{"id":7152,"date":"2014-12-04T12:33:44","date_gmt":"2014-12-04T11:33:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7152"},"modified":"2014-12-04T13:10:05","modified_gmt":"2014-12-04T12:10:05","slug":"uderzajaco-normalny-zespol","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2014\/12\/04\/uderzajaco-normalny-zespol\/","title":{"rendered":"Uderzaj\u0105co normalny zesp\u00f3\u0142"},"content":{"rendered":"

Cz\u0119\u015b\u0107 czytelnik\u00f3w Polifonii, szczeg\u00f3lnie tych z okolic Gda\u0144ska, Poznania i Warszawy, mo\u017ce w ostatnich dniach narzeka\u0107 na objawy g\u0142uchoty, ale mam nadziej\u0119, \u017ce cho\u0107 z czytaniem ci\u0105gle w porz\u0105dku – i chcia\u0142bym to wykorzysta\u0107. Wczoraj dobieg\u0142a ko\u0144ca kr\u00f3tka trasa Swans <\/strong>po Polsce, ale uda\u0142o mi si\u0119 cho\u0107 przez chwil\u0119 popatrze\u0107 i pos\u0142ucha\u0107. Cho\u0107 „chwila” to – jak wiadomo – w wypadku tej grupy poj\u0119cie wzgl\u0119dne. Przed wczorajszym koncertem Piotr Weltrowski na Facebooku poda\u0142 do\u015b\u0107 esencjonalny opis tego, co Swans na koncertach robi\u0105 – i to konsekwentnie od czas\u00f3w reaktywacji grupy – „Ot\u00f3\u017c Swans to jest taki zesp\u00f3\u0142, co to najpierw gra 20-minutowe intro na gongu, a p\u00f3\u017aniej sadzi proste piosenki na dw\u00f3ch akordach” i tak dalej. To sprawi\u0142o, \u017ce na wczorajszy koncert pojecha\u0142em, by popatrze\u0107 na Swans w\u0142a\u015bnie przez pryzmat tego zmitologizowanego wizerunku, jaki grupa ma. A wraca\u0142em z prze\u015bwiadczeniem, \u017ce w normalnym \u015bwiecie by\u015bmy si\u0119 tym zjawiskiem a\u017c tak bardzo nie ekscytowali.<\/p>\n

Koncerty na tej trasie zn\u00f3w rozpoczyna co\u015b w stylu instrukcji stewardessy, czyli puszczanie starego jazzu o jako\u015bci patefonowej, w kt\u00f3rym cienka tr\u0105bka, przypominaj\u0105ca gwizd, ledwie przebija si\u0119 przez szum. To oczywi\u015bcie ostrze\u017cenie: symulacja tego, jak s\u0142uch wielu os\u00f3b na widowni b\u0119dzie dzia\u0142a\u0142 nast\u0119pnego dnia. Szczeg\u00f3lnie w warunkach takiej sali jak warszawski Basen, kt\u00f3ry traktuj\u0119 jako sal\u0119 zast\u0119pcz\u0105 (zast\u0119puje normaln\u0105 sal\u0119 do s\u0142uchania koncert\u00f3w, kt\u00f3rej w \u015br\u00f3dmie\u015bciu Warszawy brak – albo po prostu jest ta\u0144szy ni\u017c Palladium i Stodo\u0142a, kt\u00f3re zapewniaj\u0105 nieco lepsze warunki). I \u00f3w Basen, dziadowski ju\u017c w warunkach koncertowej codzienno\u015bci, z pasa\u017cami i schodkami nastawionymi na po\u0142amanie n\u00f3g go\u015bci i z barowym cennikiem nastawionym najwyra\u017aniej na przypadkowych go\u015bci z pobliskiego Sheratona (co zreszt\u0105 jest jedynym powodem, dla kt\u00f3rego ludzie sobie tu masowo n\u00f3g nie \u0142ami\u0105), podczas takiego koncertu pokazuje swoj\u0105 dziadowsko\u015b\u0107 w stopniu, kt\u00f3ry m\u0142odzie\u017c mog\u0142aby nazwa\u0107 epickim. Ale m\u0142odzie\u017c na szcz\u0119\u015bcie zaj\u0119ta by\u0142a czym innym, a relatywnie niska cena biletu rekompensowa\u0142a przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 niewyg\u00f3d. Z wyj\u0105tkiem, co jasne, tych akustycznych. <\/p>\n

