Nicka Cave’a, to musi to by\u0107… John Porter?”. „Back In Town” to rasowo brzmi\u0105ce utwory, cho\u0107 ju\u017c bez wzlot\u00f3w znanych z wydawnictw z AL. Mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107, ale niewiele to wnosi i niczego nowego o Porterze z tej p\u0142yty – cho\u0107 teoretycznie jest najbardziej osobista w dorobku – si\u0119 nie dowiedzia\u0142em.<\/p>\n

\"\"<\/a>JOHN PORTER „Back In Town”<\/strong>
\nAgora 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107<\/strong>: Springsteenowskiego „Tired On The Way”.<\/p>\n

Nie rozumiem, sk\u0105d por\u00f3wnania muzyki Grabka<\/strong> z nagraniami Thoma Yorke’a, kt\u00f3re chyba bardziej szkodz\u0105 ni\u017c pomagaj\u0105 odbiorowi tej p\u0142yty (jedyny utw\u00f3r, gdzie s\u0142ycha\u0107 TY, to „So Vulgar”). Ale „8” co\u015b w sobie na pewno ma, o czym \u015bwiadczy ju\u017c sam fakt zainteresowania tym albumem w\u015br\u00f3d moich koleg\u00f3w z redakcji. Mnie p\u0142yta Grabka – multiinstrumentalisty, skrzypka, performera elektronicznego (tak si\u0119 przedstawia tutaj<\/a>) dzieli dok\u0142adnie na dwie cz\u0119\u015bci.
\nPierwsza cz\u0119\u015b\u0107 mnie m\u00f3wi, \u017ce nie podoba jej si\u0119 zmanierowany wokal, pewna jednostajno\u015b\u0107 elektroniki w wydaniu Wojciecha Grabka. Nine Inch Nails nigdy nie by\u0142o moim ulubionym zespo\u0142em, a \u0142\u0105czenie tego z jakimi\u015b etnicznymi wp\u0142ywami to te\u017c nie moja para kaloszy. Druga cz\u0119\u015b\u0107 utrzymuje, \u017ce skrzypce dodaj\u0105 charakteru tym bezdusznym elektronicznym bitom i mo\u017ce nawet wprowadzaj\u0105 ciekawy dysonans. Mieszanina fascynacji i odrazy nie opuszcza\u0142a mnie za ka\u017cdym razem, gdy si\u0119ga\u0142em po ten album. Fortepianowa koda „In Time” raczej mnie odstrasza\u0142a. Fina\u0142 otwarciowego „Matters Not” – zaskakiwa\u0142 pozytywnie. Nie jestem w stanie przebrn\u0105\u0107 przez \u015bpiewany z depresyjn\u0105 manier\u0105 „You Care”, za to „Indian Summer” kupi\u0142em za pierwszym przes\u0142uchaniem. Zawsze co\u015b.<\/p>\n

\"\"<\/a>GRABEK „8”<\/strong>
\nPolskie Radio 2011 (od 2010 dost\u0119pne jako plik cyfrowy)
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Matters Not”, „101010”, „Indian Summer (Year 8)”, „So Vulgar”.<\/p>\n

Na koniec wisienka na torcie, czyli wyd\u0142u\u017cona do rozmiar\u00f3w LP (jakkolwiek to zabrzmi takie by\u0142y losy tego materia\u0142u) EP-ka lubelskiego duetu B.R.O.<\/strong>, czyli kuzyn\u00f3w Kuby i Konrada Zamojskich. Rzecz dosta\u0142em (dos\u0142ownie – patrz notka na ko\u0144cu) w sklepie Side One przy okazji wizyty na Record Store Day i do tej pory ju\u017c par\u0119 razy zd\u0105\u017cy\u0142em, z rosn\u0105cym zaskoczeniem, przes\u0142ucha\u0107. Po pierwsze, wszelkie t\u0142umaczenia o tym, \u017ce to odpowied\u017a na Skalpela, okaza\u0142y si\u0119 nieprzesadzone. Ba, jest to odpowied\u017a r\u00f3wnie\u017c krojona z sampli, by\u0107 mo\u017ce nawet z tych samych p\u0142yt, ale prowadz\u0105ce w nieco inne rejony – bardziej skoncentrowana na eksponowaniu melodii, ciekawych sol\u00f3wek, ni\u017c na rytmie. P\u0142yty Skalpela s\u0105 przy B.R.O. wr\u0119cz minimalistyczne. Czy to wada, czy zaleta – ka\u017cdy sobie sam odpowie. Mnie ta wra\u017cliwo\u015b\u0107 lubelskiego duetu, id\u0105ca w stron\u0119 The Cinematic Orchestra, a momentami (szczeg\u00f3lnie na do\u0142\u0105czonych remiksach) w kierunku eksperymentu, odpowiada bardzo. To jeszcze nie ta produkcja, gdy chodzi o wyko\u0144czenie – nie ta dynamika, zlewaj\u0105 si\u0119 tu troch\u0119 instrumenty i plany – ale ile jest pomys\u0142\u00f3w i smaku w tym wszystkim, to tylko posiadacze tej p\u0142yty wiedz\u0105. <\/p>\n

\"\"<\/a>B.R.O. „Analog People on Proxima Centauri”<\/strong>
\nSo Far Unknown 2010\/2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Nie do\u015b\u0107, \u017ce pos\u0142ucha\u0107, to jeszcze poszuka\u0107 w dobrych sklepach, bo t\u0119 p\u0142yt\u0119 (na CD, w \u0142adnej ok\u0142adce z tektury) rozdawano jeszcze w kwietniu za darmo. Szczeg\u00f3\u0142y tutaj<\/a>.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> B.R.O. – Proxima Centauri<\/a> by exportlabel<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma nic bardziej krzepi\u0105cego ni\u017c s\u0142ucha\u0107 w Dniu Flagi polskiego Walijczyka rozpaczaj\u0105cego, \u017ce „No more whisky”. No pewnie, \u017ce no more – tu si\u0119 co innego pije, nawet w \u015bwi\u0119ta. Wychowany na p\u0142ycie „Helicopters”, Johna Portera zawsze odbiera\u0142em jako pozytywny przypadek zainteresowania naszym zagubionym muzycznie krajem – przynajmniej dop\u00f3ki nie u\u015bwiadomi\u0142em sobie, jaka konkurencja […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,48,18,486,308,3,485,120,107,7,435],"tags":[573,572,571],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/700"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=700"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/700\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":775,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/700\/revisions\/775"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=700"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=700"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=700"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}