Kiedy nie mamy do powiedzenia nic wielkiego – a to zjawisko do\u015b\u0107 cz\u0119ste, co pisz\u0119 na przyk\u0142adzie w\u0142asnej osoby – mo\u017cna zawsze powiedzie\u0107 co\u015b mniejszego. Albo zgromadzi\u0107 kilka mniejszych not o p\u0142ytach niekoniecznie mniej istotnych. Z m\u00f3wienia ma\u0142ych rzeczy po\u017cytek nierzadko jest bowiem ten sam, a po zsumowaniu nawet wi\u0119kszy. <\/p>\n
Nie wiem, jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce nie pisa\u0142em tu jeszcze o zespole THE BUDOS BAND<\/strong>, funkuj\u0105cej orkiestrze z wytw\u00f3rni Daptone. P\u0142yta „Burnt Offering (Daptone 2014) to dobra okazja, bo o zespole jest g\u0142o\u015bno, nagra\u0142 album nieco mocniejszy od poprzednich – cho\u0107 nie przesadza\u0142bym w doszukiwaniu si\u0119 na nim \u015blad\u00f3w hard rocka, poza ok\u0142adk\u0105 nawi\u0105zuj\u0105c\u0105 do wzor\u00f3w w rodzaju Uriah Heep. Je\u015bli co\u015b tu brzmi podobnie, to mo\u017ce riff otwieraj\u0105cy drugi na p\u0142ycie utw\u00f3r „The Sticks”. Jednak kilka innych mocnych temat\u00f3w przekierowuje nas wprost do stylistyki etiopskiego jazzu, wi\u0119c mi\u0142o\u015bnicy Mulatu Astatke mog\u0105 tego s\u0142ucha\u0107 wymiennie z nagraniami Antibalas czy Heliocentrics. Prezent dla wszystkich, nie jest to jednak najlepszy album The Budos Band w og\u00f3le. <\/p>\n