Intro Thora Harrisa na gongu trwa\u0142o planowe 20 minut. W po\u0142owie do\u0142\u0105czy\u0142 do niego drugi perkusista Phil Puleo, a w trzech czwartych – Christopher Hahn na lap steel guitar, instrumencie momentami suto przetwarzanym brzmieniowo przez efekty i rzadko brzmi\u0105cym jak zwyk\u0142y pedal steel. Hahn jednak – by\u0107 mo\u017ce z uwagi na blisko\u015b\u0107 g\u0142\u00f3wnych g\u0142o\u015bnik\u00f3w (scena w Basenie jest male\u0144ka) – od pocz\u0105tku toczy\u0142 nier\u00f3wn\u0105 walk\u0119 ze sprz\u0119\u017ceniami, kt\u00f3ra wprawdzie powodowa\u0142a, \u017ce momenty absurdalnie ha\u0142a\u015bliwe by\u0142y jeszcze ha\u0142a\u015bliwsze, ale nieco przeszkadza\u0142a tym zwyczajnie ha\u0142a\u015bliwym (zostaj\u0105c przy dynamicznej skali zarysowanej przez Piotra Weltrowskiego). A jego walk\u0119 moja \u017cona komentowa\u0142a z rozbawieniem, przypominaj\u0105c telewizyjne spory publicyst\u00f3w i sugeruj\u0105c podobie\u0144stwa do Jacka \u017bakowskiego. <\/p>\n

Zanim jednak na dobre zd\u0105\u017cy\u0142em si\u0119 zorientowa\u0107, czy podobny, czy nie, na scenie by\u0142a ju\u017c druga po\u0142owa Swans, z Chrisem Pravdic\u0105, brodatym basist\u0105, zasuszonym Normanem Westbergiem, kt\u00f3ry te\u017c zapu\u015bci\u0142 ostatnio odpowiednio zasuszon\u0105 br\u00f3dk\u0119, oraz Michaelem Gir\u0105 („zn\u00f3w nie umy\u0142 w\u0142os\u00f3w” – oceni\u0142a ch\u0142odno moja ma\u0142\u017conka). Ten ostatni ewidentnie zawsze wychodzi na scen\u0119 z energi\u0105 kogo\u015b lekko wkurzonego. Tym razem by\u0142y dodatkowe bod\u017ace: co\u015b nie dzia\u0142a\u0142o w ods\u0142uchach albo we wzmacniaczu, a mikrofon by\u0142 ewidentnie wy\u0142\u0105czony i przez kolejnych 5-10 minut mieli\u015bmy nerwowe rozmowy z kim\u015b z ekipy realizator\u00f3w, kt\u00f3re – bior\u0105c pod uwag\u0119 rosn\u0105c\u0105 nerwowo\u015b\u0107 Giry – mog\u0142y si\u0119 zako\u0144czy\u0107 r\u0119koczynem. Ale atmosfer\u0119 wieczoru tylko podgrza\u0142y, bo Gira nie Morrissey i \u0142atwo nie daje za wygran\u0105, nale\u017cy do pokolenia, kt\u00f3re za m\u0142odu przyzwyczai\u0142o si\u0119 wszak do wyzwisk i gro\u017anych pomruk\u00f3w na widowni, a opuszcza scen\u0119 – jak dobrze wiemy – dopiero gdy mu wy\u0142\u0105cz\u0105 pr\u0105d. <\/p>\n

Tu gdzie\u015b zaczyna si\u0119 zasadnicza cz\u0119\u015b\u0107 koncertu i opowie\u015bci o zespole rockowym, kt\u00f3ry mimo wieku bliskiego emerytury nagra\u0142 w ostatnich pi\u0119ciu latach trzy coraz lepsze p\u0142yty z mn\u00f3stwem materia\u0142u, a koncert na nowej trasie i tak zaczyna od premierowego utworu „Frankie M”, jak zwykle prostego, ale znakomitego, to zreszt\u0105 niejedyna nowa kompozycja w trakcie trzygodzinnego setu, ale o tytu\u0142 drugiej mnie nie pytajcie. Reszt\u0119 wype\u0142nia w wi\u0119kszo\u015bci materia\u0142 z p\u0142yty „To Be Kind”. Nie ma efekt\u00f3w specjalnych, dym\u00f3w, ale nie ma te\u017c kiks\u00f3w rytmicznych, jest ponuro i monotonnie, lecz granie stu „k\u00f3\u0142ek” tego samego bywa trudniejsze, a ju\u017c na pewno bardziej wyczerpuj\u0105ce ni\u017c o\u015bmiu czy dwudziestu. Momentami s\u0142ycha\u0107 nawet ca\u0142kiem dobrze poszczeg\u00f3lne instrumenty, momentami kompletna zupa z d\u017awi\u0119ku, ale wy\u017csze sk\u0142adowe harmoniczne i tak doprowadzi\u0142y par\u0119 os\u00f3b na sali do nieodwracalnej utraty s\u0142uchu. 3 grudnia wypada Dzie\u0144 Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych, wi\u0119c mam nadziej\u0119, \u017ce tym, kt\u00f3rzy nie w\u0142o\u017cyli zatyczek, nie b\u0119dzie przypomina\u0107 daty koncertu czerwona kartka w kalendarzu.<\/p>\n

