{"id":7390,"date":"2015-02-03T10:44:42","date_gmt":"2015-02-03T09:44:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7390"},"modified":"2015-02-03T10:53:32","modified_gmt":"2015-02-03T09:53:32","slug":"komu-dylan-a-komu-fiasco","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/02\/03\/komu-dylan-a-komu-fiasco\/","title":{"rendered":"Komu Dylan, a komu Fiasco"},"content":{"rendered":"

Du\u017co mi si\u0119 podoba w nowej p\u0142ycie Boba Dylana<\/strong>. W szczeg\u00f3lno\u015bci to, w jaki spos\u00f3b j\u0105 promuje – wielkim wywiadem dla pisma ameryka\u0144skiego stowarzyszenia emeryt\u00f3w AARP. Mam wra\u017cenie, \u017ce m\u00f3wi m\u0105dre rzeczy o staro\u015bci. Imponuje mi, \u017ce 50 tysi\u0105com czytelnik\u00f3w pisma AARP udost\u0119pni\u0142 nowy album „Shadows in the Night” (Columbia) za darmo. I to nie za po\u015brednictwem iTunes, jak grupa U2. Nawet pomys\u0142 kameralnego wykonania orkiestrowych przeboj\u00f3w z repertuaru Sinatry i ich – jak t\u0142umaczy\u0142 Dylan – „zdecoverowania” („bo by\u0142y coverowane zbyt d\u0142ugo”) wydaje mi si\u0119 jako\u015b tam ciekawa. Mog\u0119 wi\u0119c \u015bmia\u0142o powiedzie\u0107, \u017ce niemal wszystko mi si\u0119 w tym albumie podoba. Z wyj\u0105tkiem mo\u017ce samej muzyki.<\/p>\n

Czyta\u0142em wiele recenzji albumu Dylana w r\u00f3\u017cnych miejscach i z regu\u0142y zajmuj\u0105 si\u0119 udowadnianiem, \u017ce cho\u0107 wokalist\u0105 jest s\u0142abym, to jednak… i tak dalej. Tu nawet nie o to chodzi. Nie chodzi o g\u0142os, kt\u00f3ry si\u0119 obni\u017cy\u0142, ani o fakt, \u017ce pr\u00f3by p\u00f3j\u015bcia z nim w g\u00f3r\u0119 przypominaj\u0105 cz\u0119sto ryk zranionego bawo\u0142a (du\u017co lepiej wypada\u0142 na „Tempest” w napisanych przez siebie partiach). Nawet nie o to, \u017ce ewidentnie by\u0142 zakatarzony w czasie niekt\u00f3rych sesji. Nie chodzi tylko o to, \u017ce nie trafia w d\u017awi\u0119k w do\u015b\u0107 wa\u017cnych momentach, a nagrywa\u0142 – jak si\u0119 zdaje – programowo bez Auto-tune’a. Cho\u0107 z pewno\u015bci\u0105 to wszystko odejmuje orygina\u0142om Sinatry sporo lekko\u015bci. Chodzi o to, \u017ce kompletnie odpuszczono tu sfer\u0119 aran\u017cacji, monotonnych, utrzymanych w jednolitym tempie, z do\u015b\u0107 natr\u0119tnymi partiami elektrycznej gitary hawajskiej, kt\u00f3r\u0105 uwielbiam, a kt\u00f3rej teraz nie b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 s\u0142ucha\u0107 przez kilka tygodni. Tak jakby tych kilka instrument\u00f3w (cho\u0107 wbrew pozorom zdarzaj\u0105 si\u0119 tu utwory aran\u017cowane wcale nie tak kameralnie – z ca\u0142kiem du\u017cymi partiami instrument\u00f3w d\u0119tych) mia\u0142o gra\u0107 z grubsza to samo i w mo\u017cliwie jak najbardziej jednostajnym nastroju. Sinatra mia\u0142 aran\u017cer\u00f3w w rodzaju Nelsona Riddle’a, Dylan nie ma kogo\u015b takiego. W g\u0142owie po wielokrotnych przes\u0142uchaniach zosta\u0142y mi wi\u0119c „Some Enchanted Evening” i fina\u0142owe „That Lucky Old Sun” (fina\u0142owe, z ca\u0142kiem du\u017cym sk\u0142adem), cho\u0107 i tutaj jestem pewien, \u017ce Tom Waits zrobi\u0142by je lepiej, startuj\u0105c w do\u015b\u0107 jednak podobnej kategorii. Dylana kocham wi\u0119c dalej za postaw\u0119, mo\u017ce i za poczucie humoru, ale – jako gor\u0105cy mi\u0142o\u015bnik chocby p\u0142yty „Modern Times” – nie mog\u0119 si\u0119 zgodzi\u0107 z recenzjami m\u00f3wi\u0105cymi o „Shadows in the Night” jako wielkim wydarzeniu. W dorobku Dylana to album drugo-, je\u015bli nie trzeciorz\u0119dny. <\/p>\n