{"id":7573,"date":"2015-03-11T14:28:10","date_gmt":"2015-03-11T13:28:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7573"},"modified":"2015-03-11T14:32:01","modified_gmt":"2015-03-11T13:32:01","slug":"mozna-sie-przyjemnie-zdziwic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/03\/11\/mozna-sie-przyjemnie-zdziwic\/","title":{"rendered":"Mo\u017cna si\u0119 przyjemnie zdziwi\u0107"},"content":{"rendered":"

Mnie przynajmniej pot\u0119\u017cnie zaskoczy\u0142a SoKo<\/strong>. Pierwsza Polka u Ariela Pinka – chcia\u0142oby si\u0119 krzykn\u0105\u0107. No ale, jak to bywa, nie do ko\u0144ca Polka. 28-letnia Stephanie Sokolinski urodzi\u0142a si\u0119 w Bordeaux, polskie pochodzenie mia\u0142 jej ojciec. Ona sama przez lata robi\u0142a g\u0142\u00f3wnie karier\u0119 filmow\u0105 – ma nawet na koncie nominacj\u0119 do Cezara za rol\u0119 w filmie „Pocz\u0105tek”, kt\u00f3rego nie znam, wi\u0119c si\u0119 nie b\u0119d\u0119 wym\u0105drza\u0142. Jak to bywa coraz cz\u0119\u015bciej z aktorkami, SoKo nagrywa te\u017c piosenki. \u015apiewa\u0142a z Pete’em Dohertym, otwiera\u0142a koncerty M.I.A., na poprzednim autorskim (\u015bpiewa i pisze) albumie „I Thought I Was an Alien” sz\u0142o to nie\u017ale, na nowej p\u0142ycie, kt\u00f3ra nosi tytu\u0142 „My Dreams Dictate My Reality” wychodzi jeszcze lepiej. W\u0142a\u015bciwie to nawet nale\u017cy tego pos\u0142ucha\u0107, co w wypadku muzyki francuskiej ostatnio nie jest regu\u0142\u0105. Tylko czy to jeszcze muzyka francuska?<\/p>\n

Na pewno francuski jest kult The Cure, w kt\u00f3ry depresyjna atmosfera i nowofalowe aran\u017cacje piosenek SoKo wpisuj\u0105 si\u0119 bardzo mocno. Nad Sekwan\u0105 zesp\u00f3\u0142 Roberta Smitha mia\u0142 bodaj najwierniejszych fan\u00f3w, a Sokolinski – chocia\u017c nie mo\u017ce pami\u0119ta\u0107 tego zjawiska z lat 80. – sama jest wielbicielk\u0105 tego zespo\u0142u. Balansowanie na granicy gotyckich brzmie\u0144, gitarowe riffy (w „Who Wears the Pants” mamy bezpo\u015brednie \u015blady estetyki The Cure), a je\u015bli nawet nie to – duch postpunkowej epoki jest tu bardzo silnie odczuwalny. Nie ma wiele francusko\u015bci w produkcji, za kt\u00f3r\u0105 odpowiada Ross Robinson (jeszcze jeden w\u0105tek The Cure – RR produkowa\u0142 ich p\u0142yt\u0119 z 2004 roku), zatem SoKo najwyra\u017aniej mia\u0142a fundusze i trafi\u0142a do Kalifornii. Tutaj z kolei musia\u0142a spotka\u0107 Ariela Pinka, kt\u00f3rego obecno\u015b\u0107 sprawia, \u017ce album, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 banalnie i popowo – cho\u0107 przebojowo zarazem – nabiera z czasem charakteru niezwyk\u0142ej, stylowej podr\u00f3\u017cy w stron\u0119 piosenkowej retrospekcji z lat 80. SoKo stylizuje do przesady wokale, co wypada momentami wy\u015bmienicie („Temporary Mood Swings”), a wreszcie \u015bpiewa dwa duety z Pinkiem, naiwnie fa\u0142szowane „Monster Love” i \u015bwietne, wsp\u00f3lnie napisane „Lovetrap” z autocytatem Pinka z „Kinski Assassin” i atmosfer\u0105 przes\u0142odzonego mi\u0142osnego hitu z przesz\u0142o\u015bci. Mo\u017ce i odrobina francusko\u015bci, takiej w stylu lat 60., by si\u0119 tu znalaz\u0142a?<\/p>\n

„My Dreams Dictate My Reality” to porz\u0105dnie zbudowany album, kt\u00f3ry prowadzi nas w takie zaskoczenia coraz g\u0142\u0119biej, tak jakby ilustrowa\u0142 wyprowadzanie gwiazdy filmowej na manowce freak\u00f3w \u015bwiata alternatywnej sceny rockowej. Dramatyczny fina\u0142 w „Keaton’s Song” z gorzkim mi\u0142osnym tekstem na powa\u017cnie pokazuje, \u017ce by\u0107 mo\u017ce – poza ca\u0142\u0105 modn\u0105 otoczk\u0105 – SoKo w naturalny spos\u00f3b jest kim\u015b w stylu Smitha, postaci\u0105 teoretycznie zupe\u0142nie amatorsk\u0105 i teoretycznie z gara\u017cowego pobocza, kt\u00f3ra potrafi na pewn\u0105 wsp\u00f3lnot\u0119 emocji i mroczny romantyzm naci\u0105gn\u0105\u0107 ca\u0142kiem szerokie grono s\u0142uchaczy. I jest szansa, \u017ce mo\u017ce na tym zbudowa\u0107 ca\u0142kiem solidn\u0105 karier\u0119. A je\u015bli nawet to szczyt jej mo\u017cliwo\u015bci – mi\u0142e.<\/p>\n