{"id":7037,"date":"2014-11-10T11:46:57","date_gmt":"2014-11-10T10:46:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7037"},"modified":"2014-11-10T22:19:59","modified_gmt":"2014-11-10T21:19:59","slug":"odhaczono-nowa-plyta-pink-floyd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/11\/10\/odhaczono-nowa-plyta-pink-floyd\/","title":{"rendered":"Odhaczono: nowa p\u0142yta Pink Floyd"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b wychodzi nowa p\u0142yta Pink Floyd<\/strong>. W kr\u00f3tkiej recenzji z papierowych \u0142am\u00f3w<\/a> pisa\u0142em o tym, jaki szmat czasu up\u0142yn\u0105\u0142 od poprzedniej. Ca\u0142e pokolenie wychowa\u0142o si\u0119 z prze\u015bwiadczeniem o tym, \u017ce PF to grupa starszych pan\u00f3w, kt\u00f3rzy dawno temu wydawali p\u0142yty. Gdy si\u0119 ukazywa\u0142 album „The Division Bell”, dotychczas najgorsza p\u0142yta w katalogu zespo\u0142u, internet wchodzi\u0142 dopiero na Polskie uczelnie, Kurt Cobain szykowa\u0142 si\u0119 do pope\u0142nienia samob\u00f3jstwa, premier Waldemar Pawlak promowa\u0142 kolorowe garnitury i kultur\u0119 disco polo, a w telewizji emitowano w\u0142a\u015bnie pierwszy odcinek teleturnieju „Jeden z dziesi\u0119ciu”. Teraz do\u015bwiadczenie pt. „nowa p\u0142yta Pink Floyd” b\u0119dzie udzia\u0142em tej generacji. O ile generacja je zauwa\u017cy.<\/p>\n

Mo\u017cna oczywi\u015bcie to do\u015bwiadczenie eon\u00f3w czasu rozszerzy\u0107 na reszt\u0119 dorobku brytyjskiej grupy. 27 lat min\u0119\u0142o od wcze\u015bniejszego albumu „A Momentary Lapse of Reason”, moim zdaniem ostatniego, kt\u00f3ry pokazywa\u0142 realne ambicje, ch\u0119\u0107 rywalizacji ze sk\u0142\u00f3conym z reszt\u0105 grupy eks-liderem Rogerem Watersem. I pierwszego, kt\u00f3ry sam odbiera\u0142em „na bie\u017c\u0105co”. Wtedy bohaterem polskich skok\u00f3w narciarskich by\u0142 Piotr Fijas, w Wielkiej Brytanii rz\u0105dzi\u0142a Margaret Thatcher, a Oscara dosta\u0142 film „Pluton”. Z kolei od ostatniej naprawd\u0119 znacz\u0105cej i nagranej w pe\u0142nym, czteroosobowym sk\u0142adzie p\u0142yty Pink Floyd, „The Wall”, min\u0119\u0142o lat 35. Gdy wychodzi\u0142a, Jan Pawe\u0142 II odby\u0142 w\u0142a\u015bnie pierwsz\u0105 pielgrzymk\u0119 do Polski, wykonano u nas ostatni\u0105 kar\u0119 \u015bmierci<\/del>, a do kin wesz\u0142a pierwsza (!) cz\u0119\u015b\u0107 „Mad Maxa”.<\/p>\n

\"pf_endless\"<\/a><\/p>\n

W wypadku „The Endless River” mamy wi\u0119c do czynienia z wydarzeniem – w troch\u0119 innym znaczeniu ni\u017c zwykle – epokowym. Czyli przydarzaj\u0105cym si\u0119 raz na epok\u0119. \u017byj\u0105cy cz\u0142onkowie PF – David Gilmour i Nick Mason – postanowili, jak to bywa\u0142o ju\u017c w tradycji grupy („Wish You Were Here”) uhonorowa\u0107 albumem pami\u0119\u0107 zmar\u0142ego (czy po prostu by\u0142ego) cz\u0142onka, Richarda Wrighta. Ekshumowali wi\u0119c zawarto\u015b\u0107 wielomiesi\u0119cznych sesji albumu „The Divison Bell” i postanowili niewykorzystane elementy u\u0142o\u017cy\u0107 w jedn\u0105 w miar\u0119 sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, powoduj\u0105c tym samym, \u017ce Wright doczeka\u0142 si\u0119 po\u015bmiertnego wyst\u0119pu. Nie mogli poprosi\u0107 o projekt ok\u0142adki Storma Thorgersona (umar\u0142 rok temu), zam\u00f3wili wi\u0119c ok\u0142adk\u0119 u jego partnera z firmy Hipgnosis Aubreya Powella, kt\u00f3ry z kolei wykorzysta\u0142 do\u015b\u0107 kiczowaty projekt Ahmeda Emada Eldina, fana Pink Floyd, kt\u00f3ry urodzi\u0142 si\u0119 w roku 1995, b\u0119dzie to wi\u0119c pierwsza jego p\u0142yta Pink Floyd za \u017cycia i w dodatku od razu p\u0142yta wykorzystuj\u0105ca jego ok\u0142adk\u0119. <\/p>\n