Mamy wi\u0119c zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry – w wieku p\u00f3\u017anych Stones\u00f3w AD ’90 i aktualnego stadionowego stadium U2 – spotyka si\u0119 z normaln\u0105 publiczno\u015bci\u0105 w klubie, daje z siebie wszystko, w\u0142a\u015bciwie daj\u0105c przy okazji od 2010 (wyst\u0105pili wtedy w Stodole) coraz lepsze koncerty, mia\u017cd\u017cy ha\u0142asem, zadziwia witalno\u015bci\u0105, stale proponuje nowy repertuar, szlifuj\u0105c go w niezmiennym, bardzo dobrym sk\u0142adzie, a na zapleczu sprzedaje p\u0142yty i koszulki w cenach, kt\u00f3rych nie dadz\u0105 w \u017cadnym sklepie (potr\u00f3jne winyle Swans po sto z\u0142otych), niekt\u00f3re z nich s\u0105 podpisane przez lidera, zreszt\u0105 i na tych niepodpisanych Gira z\u0142o\u017cy ch\u0119tnie autograf po koncercie. To nie jest \u017caden mit. To nie jest jaki\u015b zesp\u00f3\u0142 z kosmosu, po prostu w normalnym \u015bwiecie ka\u017cdy powinien tak podchodzi\u0107 do rzeczy. <\/p>\n

\"IMG_20141123_000743_edit\"<\/a><\/p>\n

Obiecuj\u0119, \u017ce do Swans\u00f3w wracam w tym roku po raz przedostatni. A jako za\u0142\u0105cznik proponuj\u0119 dzi\u015b kilka s\u0142\u00f3w o koncertowej (a jak\u017ce) p\u0142ycie niemieckiego zespo\u0142u Andromeda Mega Express Orchestra<\/strong>, do\u015b\u0107 masowo pomijanego w rubrykach recenzji. Ci te\u017c podchodz\u0105 do rzeczy w spos\u00f3b, jakiego oczekiwa\u0142bym od wielu m\u0142odych orkiestr, traktuj\u0105c opowie\u015bci o „trzecim nurcie” w jazzie nie jako \u015bwiat dawnych mit\u00f3w i legend, ale co\u015b oczywistego i zupe\u0142nie realnego. Chodzi w ich wypadku o swingowanie, wykorzystywanie element\u00f3w jazzu w bardzo precyzyjnej i szale\u0144czo momentami dynamicznej grze orkiestrowej. Zbudowany w Berlinie 18-osobowy sk\u0142ad z saksofonist\u0105 Danielem Glatzelem na czele ma w sobie m\u0142odzie\u0144cz\u0105 witalno\u015b\u0107, kt\u00f3ra natychmiast ka\u017ce ich por\u00f3wna\u0107 z Alarm Will Sound, mimo znacz\u0105cych r\u00f3\u017cnic repertuarowych – bo berli\u0144czycy graj\u0105 w\u0142asne, a nie adaptuj\u0105 cudze. Z drugiej strony natychmiast przychodzi skojarzenie z Jaga Jazzist – bo te w\u0142asne kompozycje w bardziej jazzowych momentach opieraj\u0105 si\u0119 o podobne rozwi\u0105zania harmoniczne i aran\u017cacyjne. Mimo to jednak AMEO s\u0105 w du\u017cej mierze samotn\u0105 wysp\u0105. Przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3lne koncerty z The Notwist te\u017c nie wskazuje tutaj kierunku. I to jest w nich najbardziej fascynuj\u0105ce. Wida\u0107, \u017ce zesp\u00f3\u0142 Glatzela bawi co\u015b innego. Jako dobrze klasycznie wykszta\u0142conych muzyk\u00f3w – na przyk\u0142ad zabawy z klasyk\u0105 w\u0142a\u015bnie. Cho\u0107by i z Mozartem, kt\u00f3rego ogrywaj\u0105 nie tylko w ko\u0144cz\u0105cym p\u0142yt\u0119 kola\u017cowym utworze „W.A. Mozart vs Random Generator”. B\u0142yskotliwe jak na co\u015b, co kupi\u0142em ze wzgl\u0119du (przyznaj\u0119) promocj\u0119 cenow\u0105 i zaintrygowany (to tak a propos ostatnich dyskusji na temat fizycznych no\u015bnik\u00f3w) kolorow\u0105 ok\u0142adk\u0105.<\/p>\n

\u017be ca\u0142o\u015b\u0107 jest koncertem? Zupe\u0142nie naturalne w tej muzycznej bran\u017cy. Ma to na pewno wp\u0142yw na brzmienie, kt\u00f3re w scenicznej realizacji jest troch\u0119 bardziej p\u0142askie ni\u017c to, co mo\u017cna by wyci\u0105gn\u0105\u0107 w studiu. Z drugiej jednak strony – idealna p\u0142yta do odreagowywania katatonicznej siermi\u0119gi (i pot\u0119gi) Swans. Jeden utw\u00f3r AMEO prezentowali\u015bmy ju\u017c w Nokturnie. A obszerne fragmenty dzi\u015b w Nokturnie w Dw\u00f3jce. <\/p>\n

ANDROMEDA MEGA EXPRESS ORCHESTRA „Live on Planet Earth”<\/strong>
\nAlien Transistor 2014
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Le Pretre Vire”, ca\u0142a strona B p\u0142yty winylowej lub utwory 5-6 CD.
\nPrezent dla:<\/strong> Fan\u00f3w Jaga Jazzist, Franka Zappy, Alarm Wil Sound, co bardziej wyluzowanych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w muzyki orkiestrowej i ilustracyjnej. <\/p>\n