{"id":7474,"date":"2015-02-20T13:20:42","date_gmt":"2015-02-20T12:20:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7474"},"modified":"2015-02-20T14:53:06","modified_gmt":"2015-02-20T13:53:06","slug":"ida-do-radosci-czyli-efekt-wow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/02\/20\/ida-do-radosci-czyli-efekt-wow\/","title":{"rendered":"Ida do rado\u015bci, czyli efekt wow"},"content":{"rendered":"

W weekend b\u0119dzie si\u0119 m\u00f3wi\u0107 raczej o filmach. I dam si\u0119 ponie\u015b\u0107 tematowi, bo odk\u0105d pracuj\u0119 w dziennikarstwie, nie by\u0142o takiego wzlotu zwi\u0105zanego z mi\u0119dzynarodowymi nagrodami dla polskiego filmu, a tym bardziej takich szans na Oscara, wi\u0119c bez wzgl\u0119du na nasz artystyczny stosunek do sprawy – sytuacja jest co najmniej ciekawa. Muzyki jest za to w „Idzie” stosunkowo niewiele, ale pojawia si\u0119 Coltrane – dok\u0142adniej temat „Naima”. Niekt\u00f3rzy si\u0119 w tym dopatruj\u0105 anachronizmu – ale akcja toczy\u0107 si\u0119 ma wg re\u017cysera na pocz\u0105tku lat 60., a s\u0142ynny utw\u00f3r pochodzi z roku 1959. Wi\u0119c rzecz jest zrozumia\u0142a. I znalaz\u0142a si\u0119 na wydanej w\u0142a\u015bnie p\u0142ycie „Ida. Music From & Inspired by the Film” (Solopan)<\/strong>. Reszta to sentymentalny zbi\u00f3r popowych szlagier\u00f3w, czy to w\u0142oskich, czy ameryka\u0144skich, b\u0119d\u0105cych \u015bwiadectwem t\u0119sknoty za zabaw\u0105, Zachodem, poniek\u0105d te\u017c – bior\u0105c pod uwag\u0119 tematyk\u0119 filmu – za jak\u0105\u015b beztrosk\u0105. Do tego oczywi\u015bcie s\u0105 polskie przeboje z tamtych czas\u00f3w, ju\u017c bardzo lu\u017ano inspirowane nie tyle samym filmem, co bardziej klimatem czas\u00f3w. Towarzysz\u0105ce im tu i \u00f3wdzie trzaski starej p\u0142yty maj\u0105 najwyra\u017aniej zast\u0119powa\u0107 filmow\u0105 czer\u0144 i biel, w kt\u00f3rej zakochali si\u0119 (co wida\u0107 po karierze „Idy”) bardziej widzowie za granic\u0105 ni\u017c w kraju. Mo\u017ce ci krajowi p\u0142yt\u0119 z muzyk\u0105 kupi\u0105 ch\u0119tniej po zagranicznych sukcesach filmu? A co jeszcze powinni kupi\u0107? Mo\u017ce prze\u015bledzi\u0107, co naprawd\u0119 grali Dawidowie Ogrodnikowie epoki?<\/p>\n

\"jazz_on_film\"<\/a>Ja sw\u00f3j obywatelski obowi\u0105zek wype\u0142ni\u0142em, sprowadzaj\u0105c sobie z Anglii czterop\u0142ytowy zestaw „Jazz in Polish Cinema. Out of the Underground 1958-1967” (Jazz On Film)<\/strong>, kt\u00f3ry jest wydawnictwem wybitnym. Fakt, \u017ce nie ukaza\u0142o si\u0119 w Polsce – cho\u0107 od razu zaznaczmy, \u017ce Instytut Polski w Londynie pom\u00f3g\u0142, a „Jazz Forum” patronuje przedsi\u0119wzi\u0119ciu i nawet sprzedaje album<\/a> – jest powodem nie do jakiego\u015b ma\u0142ego zawstydzenia, ale grubego wstydu dla wielu os\u00f3b zajmuj\u0105cych si\u0119 u nas dzia\u0142alno\u015bci\u0105 wydawnicz\u0105, programami celowymi itd. Bo oto dostajemy wydan\u0105 poza Polsk\u0105, skompilowan\u0105 przez Selwyna Harrisa z „Jazzwise”, muzyk\u0119 z dziesi\u0119ciu wa\u017cnych film\u00f3w polskiej szko\u0142y z oznaczonego okresu, zgran\u0105 z oryginalnych ta\u015bm b\u0119d\u0105cych w posiadaniu wytw\u00f3rni i zespo\u0142\u00f3w filmowych, a potem poddan\u0105 delikatnemu najwyra\u017aniej – i w moim odczuciu odpowiedniemu – masteringowi. Cz\u0119\u015bciowo to utwory wcze\u015bniej niedost\u0119pne na p\u0142ytach. Uzupe\u0142nione zosta\u0142y o gruba ksi\u0105\u017ceczk\u0119 z tekstem Adama S\u0142awi\u0144skiego, ze zdj\u0119ciami Karewicza, Plewi\u0144skiego i Dymnego, reprodukcjami plakat\u00f3w i ozdobione s\u0142ynn\u0105 fotografi\u0105 Wies\u0142awa Zdorta z „Niewinnych czarodziej\u00f3w” na ok\u0142adce.<\/p>\n

