{"id":7379,"date":"2015-01-27T09:12:36","date_gmt":"2015-01-27T08:12:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7379"},"modified":"2015-01-27T09:12:36","modified_gmt":"2015-01-27T08:12:36","slug":"inzynieria-perkusyjna-i-pianistyczne-programowanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/01\/27\/inzynieria-perkusyjna-i-pianistyczne-programowanie\/","title":{"rendered":"In\u017cynieria perkusyjna i pianistyczne programowanie"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cdy w innym momencie zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce nie zostanie mistrzem pianistyki. W\u0142a\u015bciwie \u201eprawie ka\u017cdy\u201d, ale r\u00f3\u017cnica jest w\u0142a\u015bciwie zaniedbywalna. Jedni zauwa\u017caj\u0105 to przy pierwszym kontakcie z klawiatur\u0105, inni musz\u0105 w tym celu doj\u015b\u0107 do konkursu chopinowskiego. I \u2013 podobnie jak przy odrze czy r\u00f3\u017cyczce \u2013 lepiej przej\u015b\u0107 ten etap w m\u0142odym wieku, bo frustracja mo\u017ce by\u0107 ogromna. Aphex Twin<\/strong> najwyra\u017aniej wyleczy\u0142 si\u0119 do\u015b\u0107 wcze\u015bnie, uznaj\u0105c, \u017ce lepiej zosta\u0107 sprawnym in\u017cynierem ni\u017c marnym pianist\u0105, ale gdy ju\u017c tym in\u017cynierem zosta\u0142, zauwa\u017cy\u0142, \u017ce warto raz jeszcze spojrze\u0107 na pianistyk\u0119 \u2013 z perspektywy programisty.<\/p>\n

Troch\u0119 inaczej jest ze sztuk\u0105 perkusyjn\u0105. Tu od pocz\u0105tku kszta\u0142ceni jeste\u015bmy na aktora drugiego planu. A stereotyp, w kt\u00f3ry wpycha si\u0119 perkusist\u00f3w oddaje nie\u017ale przywo\u0142ywany tu ju\u017c (mocno \u015bredni) film \u201eWhiplash\u201d \u2013 pokazany w nim model kariery nie ma wiele wsp\u00f3lnego z muzyk\u0105, to kombinacja galer, przerzucania w\u0119gla, gimnastyki artystycznej i sztuki regulacji zegark\u00f3w. <\/p>\n

Na p\u0142yt\u0119 \u201eComputer Controlled Acoustic Instruments pt2 EP\u201d czeka\u0142em bardzo z trzech powod\u00f3w. Pierwsze dwa wyja\u015bni\u0119 za moment, trzeci dopiero na ko\u0144cu.<\/p>\n

Po pierwsze, niezale\u017cnie od skromnego czasu trwania (ledwie 28 minut), \u201eComputer…\u201d oddaje chyba lepiej ni\u017c \u201eSyro\u201d ewolucj\u0119 stylu, upodoba\u0144 i technik Richarda D. Jamesa. Wiadomo bowiem, \u017ce ostatnie lata sp\u0119dzi\u0142 w nowym studiu, testuj\u0105c tradycyjne metody nagra\u0144 na mikrofon dw\u00f3ch sterowanych przez MIDI instrument\u00f3w emituj\u0105cych d\u017awi\u0119k w spos\u00f3b ca\u0142kowicie, hm, analogowy. Fortepian i perkusj\u0119. Ten pierwszy \u2013 bogato preparowany \u2013 s\u0142yszeli\u015bmy ju\u017c na r\u00f3\u017cnie ocenianej (ale w moim mniemaniu \u015bwietnej) p\u0142ycie \u201eDrukqs\u201d z roku 2001. Drugi Aphex Twin zdoby\u0142 nieco p\u00f3\u017aniej \u2013 tu pozwol\u0119 sobie raz jeszcze zacytowa\u0107 w\u0142asn\u0105 rozmow\u0119 sprzed kilku lat:<\/p>\n

To dla mnie ekscytuj\u0105ce, \u017ce pomieszczenie ods\u0142uchowe dobrze brzmi, bo dot\u0105d zawsze pracowa\u0142em w\u00a0byle jakich warunkach. Teraz mam wielk\u0105 konsolet\u0119, studio pianistyczne, kt\u00f3re po\u0142\u0105czone jest z\u00a0jeszcze jednym \u2013 to wype\u0142nia wielki zestaw perkusyjny. Gra na nim robot, kt\u00f3rego zbudowa\u0142 dla mnie Godfried Willem-Raes z\u00a0Logos Foundation, znany konstruktor takich urz\u0105dze\u0144. Mog\u0119 dzi\u0119ki temu wydobywa\u0107 d\u017awi\u0119k w\u00a0naturalny spos\u00f3b, poprzez uderzanie w\u00a0dowolne przedmioty, ale programowa\u0107 to wcze\u015bniej komputerowo. Ca\u0142a rzecz jest sprz\u0119\u017cona z\u00a0fortepianem.<\/p><\/blockquote>\n

