{"id":7055,"date":"2014-11-17T16:25:02","date_gmt":"2014-11-17T15:25:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7055"},"modified":"2014-11-17T16:47:33","modified_gmt":"2014-11-17T15:47:33","slug":"przepis-na-producenta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/11\/17\/przepis-na-producenta\/","title":{"rendered":"Przepis na producenta"},"content":{"rendered":"

Macie m\u0142odego Wenezuelczyka, lat 24. Nazywa si\u0119 Alejandro Ghersi, ale ma pseudonim Arca<\/strong>. Ma r\u00f3wnie\u017c bogatego ojca bankiera i dobre oprogramowanie do tworzenia muzyki na swoim komputerze, i to od 14 roku \u017cycia. Zd\u0105\u017cy\u0142 wyjecha\u0107 ze swojego rodzinnego Caracas, wykszta\u0142ci\u0107 si\u0119 w Nowym Jorku i zamieszka\u0107 w Londynie. Biegle pos\u0142uguje si\u0119 software’em muzycznym i plug-iny nie maj\u0105 dla niego tajemnic. Pracowa\u0142 dla Kanye Westa („Yeezus”), kt\u00f3ry zwykle szybko zauwa\u017ca producenckie talenty. Wprawdzie w t\u0142umie innych nazwisk, ale da\u0142 si\u0119 zapami\u0119ta\u0107. Jeszcze lepiej mu posz\u0142o u debiutantki FKA Twigs. A dwa miesi\u0105ce temu gruchn\u0119\u0142a te\u017c wie\u015b\u0107, \u017ce b\u0119dzie pracowa\u0142 dla Bj\u00f6rk, kt\u00f3ra zwykle r\u00f3wnie szybko co Kanye zauwa\u017ca producenckie talenty. Pomi\u0119dzy jednym, drugim a trzecim – nagra\u0142 solow\u0105 du\u017c\u0105 p\u0142yt\u0119.<\/p>\n

Gdy nieco starsi koledzy grzebi\u0105 ci\u0105gle w niskich rejestrach, Arc\u0119 interesuj\u0105 w r\u00f3wnym stopniu te wy\u017csze. Czyli rze\u017abi nie tylko w basowym fundamencie, ale i w muzycznej wyko\u0144czeni\u00f3wce. Na t\u0119 ostatni\u0105 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 niezbyt proste, ale jednak progresje akordowe oraz melodie obficie rozga\u0142\u0119ziaj\u0105ce si\u0119 dzi\u0119ki efektowi delay. Co wi\u0119cej, Arca cz\u0119sto w og\u00f3le zaniedbuje partie perkusyjne. W „Failed” buduje ca\u0142o\u015b\u0107 na akordach syntezatora, w „Family Violence” – na syntetycznych (najwyra\u017aniej) smyczkach, a jedno z naj\u0142adniejszych nagra\u0144 na p\u0142ycie, ko\u0144cowe „Promise”, w og\u00f3le pozbawia twardych podzia\u0142\u00f3w rytmicznych. To rozwi\u0105zania \u015bmia\u0142e nawet na tle innych \u015bmia\u0142ych producenckich rozwi\u0105za\u0144, ale czy zapewni\u0105 Arce rozpoznawalno\u015b\u0107 i zmieni\u0105 jego status? A mo\u017ce do podtrzymania szumu o Arce jako nadziei wsp\u00f3\u0142czesnej sceny elektronicznej wystarcz\u0105 nieco bardziej przewidywalne, ale \u015bwietne brzmieniowo utwory takie jak „Xen” czy „Sisters”, w kt\u00f3rych wenezuelski producent pozostaje bli\u017cszy rozchwianej rytmicznie estetyce tzw. wonky (Hudson Mohawke, Rustie itd.), no i tym samym – stylowi wytw\u00f3rni Warp. Dominuj\u0105 wspomniane syntezatory, u\u017cywane jednak ze smakiem i z pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci\u0105 („Bullet Chained” m\u00f3g\u0142by robi\u0107 za fragment soundtracku Cliffa Martineza), czasem jednak pojawi si\u0119 motyw, kt\u00f3ry – odegrany na brzmieniu bliskim fortepianowemu („Held Apart”) – mia\u0142by szanse zaistnie\u0107 poza ca\u0142\u0105 t\u0105 otoczk\u0105 „produkcji” i robi\u0107 z Ghersiego bardziej kompozytora.<\/p>\n

Dobry producent to w dzisiejszych czasach towar o wysokiej warto\u015bci rynkowej. Do\u015bwiadczenia ostatnich lat pokazuj\u0105, \u017ce takiemu nowemu specowi, zasypanemu intratnymi ofertami wsp\u00f3\u0142pracy, starcza pomys\u0142\u00f3w na kilka sezon\u00f3w, czasem zd\u0105\u017cy jeszcze wyda\u0107 w\u0142asn\u0105 p\u0142yt\u0119 – jak Arca – czasem i tego po sobie nie pozostawia. Poza tym po 2-3 latach przestaje by\u0107 nowy, pojawia si\u0119 kto\u015b inny z now\u0105 kolekcj\u0105 brzmie\u0144 – tutaj zasady s\u0105, jak si\u0119 zdaje, r\u00f3wnie brutalne co w \u015bwiecie mody. „Xen” momentami robi wi\u0119c fantastyczne wra\u017cenie, ale czy tworzy imponuj\u0105c\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107? Tutaj mia\u0142bym pewne w\u0105tpliwo\u015bci. Arca potwierdza w tym miejscu inn\u0105 prawid\u0142owo\u015b\u0107: producenci wydaj\u0105 bardziej wizyt\u00f3wki ni\u017c wybitne p\u0142yty. A potem – gdy ju\u017c dojdzie do wsp\u00f3\u0142pracy – bardziej \u015bwiadcz\u0105 us\u0142ugi ni\u017c anga\u017cuj\u0105 si\u0119 emocjonalnie. Wi\u0119c ja si\u0119 z tej wsp\u00f3\u0142pracy z Bj\u00f6rk wcale tak bardzo nie ciesz\u0119. W wieku 25 lat Wenezuelczyk b\u0119dzie „by\u0142ym producentem Bj\u00f6rk” i co dalej? P\u00f3jdzie, jak Danger Mouse, produkowa\u0107 U2? A mo\u017ce jak Clams Casino, remiksowa\u0107 Lan\u0119 Del Rey? A mo\u017ce, jak Damian Taylor, zacznie pracowa\u0107 nad brzmieniem The Killers? Mo\u017ce po latach, niczym Pharrell Williams, zaliczy triumfalny powr\u00f3t u boku Daft Punk, kt\u00f3rzy robi\u0105 sobie na tyle d\u0142ugie przerwy tw\u00f3rcze, \u017ce i po wielu latach s\u0105 w stanie w tej bran\u017cy czym\u015b pozytywnie zaskoczy\u0107 (cho\u0107 i to nie wskrzesi fenomenu jego producenckiej sp\u00f3\u0142ki The Neptunes). Wola\u0142bym, \u017ceby Arca tak m\u00f3g\u0142, bo to bardzo zdolny cz\u0142owiek, a na miejscu ojca-finansisty wykupi\u0142bym wszystkie zawierane przez niego kontrakty, byle tylko nagra\u0142 kolejn\u0105 autorsk\u0105 p\u0142yt\u0119, bo m\u00f3g\u0142by na niej pokaza\u0107 wi\u0119cej.<\/p>\n

ARCA „Xen”<\/strong>
\nMute 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Sisters”, „Promise”.<\/p>\n