{"id":7047,"date":"2014-11-13T09:18:24","date_gmt":"2014-11-13T08:18:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7047"},"modified":"2014-11-13T09:31:49","modified_gmt":"2014-11-13T08:31:49","slug":"ariel-pink-floyd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/11\/13\/ariel-pink-floyd\/","title":{"rendered":"Ariel Pink Floyd"},"content":{"rendered":"

My\u015blicie pewnie, \u017ce dra\u017cni\u0119 w kr\u00f3tkim czasie trzecie ju\u017c pot\u0119\u017cne grono fan\u00f3w – po U2 i Thomie Yorke’u przyszed\u0142 czas na Pink Floyd? Tak naprawd\u0119 jednak zwracam uwag\u0119 na wybitnego artyst\u0119, kt\u00f3rego dzia\u0142ania mog\u0105 zainteresowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c fan\u00f3w PF, tych z samego pocz\u0105tku. Yorke’owcy i mi\u0142o\u015bnicy U2 mog\u0105 wzruszy\u0107 ramionami, bo ich ulubie\u0144cy zasadniczo grali zawsze bardzo serio i nawet nie pr\u00f3bowali (z ca\u0142ym szacunkiem) igra\u0107 z kiczem. A kicz jako klucz podpowiedzia\u0142a mi ksi\u0105\u017ceczka z felietonami Andrzeja Ch\u0142opeckiego, kt\u00f3ry pastwi\u0142 si\u0119 nad tym poj\u0119ciem w tek\u015bcie dla „Wyborczej” z listopada 2001 roku. Chodzi\u0142o o pewien tekst – notabene z „Polityki” – opowiadaj\u0105cy o kiczu w kontek\u015bcie Marcina Da\u0144ca. Mniej zaawansowanym wiekowo wyja\u015bniam: to taki kabareciarz, kt\u00f3ry zarobi\u0142 fortun\u0119, roz\u015bmieszaj\u0105c Polsk\u0119 ma\u0142omiasteczkow\u0105 i wielkomiejsk\u0105 tym samym dziecinnym patentem zabawnego do rozpuku starego ch\u0142opa, kt\u00f3ry udaje ch\u0142opczyka (w porywach do bobasa). I kt\u00f3rego brak na scenie istotnie poprawi zdrowie przysz\u0142ych pokole\u0144. Ot\u00f3\u017c Ch\u0142opecki stan\u0105\u0142 w obronie kiczu jako poj\u0119cia u\u017cywanego w konkretnych sytuacjach: do dzie\u0142 sztuki odpowiednio napuszonych, kt\u00f3re id\u0105 w \u017ale rozumian\u0105 kultur\u0119 wysok\u0105, ale grz\u0119zn\u0105 w banale. Nie da si\u0119 go u\u017cy\u0107 w stosunku do Da\u0144ca, bo to w og\u00f3le nie jest sztuka. I nie da si\u0119 go u\u017cy\u0107 w stosunku do dzie\u0142, kt\u00f3re z kiczem \u015bwiadomie igraj\u0105, skutecznie si\u0119 zarazem przed nim broni\u0105c. \u017beby to uj\u0105\u0107, jak Ch\u0142opecki, pro\u015bciej: „Andy Warhol kiczem nie jest ju\u017c, a Marcin Daniec nie jest jeszcze”. Na tej samej zasadzie mog\u0119 powt\u00f3rzy\u0107, \u017ce ostatnia p\u0142yta Pink Floyd jest po\u015brodku, a album Ariela Pinka<\/strong> nie jest ju\u017c – cho\u0107 z perspektywy publiczno\u015bci U2 czy Pink Floyd mo\u017ce si\u0119 nim wydawa\u0107. <\/p>\n

Nie zamierzam w ten spos\u00f3b zaleca\u0107 si\u0119 do fan\u00f3w Ariela Pinka. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich czyta zagraniczne serwisy muzyczne, wi\u0119c po co im Polifonia, paru obrazi\u0142em by\u0107 mo\u017ce kiedy\u015b ch\u0142odn\u0105 ocen\u0105 wyst\u0119pu Pinka na Off Festivalu, a ca\u0142a reszta to fani krytyczni, kt\u00f3rzy na zaloty reaguj\u0105 wzruszeniem ramion. Sprzeda\u017cowo Ariel Rosenberg (to jego prawdziwe nazwisko) to te\u017c najwy\u017cej rynkowa druga liga. Moje intencje s\u0105 wi\u0119c czyste. Zreszt\u0105 zdarza\u0142o mi si\u0119 ju\u017c tego artyst\u0119 ca\u0142kiem mocno chwali\u0107<\/a> i nie odczu\u0142em z tego tytu\u0142u \u017cadnych profit\u00f3w. Poza tym, \u017ce znalaz\u0142em si\u0119 na li\u015bcie odbiorc\u00f3w wydania promo nowej p\u0142yty „pom pom”, opakowanego w ok\u0142adk\u0119 w kolorze kiczowatego r\u00f3\u017cu. <\/p>\n

O grach z nasz\u0105 pami\u0119ci\u0105 u Pinka pisa\u0142em poprzednio. Nudne filozofowanie zostawmy na boku. Teraz interesuje mnie co innego. Rosenberg jest Kalifornijczykiem i mam wra\u017cenie, \u017ce jak paru innych muzycznych artyst\u00f3w dorastaj\u0105cych w tej ojczy\u017anie hipis\u00f3w przesi\u0105k\u0142 we wczesnej m\u0142odo\u015bci popkultur\u0105 do tego stopnia, \u017ce potrafi – jak Frank Zappa czy Captain Beefheart – z przer\u00f3\u017cnych szmirowatych, tandetnych gatunk\u00f3w wykr\u0119ca\u0107 pe\u0142ne dystansu dzie\u0142a sztuki. Tu co\u015b wyolbrzymi\u0107, tam przes\u0142odzi\u0107, a potem zepsu\u0107 tak, \u017ceby nie pachnia\u0142o nowo\u015bci\u0105 i odstrasza\u0142o masow\u0105 klientel\u0119. St\u0105d jego przer\u00f3bki surfu i estetyki Beach Boys („Nude Beach A Go-Go”, „Sexual Athletics”) brzmi\u0105 jak najlepsze kawa\u0142ki Mothers of Invention z dawnych czas\u00f3w. I ma sobie ten element r\u00f3wnowagi mi\u0119dzy humorem a powa\u017cnym warsztatem powoduj\u0105cy, \u017ce tych wycieczek nie traktujemy jako parodii, tylko raczej efekt sympatii do r\u00f3\u017cnej stylistycznie muzyki (w Polsce mamy co\u015b takiego u Mitch & Mitch). Nawet gdy idzie w punk rock (a przygotujcie si\u0119 na ca\u0142y kalejdoskop styl\u00f3w), brzmi jak Kalifornijczycy – ale ju\u017c raczej ci z Dead Kennedys. Te\u017c na luzie. Cho\u0107 ju\u017c jego wycieczki w stron\u0119 psychodelii lat 60. w stylu „Plastic Raincoats In the Pig Parade” mog\u0105 si\u0119 kojarzy\u0107 z Brytyjczykami, w\u0142\u0105cznie z Pink Floyd z Sydem Barrettem, skoro ju\u017c rzuci\u0142em t\u0119 nazw\u0119 na wst\u0119pie.<\/p>\n