To w\u0142a\u015bciwie prawie wszystko, co trzeba wiedzie\u0107 o stronie technicznej. O jednej istotnej sprawie wspomn\u0119 nieco dalej. Teraz s\u0142\u00f3wko o repertuarze tej prawdopodobnie po\u017cegnalnej i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nowej najs\u0142abszej p\u0142ycie z repertuarem Pink Floyd. Nazywanej przez Masona albumem ambient, co dowodzi tego, \u017ce poj\u0119cie „ambientu” – spopularyzowane ledwie kilka album\u00f3w PF temu – pozostaje dla dw\u00f3ch \u017cyj\u0105cych Floyd\u00f3w czym\u015b nowym i niezrozumia\u0142ym. G\u0142\u00f3wnym zwi\u0105zkiem z ambientem pozostaje fakt, \u017ce Phil Manzanera, jeden z producent\u00f3w albumu, gra\u0142 kiedy\u015b z Brianem Eno w jednym zespole. 18 utwor\u00f3w na „TER” to w wi\u0119kszo\u015bci kr\u00f3tkie utwory instrumentalne, na ko\u0144cu jedna s\u0142aba piosenka „Louder Than Words”, po drodze jeszcze odprysk „Keep Talking” w postaci „Talkin\u2019 Hawkin'” z dalsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 nagrania syntezatora mowy Stephena Hawkinga. Nie s\u0105 to jednak utwory o charakterze ambientowym, ale miniatury poprowadzone z regu\u0142y partiami gitarowymi Gilmoura, kt\u00f3rego p\u00f3\u017any styl bywa cukierkowy i cz\u0119sto do\u015b\u0107 niezno\u015bny cho\u0107by w por\u00f3wnaniu z pomys\u0142ami, kt\u00f3re mia\u0142 jeszcze na etapie „Sorrow”. To bardziej sol\u00f3wki ni\u017c zbudowane, przemy\u015blane melodie. Towarzyszy im mocna gra Masona z charakterystycznym rodzajem przej\u015b\u0107 na tom-tomach, jakie pami\u0119tamy jeszcze z koncertu w Pompejach i wcze\u015bniej – bodaj jedyna niezmienna cz\u0119\u015b\u0107 brzmienia Pink Floyd. Barwy klawiszowe Wrighta zdecydowanie przypominaj\u0105 to, z czym mieli\u015bmy do czynienia w ko\u0144cu lat 70., by nie powiedzie\u0107: to, co by\u0142o na „The Division Bell”, bo to skojarzenie do\u015b\u0107 banalne. S\u0142owem: organy Hammonda plus klawiatura Kurzweila (plus jeszcze fortepianowy utw\u00f3r „Anisina”, kt\u00f3ry by\u0142by oryginalny, gdyby nie wie\u0144czy\u0142o go kolejne solo Gilmoura). Ta p\u0142yta jest – to s\u0142ycha\u0107 w ka\u017cdym momencie – odrzutem z sesji „TDB”. <\/p>\n

Jednocze\u015bnie jest jednak „The Endless River” rodzajem – jak to sobie pozwoli\u0142em uj\u0105\u0107 – katalogu link\u00f3w do starego dorobku grupy. Przynosi g\u0142\u00f3wnie szereg introdukcji, rzadko jednak wie\u0144czonych jakim\u015b groove’em, jak to wcze\u015bniej bywa\u0142o. Zawiera te\u017c drobne odniesienia do „Shine On You Crazy Diamond” z p\u0142yty „Wish You Were Here”, wsp\u00f3\u0142komponowanej ju\u017c przez stopniowo nabieraj\u0105cego na znaczeniu Gilmoura i wyznaczaj\u0105cej p\u00f3\u017aniej – pompatyczny inaczej – kierunek album\u00f3w bez Watersa. Ba, nawet odniesie\u0144 do albumu „The Wall” z nie\u015bmiertelnym chwytem z przyt\u0142umion\u0105 i zdelayowan\u0105 gitar\u0105 a la „Another Brick in the Wall” z abecad\u0142a dzisiejszego gitarzysty („Allons-y”). Pocz\u0105tek p\u0142yty (notabene bardzo s\u0142aby na poziomie kompozycji „Things Left Unsaid”) i ko\u0144c\u00f3wka („Louder Than Words”) to o tyle ciekawa klamra pod wzgl\u0119dem brzmie\u0144 gitarowych, \u017ce Gilmour przypomina tu rzeczywistego prekursora ambientu i koleg\u0119 z prog-sceny ze starych czas\u00f3w, czyli Steve’a Hillage’a. Tego ostatniego warto by by\u0142o zreszt\u0105 pos\u0142ucha\u0107 jeszcze raz, poszukuj\u0105c jakiego\u015b wp\u0142ywu na brzmienie Floyd\u00f3w. <\/p>\n

