{"id":7095,"date":"2014-12-01T09:30:15","date_gmt":"2014-12-01T08:30:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7095"},"modified":"2014-12-01T00:56:55","modified_gmt":"2014-11-30T23:56:55","slug":"do-techno-sie-kurde-siedzi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/12\/01\/do-techno-sie-kurde-siedzi\/","title":{"rendered":"Do techno si\u0119, kurde… siedzi?"},"content":{"rendered":"

\"IMG_20141123_002238_edit1\"<\/a><\/p>\n

Has\u0142o ukute jaki\u015b czas temu przez Wojtka Kucharczyka „Do techno si\u0119, kurde, nie siedzi” przetestowa\u0142 Andy Stott<\/strong>, robi\u0105c z niego negatyw. Fakt, nie do\u015b\u0107, \u017ce techno w ostatnich latach bardziej kojarzy si\u0119 z kultur\u0105 gotyck\u0105 ni\u017c dawnym rave’em, to jeszcze si\u0119 do niego zaczyna siedzie\u0107, bo pota\u0144czy\u0107 to u Stotta mo\u017cna ledwie parokrotnie, przy dubowo-bauhausowym „Science & Industry”, mo\u017ce jeszcze przy zdecydowanie mniej udanym „Damages”. Przy reszcie mo\u017cna co najwy\u017cej siedzie\u0107 i ws\u0142uchiwa\u0107 si\u0119 w g\u0142os Alison Skidmore przypominaj\u0105cy chwilami g\u0142osy z epoki 4AD, chwal\u0105c ciekawe zabiegi brzmieniowe. Mo\u017cna, ale nie trzeba.<\/p>\n

Nie chc\u0119 atakowa\u0107 modnymi w tym sezonie skojarzeniami z Pink Floyd, ale trudno mi si\u0119 powstrzyma\u0107 przed zadaniem podobnego, co i u tamtych, obcesowego do\u015b\u0107 pytania, kiedy co\u015b si\u0119 zacznie dzia\u0107? Bo w wypadku „Luxury Problems”, poprzedniej p\u0142yty producenta z Manchesteru, wszystko wydawa\u0142o si\u0119 zgadza\u0107. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 trzyma\u0142a kontakt z mod\u0105, a moda dogania\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107. Tu jedna z dw\u00f3ch zosta\u0142a przeszacowana, czego dowodem jest dla mnie rozci\u0105gni\u0119te do 13 minut intro p\u0142yty – bo trudno mi inaczej traktowa\u0107 dwa pierwsze utwory. Pierwszy, oparty na przetwarzanych elektronicznie d\u017awi\u0119kach tuby, kt\u00f3re nie bardzo wzrusz\u0105 sympatyk\u00f3w Toma Heasleya<\/a>, albo nieco p\u00f3\u017aniejszych pr\u00f3b Bjork z d\u0119ciakami na \u015bcie\u017cce „Drawing Restraint 9”. Nie szar\u017cowa\u0142bym te\u017c – wzorem innych recenzent\u00f3w – z uznawaniem „Violence” za \u00f3smy cud \u015bwiata. To raczej zgrabne i proste (prosty chwyt z dynamik\u0105 na dw\u00f3ch akordach) wykorzystanie patentu znanego z „Luxury Problems”, gdzie Stott zatrudni\u0142 w roli wokalistki swoj\u0105 nauczycielk\u0119 od pianina Alison Skidmore. <\/p>\n

Eteryczny g\u0142os Skidmore i jej nieco amatorski, p\u0142ochliwy styl (wsparty du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 pog\u0142osu) wnosi tak\u017ce na „Faith in Strangers” sporo tajemniczo\u015bci i delikatno\u015bci, kt\u00f3ra dobrze wypad\u0142a na poprzednim albumie. Ale ju\u017c tak bardzo nie zaskakuje. Oczywi\u015bcie nie jest to p\u0142yta z\u0142a. Ale nie niesie pod p\u0142aszczem efekt\u00f3w ani takich kompozycji, jakich spodziewaliby\u015bmy si\u0119 po albumie z IDM, ani tym bardziej tanecznego transu i emocji, kt\u00f3rych oczekiwa\u0142bym po zestawie techno – gdzie\u017c te rytmiczne niuanse, kt\u00f3re opisuje Ben Ratliff w „The New York Times”? Synkopowany house? Jungle? Tu nie taka zmiana akcentu, a tu tempo nie to. Na mnie wi\u0119ksze wra\u017cenie zrobi\u0142a ta prosta zimnofalowa partia gitary basowej w utworze tytu\u0142owym – poza wokalem, to ona robi klimat. Zreszt\u0105 mam wra\u017cenie, \u017ce znaczna cz\u0119\u015b\u0107 zachwyt\u00f3w nad tym albumem – kt\u00f3ry, oczywi\u015bcie, jest g\u0142o\u015bny, wi\u0119c pewnie warto wyrobi\u0107 sobie w\u0142asne zdanie – wyg\u0142oszono na kredyt po poprzednim albumie. Problem polega nie na tym, \u017ce jest s\u0142aba w og\u00f3le, ale na tym, \u017ce brzmi nieco zbyt banalnie jak na elektroniczn\u0105 muzyk\u0119 eksperymentaln\u0105, a zbyt nu\u017c\u0105co jak na p\u0142yt\u0119 do zabawy. Chyba \u017ce to takie techno nie z frazy Kucharczyka, tylko z tekstu Male\u0144czuka. <\/p>\n

ANDY STOTT „Faith in Strangers”<\/strong>
\nModern Love 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Science & Industry”, „Faith in Strangers”
\nPrezent dla:<\/strong> Odbiorc\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego techno, kt\u00f3rych uwa\u017camy za umiarkowanie awangardowych lub cierpi\u0105cych na choroby staw\u00f3w. Krytyk\u00f3w i bloger\u00f3w muzycznych. Ale te\u017c tych, kt\u00f3rzy zwracaj\u0105 uwag\u0119 na estetyk\u0119, bo Stott jak zwykle opublikowa\u0142 swoj\u0105 p\u0142yt\u0119 w minimalistycznej, ale bardzo eleganckiej formule: 2 transparentne winyle w limitowanej wersji LP, pi\u0119kna poligrafia w obu fizycznych formatach.<\/p>\n