Najstarsze s\u0105 kr\u00f3ciutkie soundtracki z „Dw\u00f3ch ludzi z szaf\u0105”, szkolnej etiudy Pola\u0144skiego (Krzysztof Komeda – sama „Ko\u0142ysanka” znana ju\u017c w wersji p\u0142ytowej z rejestracji festiwalu jazzowego w Sopocie, ca\u0142o\u015b\u0107 jednak trudno dost\u0119pna) i maj\u0105cego warto\u015b\u0107 dokumentacyjn\u0105 (nagrania szerokiego sk\u0142adu Jazz Believers) „Jazz Camping” Bogus\u0142awa Rybczy\u0144skiego. Dalej chronologicznie – cho\u0107 ze wzgl\u0119du na atrakcyjno\u015b\u0107 wybrano je na pierwsza p\u0142yt\u0119 zestawu – dostajemy klasycznych „Niewinnych czarodziej\u00f3w” Wajdy, czyli Komed\u0119 z okresu, gdy ju\u017c nawi\u0105za\u0142 kontakty ze Skandynawami (gra na p\u0142ycie perkusista Rune Carlson) i ze S\u0142aw\u0105 Przybylsk\u0105 (tak a propos albumu z „Idy”) w dw\u00f3ch fragmentach. A do tego historyczny „Poci\u0105g” Jerzego Kawalerowicza z muzyk\u0105 skomponowan\u0105 przez Andrzeja Trzaskowskiego na bazie tematu Artiego Shawa. Wokaliza Wandy Warskiej otwieraj\u0105ca t\u0119 \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 wydaje si\u0119 zarazem sygnalizowa\u0107 ca\u0142\u0105 niesamowit\u0105 histori\u0119 polskiego wokalnego jazzu. A bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce Trzaskowski mia\u0142 do wyda\u0144 swojej muzyki filmowej mniej szcz\u0119\u015bcia ni\u017c Komeda – to ju\u017c wystarczaj\u0105cy pow\u00f3d, by kupowa\u0107. <\/p>\n

Pozosta\u0142e p\u0142yty wype\u0142niaj\u0105 w du\u017cej cz\u0119\u015bci kolejne soundtracki Komedy: dobrze znany „N\u00f3\u017c w wodzie” i du\u017co s\u0142abiej pami\u0119tana „Jutro premiera” Morgensterna oraz „Pingwin” Stawi\u0144skiego z 1964 roku z m\u0142odziutkim Tomaszem Sta\u0144k\u0105 na tr\u0105bce, graj\u0105cym tu jeszcze przed sesjami na albumy Komedy i Trzaskowskiego. Ale to nie koniec efektu „wow” zwi\u0105zanego z t\u0105 filmow\u0105 kompilacj\u0105. Z Trzaskowskim Sta\u0144ko spotyka si\u0119 te\u017c na \u015bcie\u017cce „Walkoweru” Skolimowskiego (1965), te\u017c chyba niewydawanego dot\u0105d w ca\u0142o\u015bci, a bardzo interesuj\u0105cego, opartego na bardziej rozbudowanych, wychodz\u0105cych poza ameryka\u0144sk\u0105 tradycj\u0119 jazzow\u0105 (w stron\u0119 cho\u0107by latynoskiej) partiach perkusji. Ca\u0142o\u015b\u0107 zbioru zamyka „Le Depart” z muzyka Komedy do filmu Skolimowskiego – z Donem Cherrym na tr\u0105bce i Gato Barbierim na saksofonie tenorowym. To te\u017c raczej z gatunku odkry\u0107, bo mam wra\u017cenie, \u017ce w ostatnich latach ta muzyk\u0105 interesowali si\u0119 g\u0142\u00f3wnie kolekcjonerscy wydawcy z Japonii. „Im bardziej by\u0142 zakazany, tym bardziej nas ekscytowa\u0142” – m\u00f3wi tu Roman Pola\u0144ski o jazzie. O tym wydawnictwie mo\u017cna powiedzie\u0107 co\u015b podobnego: im bardziej zapomniane by\u0142y te \u015bcie\u017cki, tym bardziej okazuj\u0105 si\u0119 imponuj\u0105ce.<\/p>\n