W domu, ju\u017c rano, pomy\u015bla\u0142em o tym samym, s\u0142uchaj\u0105c po raz kolejny kompilacji „SMM: Context”<\/strong> wytw\u00f3rni Ghostly International, zapowiadanej jako pierwsza z serii sk\u0142adanek z subteln\u0105 muzyk\u0105 z kr\u0119gu ambientu, dark ambientu czy tak zwanego nurtu modern classical (tej nazwy nie lubi\u0119 zbytnio, ale nie znam lepszej – mo\u017ce kto\u015b ma pomys\u0142?). Ukaza\u0142a si\u0119 na pocz\u0105tku marca i zd\u0105\u017cy\u0142a mnie ju\u017c troch\u0119 zawie\u015b\u0107 nier\u00f3wno\u015bci\u0105 artystyczn\u0105. Mia\u0142em te\u017c wra\u017cenie, \u017ce to znane utwory, tymczasem – o ile dobrze si\u0119 orientuj\u0119 – album wype\u0142niaj\u0105 jednak premiery. Poza tym m\u00f3j odbi\u00f3r p\u0142yty zmieni\u0142o dziecko, kt\u00f3re osi\u0105ga rekordowe wyniki w przesypianiu ca\u0142ego przedpo\u0142udnia przy d\u017awi\u0119kach „SMM: Context”, co daje mi chwil\u0119 na jakie-takie ogarni\u0119cie si\u0119 z lektur\u0105 maili i pisaniem. Pisa\u0142em ju\u017c o tym, \u017ce dzieci lubi\u0105 ambient. Moje lubi z pewno\u015bci\u0105 t\u0119 p\u0142yt\u0119 (no ale prosz\u0119 wzi\u0105\u0107 poprawk\u0119 na egzemplarz – wczoraj na przyk\u0142ad zdrowo drzema\u0142o przy tym<\/a>).<\/p>\n Mnie na sk\u0142adance z Ghostly na pocz\u0105tku zafascynowali mroczny Aidan Baker („Substantiated”) i wyrafinowana „Elegia” Jacaszka. Z czasem dosz\u0142o do tego s\u0142odkie „Motion” Goldmund, kt\u00f3re rozpoczyna p\u0142yt\u0119, a\u017c w ko\u0144cu przekona\u0142em si\u0119 tak\u017ce do do\u015b\u0107 nietypowego utworu Rafaela Antona Irisarriego „Moments Descend on My Windowpane”. A lubianych i chwalonych wykonawc\u00f3w jest tu wi\u0119cej: Leyland Kirby, Svarte Greiner, Manual, Peter Broderick… To co, wiadomo ju\u017c, w jakim kierunku idzie pomys\u0142 Ghostly? I tak, i nie. Bo oczywi\u015bcie jednym zdaniem zdefiniowa\u0107 to nie spos\u00f3b, ale jednocze\u015bnie fascynuj\u0105ce jest to, \u017ce ka\u017cdy z tych artyst\u00f3w ma tak wyrazisty styl, \u017ce najpro\u015bciej – zamiast definicjami gatunkowymi – operowa\u0107 po prostu nazwiskami.<\/p>\n Ryzykowa\u0142em obudzenie dziecka, zmieniaj\u0105c p\u0142yt\u0119 i z hukiem otwieraj\u0105c szuflad\u0119 z CD. Chocia\u017c w sumie nie musia\u0142bym tego robi\u0107 – album „Few Quiet People Promo Sampler 2011”<\/strong>, kt\u00f3rego te\u017c s\u0142ucham ju\u017c od \u0142adnych paru tygodni, mo\u017cna sobie \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 tak\u017ce w postaci cyfrowej, i to za darmo, ze strony wydawcy<\/a>. A warto, bo to firma polska i obiecuj\u0105ca. Warto te\u017c mie\u0107 fizyczny egzemplarz z minimalistyczn\u0105 ok\u0142adk\u0105 b\u0119d\u0105c\u0105 sygna\u0142em drogi, kt\u00f3r\u0105 sobie obra\u0142o FQP – id\u0105 bowiem w stron\u0119 powi\u0105zania muzyki z tre\u015bciami wizualnymi, nawi\u0105zuj\u0105c ostatnio \u015bcis\u0142\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z designerami i autorami wizualizacji. <\/p>\n Tu z kolei mamy rozstrza\u0142 pomi\u0119dzy minimalizmem elektronicznym (chwilami gdzie\u015b w okolicy co bardziej wycofanych i subtelnych p\u0142yt z Raster-Noton), ambientem a „now\u0105 klasyk\u0105”. \u015awietnie te w\u0105tki zbiera nagranie Tomasza Bednarczyka z pianist\u0105 australijskiego Triosk (i nie tylko) Adrianem Klumpesem „The Sketch Part 2”. Przy „An Arc 5” Yu Miyashity – glitchowej elektronice przeplatanej smyczkowymi samplami – \u0142atwo si\u0119 zapomnie\u0107 i odp\u0142yn\u0105\u0107 w medytacj\u0119, albo i zasn\u0105\u0107. Ale to \u0142adne nagranie. Nie przebija jednak „Shipyard” Stefana Weso\u0142owskiego, kt\u00f3rego znamy solo, z obiecuj\u0105cej p\u0142yty „Kompleta”, ale te\u017c jako wsp\u00f3\u0142pracownika Jacaszka z jego „Tren\u00f3w”. Tu pokazuje co\u015b wi\u0119cej ni\u017c \u015bwietne smyczkowe aran\u017ce – to „modern classical” w najlepszym wydaniu, spokojnie mo\u017cna to nagranie postawi\u0107 na jednej p\u00f3\u0142ce z p\u0142ytami Maxa Richtera i Petera Brodericka. Wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 jeszcze nieco bardziej pot\u0119\u017cna, elektroniczna kompozycja Nejmano „u | n”, kulminacja albumu.<\/p>\n A przydatno\u015b\u0107 dla dzieci? W wypadku FQP prawie stuprocentowa. Nie ma szans, \u017ceby male\u0144stwo d\u017awign\u0119\u0142o nagle g\u0142ow\u0119, s\u0142uchaj\u0105c statycznych plam d\u017awi\u0119kowych Szymona Kaliskiego albo miniatur polskiego kompozytora na obczy\u017anie Krzysztofa Zimmermanna. Mo\u017ce co najwy\u017cej otworzy\u0107 oczy przy utworze Nejmano, gdy nat\u0119\u017cenie d\u017awi\u0119ku niepokoj\u0105co wzro\u015bnie. Je\u015bli chodzi o „SMM”, jest ma\u0142e niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce dziecko obudzi wam si\u0119 przy zap\u0119tlaj\u0105cym si\u0119 do\u015b\u0107 twardo – jak zwykle zreszt\u0105 – The Fun Years. Ale s\u0105 te\u017c olbrzymie szanse na to, \u017ce swoj\u0105 recenzj\u0119 – czy co tam macie do zrobienia – zd\u0105\u017cycie, jak ja, doprowadzi\u0107 do ko\u0144ca. <\/p>\n Wszystkiego dobrego, \u017ce tak stereotypowo sko\u0144cz\u0119. Dla tych z Ghostly, dla tych z FQP – i dla wszystkich Czytelnik\u00f3w.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/04\/smm_context-150x150.jpg\" "\\"smm_context\\"")
<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „SMM: Context”<\/strong>