Je\u015bli chodzi o programowan\u0105 pianistyk\u0119, Aphex przeszed\u0142 \u2013 z pomini\u0119ciem \u017cmudnego trenowania romantyk\u00f3w \u2013 od razu do etapu Debussy’ego i Satiego (\u201eSelected Ambient Works\u201d), albo wr\u0119cz Cage’a (\u201eDrukqs\u201d). Jest raczej kontynuatorem pewnych my\u015bli, przenosi pomys\u0142y XX-wiecznych kompozytor\u00f3w na grunt technologii XXI wieku. Inaczej ze sztuk\u0105 perkusyjn\u0105. Wprawdzie werblowe tremola (\u201esnar2\u201d) w wydaniu sterowanym komputerowo brzmi\u0105 banalnie, pozycja artysty jest tu zupe\u0142nie inna. Aphex Twin razem z ca\u0142ym pokoleniem brytyjskiej sceny tanecznej lat 90. realnie wp\u0142yn\u0119li na gr\u0119 na perkusji i nie brakuje dobrych b\u0119bniarzy, kt\u00f3rzy \u2013 jak u nas Janek M\u0142ynarski czy Kuba Suchar \u2013 budowali sw\u00f3j styl na maszynowej precyzji i umiej\u0119tno\u015bci utrzymywania g\u0119stych faktur perkusyjnych w szale\u0144czym tempie. Drum’n’bass czy garage to dzi\u015b pod wzgl\u0119dem figur rytmicznych takie same punkty odniesienia jak swing czy rock’n’roll. Tu mamy drugi pow\u00f3d oczekiwania: jeden z mistrz\u00f3w sceny wykorzystuj\u0105cej automaty perkusyjne bierze si\u0119 tym razem za akustyczny zestaw. <\/p>\n

Spodziewa\u0142em si\u0119 \u2013 przyznaj\u0119 \u2013 wi\u0119cej gimnastyki instrumentalnej, kombinacji niemo\u017cliwych do zagrania, jakie oferowa\u0142y programowane nurty elektroniki lat 90., cho\u0107by drill’n’bass, r\u00f3wnie\u017c nieobcy Aphex Twinowi. Tymczasem \u2013 poza paroma wyj\u0105tkami \u2013 dosta\u0142em miniatury, kt\u00f3ry fortepian i perkusj\u0119 \u0142\u0105cz\u0105 w jeden organizm i zacieraj\u0105 granice mi\u0119dzy funkcjami jednego i drugiego. Najbardziej fascynuj\u0105ce momenty tej p\u0142yty \u2013 jak \u201ediskhat2\u201d czy \u201eDISKPREPT4\u201d – traktuj\u0105 oba r\u00f3wnorz\u0119dnie i dodaj\u0105 perspektyw\u0119 programisty (d\u0142u\u017csze formy, w kt\u00f3rych si\u0119 to nie\u017ale udaje: \u201edisk prep calrec2 barndance [slo]\u201d i \u201ediskhat ALL prepared1mixed13\u201d) . Nie ma mowy o wirtuozerii. Ta pojawia si\u0119 co najwy\u017cej w pianistycznym przerywniku \u201epiano un1 arpej\u201d – i ten mo\u017ce \u015bwiadczy\u0107 o t\u0119sknocie za tym, co opisywa\u0142em na pocz\u0105tku tekstu. Bo \u201epiano un10 it happened\u201d – \u015bliczny, melodyjny drobiazg \u2013 to ju\u017c co\u015b, co wymy\u015bli\u0142by tylko kto\u015b, kto dawno przesta\u0142 na fortepian patrze\u0107 przez pryzmat wirtuozerii.<\/p>\n

Arcydzie\u0142em w dyskografii Aphexa ten minialbum nie jest, pozostaje raczej pr\u00f3b\u0105, ale jako pr\u00f3ba jest dla mnie r\u00f3wnie ciekawy, albo mo\u017ce nawet ciekawszy ni\u017c \u201eSyro\u201d (z kt\u00f3rym zreszt\u0105 znakomicie si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105). Dla kogo\u015b, kto przez lata tworzy w nurcie cz\u0119sto przedk\u0142adaj\u0105cym brzmienie nad rytm, harmoni\u0119 i melodi\u0119, przygl\u0105danie si\u0119 brzmieniom akustycznych instrument\u00f3w rzeczywi\u015bcie wydaje si\u0119 czym\u015b ca\u0142kowicie naturalnym. To jest ten trzeci pow\u00f3d zainteresowania.<\/p>\n

\"WAP375CD<\/a>APHEX TWIN \u201eComputer Controlled Acoustic Instruments pt2 EP\u201d <\/strong>
\nWarp 2015
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> kilku wymienionych wy\u017cej miniatur w pierwszej kolejno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ka\u017cdy w innym momencie zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce nie zostanie mistrzem pianistyki. W\u0142a\u015bciwie \u201eprawie ka\u017cdy\u201d, ale r\u00f3\u017cnica jest w\u0142a\u015bciwie zaniedbywalna. Jedni zauwa\u017caj\u0105 to przy pierwszym kontakcie z klawiatur\u0105, inni musz\u0105 w tym celu doj\u015b\u0107 do konkursu chopinowskiego. I \u2013 podobnie jak przy odrze czy r\u00f3\u017cyczce \u2013 lepiej przej\u015b\u0107 ten etap w m\u0142odym wieku, bo frustracja […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7380,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,1923],"tags":[720],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7379"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7381,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7379\/revisions\/7381"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7379"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7379"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7379"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}