Ca\u0142e to poszukiwanie odniesie\u0144 zar\u00f3wno w tw\u00f3rczo\u015bci Floyd\u00f3w, jak i innych zespo\u0142\u00f3w sceny psychodelicznej (kto dzi\u015b pami\u0119ta, \u017ce na niej zaczynali!) i progresywnej, zabawi z pewno\u015bci\u0105 zagorza\u0142ych fan\u00f3w. Oni te\u017c p\u00f3jd\u0105 do sklepu po fizyczne wydawnictwo. Bo tu si\u0119 zamyka sprawa nowej p\u0142yty Floyd\u00f3w.<\/p>\n

Ot\u00f3\u017c „The Endless River” wychodzi od razu w czterech do\u015b\u0107 audiofilskich z natury formatach (elegancko wydane CD, podw\u00f3jny LP w wersji gatefold, CD z DVD z d\u017awi\u0119kiem 24 bit, no i CD z Blu-Rayem z d\u017awi\u0119kiem 96\/24 i innymi bajerami). I s\u0142uchacze z r\u00f3\u017cnych pokole\u0144 b\u0119d\u0105 to sobie kupowa\u0107 na Gwiazdk\u0119 nie tylko w ramach „do\u015bwiadczenia z Pink Floyd”, ale do\u015bwiadczenia z formatami fizycznymi w og\u00f3le. Floydzi od pocz\u0105tku postawili na co\u015b zupe\u0142nie innego ni\u017c U2. Jako stara marka wiedz\u0105, \u017ce s\u0105 w stanie wyci\u0105gn\u0105\u0107 z rynku to, co jeszcze ten jest w stanie przyj\u0105\u0107, je\u015bli chodzi o muzyk\u0119 na p\u0142ytach. O – jakkolwiek kiczowat\u0105 wizualnie – muzyk\u0119 z ok\u0142adk\u0105 i ksi\u0105\u017ceczk\u0105, z imponuj\u0105cym d\u017awi\u0119kiem (cho\u0107 do masteringu albumu mia\u0142bym zastrze\u017cenia – tyle \u017ce z ich sformu\u0142owaniem czekam na okazj\u0119, by sobie tego pos\u0142ucha\u0107 na w\u0142asnych g\u0142o\u015bnikach). Pozwoli to odhaczy\u0107 nie tylko wydarzenie pt. „nowa p\u0142yta Pink Floyd”, ale r\u00f3wnie\u017c do\u015bwiadczenie „obcowa\u0142em z fizycznym no\u015bnikiem” w og\u00f3le. I tu ju\u017c znacznie trudniej stwierdzi\u0107, czy rzecz b\u0119dzie mia\u0142a z\u0142y, czy mo\u017ce przeciwnie – bardzo pozytywny wp\u0142yw na rynek w og\u00f3le. W ten oto spos\u00f3b staro\u015bwieccy Floydzi, kompletnie anachroniczni w \u015bwiecie po 20 latach nieobecno\u015bci i najgorsi w historii, mog\u0105 mie\u0107 w sobie jednak, paradoksalnie, co\u015b atrakcyjnego. <\/p>\n

PINK FLOYD „The Endless River”<\/strong>
\nParlophone 2014<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzi\u015b wychodzi nowa p\u0142yta Pink Floyd. W kr\u00f3tkiej recenzji z papierowych \u0142am\u00f3w pisa\u0142em o tym, jaki szmat czasu up\u0142yn\u0105\u0142 od poprzedniej. Ca\u0142e pokolenie wychowa\u0142o si\u0119 z prze\u015bwiadczeniem o tym, \u017ce PF to grupa starszych pan\u00f3w, kt\u00f3rzy dawno temu wydawali p\u0142yty. Gdy si\u0119 ukazywa\u0142 album „The Division Bell”, dotychczas najgorsza p\u0142yta w katalogu zespo\u0142u, internet wchodzi\u0142 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7038,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,312,120,132,444,7,1660],"tags":[51],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7037"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7037"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7037\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7046,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7037\/revisions\/7046"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7038"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}